Afscheid nemen

Carola
geschreven door Carola

Toen ik zwanger raakte werd met mijn schoonouders afgesproken dat het kindje twee dagen in de week naar hun toe zou gaan. Mijn schoonmoeder was net gestopt met werken en vond dit erg leuk om te doen. Na mijn verlof ging ik dus weer aan werk en ik hoefde Gino alleen maar uit bed te halen en “af te leveren”. Oma gaf hem de fles en later een boterhammetje. Dan lekker in bad en natuurlijk werd er ook door opa uitgebreid tijd gemaakt om met hem te spelen. Bij mijn schoonmoeder was alles in huis spik en span. Op welke dag of op welk tijdstip je ook langskwam. Maar…. voor hun kleinkinderen maakten ze altijd tijd en werd alles (letterlijk) aan de kant geschoven. Een ouderwetse oma waar Gino ontzettend gek op was; de spreekwoordelijke 2 handen op 1 buik.

Maar toen werd mijn schoonmoeder ziek.

Ze had longkanker. In het begin ging het nog wel maar naarmate ze zieker werd,werd het steeds moeilijker. Mijn lieve ouders namen het oppassen over maar voor mijn schoonmoeder was dit wel heel erg. Alle dingen in het leven, waar ze haar plezier uithaalde, vielen één voor één weg.

Niet lang daarna werd Andre gebeld dat hij, zijn broer en zijn zus naar het ouderlijk huis moesten komen. Volgens de dokter zou het niet meer lang gaan duren. Ikzelf ben gaan werken maar rond een uurtje of 10 werd ook ik geroepen. Ik ben langs school gereden om Gino op te halen. Hij was oud genoeg om te begrijpen wat er aan de hand was en wij vonden dat ook hij de kans moest krijgen om afscheid van oma te nemen. Jessie bleef bij mijn ouders. Zij was nog te klein. We zijn naar het huis van mijn schoonouders gegaan en daar heeft hij oma nog een laatste knuffel kunnen geven. Toen heb ik hem ook naar mijn ouders gebracht.

Nadat mijn schoonmoeder was overleden kwam de begrafenisondernemer om over de uitvaart te praten. Dat gebeurde met mijn schoonvader, André, zijn broer en zijn zus. Er werd doorgesproken hoe alles zou verlopen. Een aantal mensen wilde graag wat zeggen op de begrafenis. Gino,toen net 7 jaar, wilde ook graag wat zeggen. Wat ons betreft was dat goed en zijn we op zoek gegaan naar een mooi stukje.

Wat me wel verbaasde was de “kritiek” die een aantal mensen hadden: “Om een kind te laten spreken, dat hoort niet”. Of: “omdat hij nog zo klein was, was dat niet nodig, hij wist er toch niet veel van”. En: “dadelijk gaat hij huilen en ‘verstoort’ de begrafenis”. Maar gelukkig ook mensen die het knap en moedig van hem vonden, die trots op hem waren en hem bemoedigd toespraken.

Zoals gezegd gingen we op zoek naar een mooie tekst en eigenlijk was die al snel gevonden. De boeken van Nijntje vond Gino altijd erg leuk. De onderstaande tekst heeft hij voorgelezen uit

Lieve Oma Pluis:

nijntje was toch zo verdrietig
nijntje had een dikke traan
weet je waarom nijntje huilde?
oma pluis was dood gegaan

oma lag gewoon in bed, hoor
maar het was de laatste keer
’t was net of zij lag te slapen
maar zij ademde niet meer

opa was ook zo verdrietig
opa pluis had ook een traan
nijntje had hem nooit zien huilen
dat had opa nooit gedaan

er kwam toen een kist voor oma
waarin oma lekker lag
’t zag er heel mooi uit van binnen
en het leek ook heerlijk zacht

iedereen kwam afscheid nemen
vader, moeder, tante trijn
allemaal met dikke tranen
net als opa, net als Nijn

met een grote houten deksel
werd de kist toen dicht gedaan
toen kon niemand haar meer storen
toen kon oma rusten gaan

Oh, wat was ik trots op mijn jongen die daar stoer maar doodsbang van binnen, heel mooi en puur de tekst oplas. En wat ben ik blij dat we toen de keuze hebben gemaakt om hem wat te laten zeggen. Nu, na zoveel jaar, praat hij er nog steeds (met liefde) over.

Laat een reactie achter

4 reacties

  • Wat een ontroerend stukje, alsof het over mijzelf gaat, maar dan mijn moeder, nu 2 jaar geleden, zelfde ziekte en ook mijn dochter was 6 en las dapper haar rijmpje (twinkel twinkel, kleine ster), je mag erg trots zijn op je zoon! Daar kun je altijd met liefde op terugkijken, ✨

  • Heel mooi het gedichtje..en heel goed dat de kleine dit heeft gedaan..net Als bij mijn vriendin dat haar kleinkind een liedje zong…Dit doet zoveel..ook bij de mensen die van haar oma hielden…Ik was zelf 9 toen mijn pa na een ziekbed overleed…Er werd toen gezegd die kinderen zo jong nog..ze beseffen het nog niet..Nou of ik het besefte maar je wilde die medelijden niet…Je mocht toen nog niet mee naar de begrafenis…Nooit kunnen verwerken…

    • Jeetje joh, wat vervelend voor je. Ik ben blij dat in de tegenwoordige tijd we de kinderen er wel bij betrekken. Dank je wel voor je lieve woorden