Dit kan nooit goed zijn…

Lotte
geschreven door Lotte

Ons avontuur start na de bevalling van Stijn en Bas. Na een paar dagen ziekenhuis mogen wij naar huis, we vinden het allebei erg spannend want in het ziekenhuis werd alles voor ons gedaan. De kraamhulp helpt ons opstarten en na die ene week is het écht tijd om op eigen benen te gaan staan.

In die eerste week hebben we gelukkig al veel ‘geleerd’, voor je eigen kinderen zorgen is toch net even wat anders dan wanneer je nichtje een nachtje komt logeren. Tom heeft lekker verlof genomen vanaf het moment dat de kraamhulp de deur achter haar dicht heeft getrokken dus dat is fijn, samen ontdekken.
Overdag leven we van de flesjes en schone luiers naar de volgende flesjes en schone luiers, ondertussen wordt er lekker geslapen en geknuffeld en hebben we kleine uitstapjes naar de dichtsbijzijnde supermarkt. Ik merk dat ik beide kindjes evenveel aandacht wil geven dus het liefst knuffel ik met allebei tegelijk, dit is soms ook wel een struikelblok want dat kan niet altijd.

Overdag zijn het heerlijke zoete kinderen en ’s nachts zijn het kleine draakjes! Je zou ons bijna niet geloven maar het is echt zo!

Van schone luiers, flesjes, kolven en een hoop huiltjes naar de volgende ronde. We proberen ze te sussen met een speen, dit lijkt te werken.. voor even dan want die valt uit en dan is het weer huilen. Dat het zo’n warme zomer is helpt ook niet, we hebben zelfs een paar nachten met het hele gezin in de woonkamer geslapen.
Omdat het wat krapper zou zijn om een wieg op onze slaapkamer te zetten voor beide kindjes hadden we bedacht om ze direct op hun eigen kamer te leggen. De ledikantjes blijken alleen nog veel te groot, wat doe je dan….? Samen in 1 bedje, naast elkaar, tegenover elkaar met de voetjes bij het uiteinde en de hoofdjes in het midden, uiteindelijk zijn de bakken van de kinderwagen in het ledikant de oplossing en daar slapen ze in, toch die geborgenheid die wordt gemist. Achteraf zou ik dus wel hebben gekozen voor een tweelingwieg op de slaapkamer.
IMG_9514
De kraamvisite volgt ook beetje bij beetje maar eigenlijk liggen we het liefst met het hele gezin om 19:00 uur in bed zodat we de nachten een beetje door kunnen komen maar we willen aan de andere kant ook showen met onze kinderen. Beetje om en om dan maar en 1 kraambezoek per avond. Inmiddels (2 jaar verder) is iedereen wel een keer geweest. Ook hierbij zou ik achteraf toch hebben gekozen voor een kraamfeest en de mensen die dan dichtbij staan komen dan nog wel een keer (of meer) over de vloer.
De dagen en nachten blijven een beetje hetzelfde, ondertussen mag (of moet) ik weer aan het werk. Ik had nog wat vakantiedagen achter mijn verlof aangeplakt dus ik was er wel weer aan toe om met meer bezig te zijn dan alleen de luiers en flesjes. Een nieuw ritme is geboren, wennen, maar het lukt. Met twee maxicosi’s naar het kinderdagverblijf, naar de ene oma en naar de andere oma. Een dagje voor mama en een dagje voor papa.

Met de leeftijd van 5 maanden oud ontdek ik een bult van de grootte van een ei op de fontanel van Stijn. Dit kan nooit goed zijn!! Het is helaas al avond dus we bellen de huisartsenpost en we mogen direct die kant op komen. Tom zijn ouders zijn inmiddels al bij ons thuis en blijven bij Bas terwijl wij ons richting ziekenhuis haasten.

Wordt vervolgd..
Lotte
Omdat Lotte liever anoniem wil blijven gebruiken wij schuilnamen. Lotte wil haar verhaal delen om andere moeders te helpen. Zelf heeft ze alles inmiddels een plekje kunnen geven.

Laat een reactie achter

Laat een reactie achter