Als leeuwin zou ik vechten voor mijn welpen!

Carola
geschreven door Carola

Zoals waarschijnlijk iedere moeder kreeg ik kippevel over heel mijn lijf toen ik hoorde dat een 10-jarig jongetje, waarschijnlijk door huiselijk geweld, om het leven was gekomen. Ik kan me nog goed herinneren dat, toen mijn beide kinderen werden geboren, ik een soort oerkracht over me heen kreeg; als een leeuwin zou ik vechten voor mijn welpen!

Op facebook las ik een stuk van de fotograaf van de voetbalclub waar het jongetje regelmatig te vinden was, omdat zijn vader daar speelde. De fotograaf struinde met zijn hond de velden af op zoek naar mooie plaatjes. Ondertussen speelde het jongetje met zijn hond. De fotograaf vertelde: ”mijn hond is er niet meer, maar vanwege zijn leeftijd is dat goed te verklaren. Maar het jongetje….. voor hem is de keus gemaakt en is er geen toekomst meer! Het blijft natuurlijk altijd moeilijk om een eerlijk oordeel te vellen over de toedracht, omdat de media hierin een grote rol speelt over wat er naar buiten wordt gebracht en de manier hoe het nieuws wordt verteld.

Inmiddels weet ik wel beter; je kunt je kinderen niet altijd beschermen. Ze moeten zelf ervaren hoe het werkt in “de grote boze wereld” en dat vallen en opstaan erbij hoort.

Je hoopt natuurlijk allemaal dat ze een onbezorgde jeugd hebben. Dat, als ze gevallen zijn, een kus of een knuffel voldoende is om ze weer te laten lachen en de pijn te doen vergeten.

Nu mijn oudste welp 16 jaar is, denk ik, dat we redelijk door de kleuter/kindertijd heen zijn gerold maar het blijft natuurlijk afwachten hoe het straks gaat met stappen, drinken en vriendinnen. Toen ik het stukje van het overleden jongetje en de voetbalfotograaf las moest ik dan ook terugdenken aan een gebeurtenis van mijn oudste toen hij bijna 4 jaar was. Hij zat op zwemles en ik had hem beloofd, dat als hij zijn diploma zou halen, hij op voetbal mocht.

Het zwemmen wilde niet echt lukken dus ik hoopte dat dit een goede stimulans zou zijn. Voetballen was zijn droom dus in zijn ogen duurde het eindeloos.

Helaas kreeg zijn vader een ernstig ongeluk en heeft hij ruim 3 maanden in het ziekenhuis gelegen. Het was een onrustige en hectische periode. Ik had weinig tijd voor mijn kids en dat voelde alsof ik faalde. Ik was er niet altijd voor hun. De leeuwin had het nest verlaten en liep haar jong alleen achter.

thumbnail_foto zonsondergang bron Robert Liefhebber

Ik pendelde tussen het ziekenhuis, school en het voeden van mijn jongste die toen net drie maanden was. Om het (voor mezelf) een beetje goed te maken mocht de oudste eerder dan gepland op voetbal. Hij was zo trots als een pauw en helemaal opgewonden toen we hem gingen aanmelden bij de vereniging. Ik weet het nog zo goed; het was een zonnige dag en ik liep met de jongste in de buggy en de oudste huppelend om me heen. We liepen vanaf de parkeerplaats langs het veld naar de kantine. Er werd gevoetbald door de grote mannen en mijn oudste hing in het rek om alles in zich op te kunnen nemen. “Zijn” toekomstige club speelde in het blauw/rood/wit en de tegenstander in het rood/zwart. Ik was doorgelopen en riep mijn oudste toen ik bijna naar binnen wilde gaan. Opgewonden kwam hij aanrennen en wat hij toen riep was voor mij goud waard en bezorgde mij tranen in mijn ogen:

“mama, mama; kijk, ze spelen tegen AC Milan, gaaf he!”

thumbnail_foto ac milan bron Unisport

Op dat moment realiseerde ik me dat ik niet had gefaald. Tuurlijk was ik er niet altijd om ze te beschermen maar zo hadden zij dat niet gevoeld. Even later liep ik dan ook, met een big smile en een inschrijving van de voetbalclub op zak, de toekomst tegemoet!

Carola 

Laat een reactie achter

Laat een reactie achter