Chocolate doesn’t ask silly questions, Chocolate understands…

Regina
geschreven door Regina

Sinterklaas, Kerst en bijna weer Oud en Nieuw, het is december, we gaan alweer naar het einde van het jaar.

Een jaar waar weer van alles in is gebeurd. Sportief gezien was dit niet zo’n topjaar voor mij persoonlijk! Of wat? wat zeg ik?? Wat een slecht jaar zeg! En dat is eigenlijk ook nog maar zwak uitgedrukt. Afgelopen maand was het precies twee jaar geleden dat ik samen met mijn man een lang weekend naar San Sebastian (Baskenland, in het noorden van Spanje) ging. Daar hebben wij tijdens de Marathon meegedaan met de 10 km hardlopen! Wat was ik trots zeg, samen met mijn liefde hier te lopen, precies een uurtje heb ik erover gedaan en galant als mijn man was, heeft hij het hele stuk bij me gelopen, terwijl hij anders veel sneller was geweest! San Sebastian stond op mijn ‘bucket list’. Nu had ik twee vliegen in één klap! Naatje, onze oppas kwam in ons huis voor de kids zorgen en zo gingen we samen een weekendje weg, genieten van al die heerlijke pinchos (soort tapas) én mijn doel halen, ooit mee te doen met een 10 km!

En lopen deed ik, wat had ik hard getraind!

Maar wat had ik last van hoestbuien, kortademig en maar tobben, maar ik gaf niet op, ook al piepten mijn longen bijna uit mijn lijf. Na een extra antibiotica van de huisarts, gingen we eropaf. Goed aangekleed en met hoestpastilles in mijn hardloopjasje, kreeg ik tijdens het lopen vleugels. Het uitzicht over de stad, de boulevard en het strand, de route was prachtig en dan de aanmoedigingen van de mensen aan de kant, nog nooit had ik zoiets meegemaakt. Mensen roepen je naam (toch leuk zo’n deelnemers nummer met je naam erop!) en klappen en ik had het hele stuk gelopen met een glimlach op mijn gezicht! De finish was geweldig en we hebben het nog goed gevierd die dag, lekkere wijntjes en al die hapjes, mmmmm)

Dit was sportief gezien, een beetje het begin van het einde.

Omdat ik mijn doel al had gehaald, heb ik me gewoon een beetje laten gaan, ik hou zo van lekker eten en snoepen, is het de ‘suiker’ verslaving waar tegenwoordig zoveel over te doen is?? Ik hou gewoon heel erg van de smaak, de smaak van melkchocola smeltend in je mond, knapperige kruidnootjes, speculaas, chocolade kruidnootjes en ga zo maar door! Het hoesten bleef en ik ging toch maar even terug naar de huisarts, na een kleine check een doorverwijzing voor een foto!

In het ziekenhuis was het duidelijk, ik had toch een lichte longontsteking. Dus had mijn 10 km gewoon met longontsteking gelopen, lekker dan. Vooral rust, goed voor jezelf zorgen, niets forceren was nu het plan, snel zsm beter worden, fitter worden, want tja, de wintersport kwam er alweer aan. Ik moest er niet aan denken dat ik heel de vakantie langs de kant zou zitten. Maar ook al wil je in je hoofd graag snel dat alles beter is, zo gaat dat niet altijd. En zo zat ik tijdens ons eerste weekje Oostenrijk, netjes naar de skiles van de kids te kijken, warme chocomel erbij en dan ook maar een reep, gewoon voor troost!

De tweede week gingen we door naar een andere plaats en daar heb ik nog wel geprobeerd, heel voorzichtig een afdaling te maken! Als de bergen roepen en er is verse sneeuw, kan ik zo moeilijk stilzitten. Heb het toch heel rustig aan gedaan. Ik betrapte mezelf erop, dat ik door de teleurstelling steeds weer chocolade erbij pakte, vooral Kitkatten zijn echt een tijd lang favoriet geweest en Rittersport, die stop ik ook bijna in één keer in mijn mond!

Vanaf toen verzond ik voor alles een excuus om chocola te snoepen.

Er volgde een heel heftig jaar, het verlies van mijn moeder, zelfs nog twee keer verwaarloosde longontsteking en ook al kreeg ik daar puffers voor, als ik me slecht voelde had ik gelukkig chocola! 

Vanaf toen ben ik een hele kledingmaat aangekomen (dat merk ik vooral door mijn superstrakke pakje op mijn werk 😉 over de kilo’s maar niet te spreken)en daar baal ik enorm van. Toch wil ik daar thuis bij de kinderen niks van laten merken.

Ik vind het belangrijk dat de kids af en toe mogen snoepen zonder zich schuldig te voelen.

Je zult mij nooit tegen me dochter horen zeggen, niet doen, want dan word je te dik. Toch let ik er bij hun extra op dat het allemaal met mate gaat, dat ze toch ook fruit (of verse sap) eten en ook geregeld hun groeten binnen krijgen, waarom vind ik het zelf dan toch zo ontzettend moeilijk!? Vaak verstop ik de chocola in huis, zodat ik me er helemaal op verheug, dat als ze naar bed zijn en mijn man gaat werken, ik dan heerlijk koffie kan zetten en dan mijn geheime kastje kan openen, wat een fijn moment. Ook al voel ik mij erna 9 van de 10 keer altijd slecht. Is dat het moment dat het toch naar verslaving neigt?? Natuurlijk is het verslaving, maar ik praat alles goed en heb voor alles een excuus!

Dan zijn er van die mensen in je omgeving die dan zeggen: Tja, ik zorg er gewoon voor dat ik het niet in huis heb! Nou, bravo, applaus, heel knap van je. Bah, wat voelt dan als saai als ik inderdaad eens een avond niks heb. Want van de chocoladekoekjes en snoep in het ‘kastje’ van de kids blijf ik echt af. Als nood ga ik dan zelfs uit het pak hagelslag snoepen! Wel met een volkorencracker erbij, dat dan wel! Verder heb ik echt wel van alles geprobeerd hoor, tanden poetsen, kauwgom eten enz enz.

Maar goed, het is nu bijna kerst 2017 en tijd voor de grote verandering.

Ik weet inmiddels echt wel dat ik eet uit frustratie, maar ons huis is verkocht, er is een nieuw huis in aantocht, de kinderen zijn lief, ik heb sinds dit jaar superleuk werk erbij en sportief gaat het ook steeds weer iets beter. Nieuw plannen maken voor het nieuwe jaar en nu is het nog niet te laat, als ik nu weer wat beter voor mezelf ga zorgen, dan kan ik vanaf het voorjaar weer lekker in mijn vel het strand op, lekker met de kids op de surfplank klooien en tennissen bij de zee, zonder mijzelf een walrus te voelen, nu nog waarmaken!!

Mijn voornemen deze Kerst:

Vooral genieten met ons gezinnetje en zoals altijd heel veel met de kinderen ondernemen, buiten zijn, knutselen tot we er bij neer vallen, koekjes bakken en veel lekkere dingen maken in de keuken voor het kerstdiner, want dat doen we zo graag. En samen met mijn juicer, blender & Farah, een vervroegd kerst kadootje aan mezelf, ga ik er nu eens serieus eens werk van maken. Dat is geen wens maar een belofte…

Vooral van jezelf houden!

You owe yourself the love that you so freely give to other people!

Fijne kerstdagen allemaal en voor het nieuwe jaar

wens ik jullie veel liefde, goede gezondheid en vooral heel veel genieten!

ps: …en misschien toch ook eens vaker al de recepten van Suus maken 😉

Laat een reactie achter