Emigreren voor de liefde!

Ilse
geschreven door Ilse

Graag wil ik mezelf voorstellen, mijn naam is Ilse Boelen, 30 jaar, mama van Linn van 4 jaar en sinds Maart 2009 woonachtig in Noorwegen. Toen Susannne me vroeg of ik het leuk zou vinden om een blog te schrijven voor BijSuSe over het leven hier, twijfelde ik geen moment.

thumbnail_img_1536

Ik heb vaker gedacht om te schrijven over Noorwegen en over hoe het is gegaan hier zonder mijn familie en vrienden! Ik verheug me er op om elke maand een stuk te schrijven voor BijSuse

Voor mijn eerste artikel ga ik terug naar maandag 2 Maart 2009, de dag waarop ik naar Noorwegen vertrok, de dagen ervoor en alle emoties waarvan ik niet wist dat ze bestonden.

Roller Coaster

Bijna 8 jaar geleden ben ik (na anderhalf jaar heen en weer te hebben gevlogen) naar Noorwegen verhuisd. Vastbesloten na alle `zou je het nou wel doens`en `krijg je dan geen heimwees` stond ik na een heel weekend in een roller coaster van emoties te hebben gezeten ( van een fijn gezellig,licht aangeschoten afscheidsfeestje op de zaterdag tot een vreselijk trieste zondag, jankend op de bank met mijn moeder en arme, toen nog Noorse geliefde die zich meerdere malen zacht kuchend op zijn hoofd krabde, zich zichtbaar afvragend waar hij in vredesnaam aan begonnen was) met mij knalroze uitpuilende koffer en na een vreselijke file op de A2, eindelijk op Schiphol.

Op weg naar mijn nieuwe leven en ja, janken moest ik alweer of eigenlijk nog steeds ( was niet meer gestopt met janken sinds mijn moeder en ik er de dag ervoor op de bank mee begonnen waren).

Maar goed,veel tijd om afscheid te nemen was er na die file niet en na een vluchtig `tot snel`in de richting van familie en mijn 2 besties, ging ik richting de gate. Het douane poortje door, die voor mij voelde zoals de mini playbackshow van vroeger op RTL 4 …als je de poort inging was je nog jezelf, daarna was je iemand anders,iemand nieuws en ik….ik jankte en mijn moeder, familie en vrienden die jankten ook. Mijn inmiddels ex – vriend zwaaide wat ongemakkelijk en weg waren we.

De vlucht naar Noorwegen was dit keer vreselijk, voorheen was het nog leuk want dan ging ik `mijn Noor´bezoeken.

Nee, dit keer was het anders, ik was weg…HELP waar ben ik aan begonnen??!!

Nu,bijna 8 jaar later ben ik weer onderweg naar `huis`en wat is er een hoop verandert! Noorwegen is nu mijn thuis alhoewel ik Nederland, of vooral de mensen die er wonen mis. En als ik, met mijn dochter die als zo vaak heen en weer gevlogen is, weer op Nederlandse bodem land, land ik ook.thumbnail_img_1534

Patsboem met beide benen op de broodnuchtere Nederlandese bodem en ik lach, neus in de wind want hier ben ik weer!

En het is zoals `ze`zeggen: «je haalt het meisje uit het land,maar niet het land uit het meisje»!

Laat een reactie achter

Laat een reactie achter