Help ik ben verzakt. Een baarmoederverzakking

geschreven door Anoniem

Last  van een baarmoederverzakking wat betekent dit en hoe ga je hiermee om? Deze dappere vrouw vertelt anoniem wat een baarmoeder verzakking voor haar inhoudt en hoe je hieraan geholpen kan worden.

Anoniem

Ik ben een vijftiger met een relatie en drie volwassen kinderen. Heb een parttime baan , ben een positief mens met een mentaliteit van doorgaan en alles komt goed! Geniet van kleine dingen en maak elke dag nieuwe herinneringen.

Een jaar of tien geleden was mijn baarmoeder al gekanteld, bleek bij een uitstrijkje, maar geen probleem volgens de arts. De echte klachten ontstonden ongemerkt al een paar jaar geleden, maar dacht dat het door het ouder worden kwam. Niet goed uit kunnen plassen, waardoor ik na vijf minuten weer moest. Erg vervelend als je op reis in de auto zit en je man steeds moet stoppen. Na het sporten en na een dag werken, het gevoel of mijn buik op mijn knieën hing, lage rugpijn en problemen met ontlasting ophouden. Met lachen en niezen verloor ik vaak een paar druppels urine. En vaak moe. Irritatie bij de vagina en seks voelde niet goed. Voor de schimmelinfectie kreeg ik dan een medicijn en maar weer door. Dacht steeds, ik heb het druk en wordt ouder. Had wel het idee dat het niet goed zat, ook omdat mijn moeder een verzakking heeft gehad. En na een dag werken zag ik een soort kleine bal uit mijn vagina komen. En wist dit gaat niet goed. Die overigens in de ochtend, na liggen weer terug zakte.

Dezelfde week nog naar de huisarts en zij maakte gelijk een verwijzing naar de gynaecoloog van het Albert Schweitzer ziekenhuis. Eigenlijk was ik blij dat er nu vaart achter gezet werd. Hij was heel aardig, begripvol en zei gelijk, je hebt een baarmoeder- en blaasverzakking en de voorwand van de vagina is verzakt.

 

Wij gaan dit opereren!

Ik schaamde mij hier wel voor zeker om mijn werk te vertellen wat ik had, beetje ongemakkelijk allemaal. En ook om mij door te laten verwijzen en wist wat er ging komen en ik mij ziek moest melden. Dit vond ik heel moeilijk en past niet bij mijn instelling van doorgaan.

De omgeving begreep het wel en zei, het komt wel goed en zorg maar voor jezelf. Op mijn werk hebben ze niet gemerkt dat ik klachten had, ik bleef werken zoals altijd. Stom achteraf!!!! Toen de operatie bekend was hielp mijn naaste collega met de zware dingen tillen. Als ik thuis kwam was ik helemaal kapot en alles deed pijn. Sporten was ik al mee gestopt, omdat ik toch geen energie meer voor had. Lange wandelingen maken in het weekend lukte ook niet meer door de rugpijn en de buikkrampen. Zo ging ik door tot de operatie, het voelde voor mij als de weken doorkomen maar. Gelukkig kwam er een plekje vrij en werd ik vijf weken na het bezoek aan de gynaecoloog al geholpen

Qua informatie over deze operatie was er weinig te vinden, ik kreeg wat informatie van oudere mensen die dit jaren geleden ook meegemaakt hadden en las wat via Google. Maar ik merkte dat het een moeilijk onderwerp bleek te zijn. Er rust nog wel een taboe op merkte ik. Ik vind het zelf ook  nog wel moeilijk om over te praten, dus begrijp dit wel.

De voorbereiding in het Albert Schweitzer ziekenhuis op de operatie was prima, lief personeel en mensen die mij op mijn gemak stelden. Ze legden goed uit wat de bedoeling was en er was gelegenheid tot vragen stellen. Na de operatie had iedereen begrip, dat je echt goed moet herstellen van de operatie en daar kreeg ik op mijn werk ook de tijd voor.

De omgeving begrijpt het wel, ze kennen mij en zeggen ook echt allemaal. “Pas nu maar eens goed op jezelf”. Het vervelende van deze operatie is, dat er een risico is dat het weer een keertje kan gaan verzakken. Dus het is echt belangrijk om jezelf goed in acht te nemen. Het is een fysieke operatie maar geestelijk gebeurt er ook iets met je. Het lijkt wel of er iets met je hormonen gebeurt. Net als bij een bevalling gaat er veel door je heen en moet je dit ook weer een plekje geven.

Dus dames, bij vage klachten, ga eerder dan ik naar een arts en bespreek wat je voelt en ervaart.

De artsen in het Albert Schweitzer ziekenhuis zijn erg begripvol en weten hoe ze om moeten gaan met deze klachten.

Wees een vrouw en werk, sjouw en til niet als een man.

Laat het maar even los na de operatie en laat je verzorgen, heel gek maar alles gaat ook door zonder jou. En als je na de operatie denkt, ik word nooit meer de oude. Het heeft echt tijd nodig en geef jezelf die tijd. HET KOMT GOED!

En voor de heren, wees lief voor de meisjes en heb begrip, ook al zijn wij weleens hormonaal ontoerekeningsvatbaar.

Laat een reactie achter

1 reactie

  • Suse ik hoop dat het nu beter gaat, die “bal” zag ik (63 jr) net ook en maakte en foto’s van. Hopenlijk zegt mijn huisarts nu niet zoals 3 weken geleden; o u moet naar een fysio bekkenbodemspier oefening. Uiteraard ging ik niet, heb 4 zonen en al 24 jr single en weet dat toen die tijd gemeenschap wekelijks een hel was maarja je moest wel…..mannen…..! Morgen nogmaals de huisarts bellen want zelfs de broeknaad irriteerd en zoals nu al tig jaar, nog even en mijn baarmoeder valt eruit. Met de foto’s maken zonder welke beweging zie je die vleesbal en kleintje ervoor liggen. Dank voor dit erkennings bericht, je helpt zo echt anderen. Liefs Marja