Als vrijwilligster kom je veel schrijnende verhalen tegen

Avatar
geschreven door Anoniem

Verhalen

Als vrijwilligster en persoonlijk hoor ik veel schrijnende verhalen over kinderen.

Verhalen waarbij mijn moederhart elke keer breekt. Dan vraag ik mij wel eens af hoe de hulpverleners hun weekend doorbrengen. Een hoofd vol zorgen, misschien wel zelf kinderen. Dan komt de maandag zo snel om de hoek kijken en zijn ze niet compleet opgeladen.

Dat je je eigen emoties moet gaan afsluiten om niet in mee te gaan in een ander zijn situatie, en juist wel doet, omdat er bepaalde (jeugdzorg) instanties worden ingeschakeld. Je hebt als hulpverlener een bepaalde code en meldplicht waar je aan moet houden.

Hoe vaak de verhalen rond gaan dat kinderen van een jaar of 6 zelf voor eten moeten zorgen, niet ontbijten, geen eten mee hebben naar de instelling. Deze kinderen bepaald gedrag laten zien, wat je aan het denken zet: ‘Wat gebeurd er in hemelsnaam thuis?’. Dat je het gedrag bij bepaalde kinderen gaat herkennen en dan weet er is iets gebeurd. Dan stuit je op de loyaliteit van de kinderen. Wat is loyaliteit toch een mooie eigenschap. De klap komt natuurlijk later als ze richting puberteit gaan, of zelfs als ze zelf een kind krijgen.

Het is ook voorgekomen dat de instantie ‘Veilig thuis’ of de politie worden ingeschakeld. Dan zijn de gezinnen al een stuk verder, aangezien er eerst met de hulpverleners wordt gekeken, dan de instantie Jeugd en gezinsteam wordt ingeschakeld. Hoe veilig zijn de kinderen dan thuis?

BOODSCHAP

Dat de ouders eens wakker worden en niet kijken naar henzelf, maar naar de toekomst. De toekomst zijn hun kinderen. Dat de ouders eens moeten weten hoe vaak wij de ‘rotzooi’ van thuis moeten opruimen en dat binnen de aantal uren dat deze kinderen in een instelling/school verblijven.

Weten jullie OUDERS ook dat de hulpverleners en vrijwilligers enorm boos kunnen worden. Door middel van evalueren met collega’s en/of andere instanties stoom af kunnen blazen om daarna weer door gaan. Ook genoeg collega’s gezien die overspannen zijn en zelf een burn-out krijgen. OUDERS: wij nemen de zorg over jullie kinderen mee naar huis. Wij willen heel graag dat JULLIE kinderen veilig en stabiel kunnen opgroeien. Helaas kunnen wij alleen die uren dat ze bij ons komen opvangen. De rest ligt bij jullie als ouders.

Aan ouders die denken ‘he dat kind vertoont ander gedrag’. Vraag je eens af waar het gedrag vandaan komt. Een kind laat ander gedrag zien, omdat het kind zich niet veilig voelt. Nee er hoeft niet meteen een melding komen bij een jeugd en gezinsteam of veilig thuis, want misschien hebben de ouders een meningsverschil waar het kind net iets van heeft opgevangen, of een ouder komt gestresst thuis na een rot dag op werk. Zeg vooral niet meteen: ‘het kind is zo vreselijk lastig’ of ‘het kind laat zo raar gedrag zien, mijn kinderen mogen niet met het kind spelen’. Luister vooral naar het kind. Neem de tijd, stel de juiste vragen en mocht je er echt niet uit komen, meldt het bij bijvoorbeeld een juf.

Elke dag hoop ik dat de instelling waar ik als vrijwilligster mee loop, het liefst alle kinderen die zij onder hun hoede hebben, kunnen helpen. Als wij deze kinderen tegenkomen en ze zijn een jaar of 25 kunnen zien dat ze goed terecht gekomen zijn.

 

Instanties en websites:

Veilig thuis: https://www.vooreenveiligthuis.nl/

Centra jeugd en gezinsteam: https://www.opvoeden.nl/cjg

Jeugdhulp gaat sinds 2015 via de gemeente.

 

 

Laat een reactie achter