Het doet me meer dan ik wil…

Avatar
geschreven door Anoniem

En dan lees je op zondag de blog over huiselijk geweld! Zo stoer dat ze er uit is gekomen met 2 kids! Heel erg knap, maar tot mijn verbazing doet het me meer dan ik wil…

Een hand greep om mijn hart, mijn keel werd dicht geknepen en de tranen schoten in mijn ogen. Niet laten merken, het is niet het moment… Maar het hakte er in! Ken je dat? Je ruimt je kast op en denkt, hé, daar is die broek!! Eigenlijk was je hem niet kwijt, je weet van het bestaan, maar je was hem een soort van vergeten. Dat had ik ook! Helaas ging het niet om mijn broek, maar om herinneringen van vroeger. Niet kwijt, maar ff op een plank achterin mijn kast gelegd…

Naast een incest verleden in het gezin (klinkt zo vreemd om dat zo te beschrijven!) was mijn vader ook dominant en onvoorspelbaar. Ineens boos, agressief en hoe zal ik het zeggen… ook nog intelligent en compleet gestoord.

Hij kon uit het niets zooo boos worden, dan kreeg je een tik of een woede aanval over je heen. Mijn moeder heeft met mij en mijn zusje bij de overburen op zolder ondergedoken gezeten nadat hij haar keel dicht kneep. We hadden in huis een voorraadkast met een gat er in, door mijn vader er in geslagen. Gewoon omdat hij boos was. Dat werd niet gemaakt, daar was geen geld voor, dus elke dag zag je dat.

Zwijgend en dreigend bewijs… hou je koest, maak hem niet boos!

Maar hij had ook een andere kant, kon kinderlijk enthousiast zijn, dol op ontdekkingen en mee gaan in onze kinderlijke fantasie wereld. Heerlijk vond ik dat als kind! Mijn moeder stond in die tijd op een overlevingsstand, dat weet ik nu. Zij was de verstandige volwassene en in mijn ogen dus altijd de spelbreker. Mijn vader kon uit het niets omslaan in schreeuwen, dreigen en geweld. Ik bedenk me nu dat ik altijd probeerde om mijn vader tevreden te houden en blij, alles om hem maar niet boos te maken! Hij was ook een soort van sadistisch, dan zouden we in het weekend ergens naar toe gaan. Geen idee wat het was, maar ik moest vast in de auto gaan zitten want we zouden zo gaan! Uren later had ik genoeg moed verzameld en kwam ik uit de auto om te vragen wanneer we zouden gaan. Kreeg ik te horen dat ik een grote mond had en droop ik af naar de auto. Kon ik maar onzichtbaar zijn zodat we in ieder geval nog weg gingen!

In mijn vorige verhaal vertelde ik dat ik niet veel kan herinneren, maar dit weet ik nog. Regelmatig dingen beloofd krijgen en dan (na heel erg lang wachten en hopen) ging het niet door! Hoe kan je dat je kind aan doen… Dat besef ik nu.

Ik merk nu dat ik me nog steeds als een kind op alles verheug, maar ook zenuwachtig ben, onrustig slaap. Ben een soort van super excited, Als dingen last minute niet door gaan, vooral bij mijn dochter, dan vind ik dat lastig. Dan ben ik zo teleurgesteld, ik wil namelijk zo graag voorkomen dat zij diezelfde pijn voelt. Maar dat wuif ik weg voor haar, zij heeft die bagage niet en het is heerlijk om daar wat luchtiger mee om te kunnen gaan. Teleurstellingen en veranderingen horen erbij! Gelukkig kan ze daar heel flexibel mee omgaan en is ze super makkelijk.Ik kan me verder weinig herinneren van het geweld, maar vooral die dikke deken van dreiging, die kon je bijna letterlijk voelen in huis.

Die was er altijd!

En lange tijd ben ik echt panisch geweest voor mannen handen die leken op de handen van mijn vader. Voor de buren was mijn vader behulpzaam, gezellig en leuk. Ik weet dat ik als kind wel eens heb verzucht: Ik wou dat hij niet mijn vader was, maar mijn buurman! Hij was voor anderen namelijk de ideale buurman. Mijn scherpte, altijd alert zijn zit in mijn lijf. Ik probeer altijd het moment op te vangen dat iemand me onverwacht aanraakt. Onbewust ben ik voorbereid op dat moment… Hoe vaak ik nog schrik als mijn partner me onverwacht aanraakt. Wij kunnen er nu een opmerking over maken of een grapje. Maar dit speelt nog steeds wekelijks.

Een hele vooruitgang met vroeger, toen dook ik ineen als iemand met zijn armen zwaaide, bang dat ik een klap zou krijgen. Dat is er uit, maar het gekke is dat die trigger toch nog steeds aanwezig is. Alleen kan ik nu de situatie beoordelen en bedenken dat het niet nodig is om weg te duiken of te vluchten omdat de situatie niet onveilig is. Ook ben ik extreem gevoelig voor sfeer, voel alles haarscherp aan qua emoties. Maar ben ook af en toe bang dat ik iets van mijn vader heb qua dna. Ik heb heel erg last van mijn hormonen, mijn leven lang, voel me soms net een vulkaan. Dan vlamt de emotie op, vooral naar mijn partner. En zo wil ik absoluut niet zijn, ik heb juist een zacht karakter. Maar er zit ook een soort boosheid in, vooral op mezelf, maar dat uit ik dan op de verkeerde. Dat maakt me zo intens verdrietig!

Mijn belangrijkste doel is zo normaal mogelijk te zijn en te leven, niet opvallen, maar daar hoort ook boosheid bij. En verder wil ik dat mijn dochter en zoveel mogelijk andere kinderen veilig en zorgeloos opgroeien, ze zijn maar 1 keer klein, je kan ze maar 1 keer een veilige basis geven. Dat is voor mij echt heilig! Een veilig thuis! Een zorgeloze jeugd, veel lachen en onvoorwaardelijke liefde. Maar ik heb ook een extreem rechtvaardigheidsgevoel en wil dat ze leert wat goed en niet goed is. Dus als ouder ben je ook wel eens boos, dat hoort erbij. Maar ik ben altijd bang dat mijn boosheid onredelijk is door mijn bagage…

Verder ben ik een super control freak, kan echt werkelijk niets uit handen geven. Het stomme is dat ik ook best handig ben, creatief en goed ben in regelen en organiseren, dat maakt het nog lastiger om los te laten!

En de reden dat het anoniem is?

Ik ben vroeger altijd open geweest als het ter sprake kwam. Maar… mensen kijken anders naar je! En mijn voornaamste doel is om ‘normaal’ te lijken/zijn, niet zielig of een slachtoffer. En in dat hokje word je makkelijk geschoven waardoor relaties scheef worden. Dat wil ik niet meer! Ik schaam me niet, maar loop er niet mee te koop.

Bovendien heb ik mijn eigen bedrijf en eerlijk gezegd, het zou meer bekendheid kunnen krijgen hierdoor. Maar ik zou nooit of te nimmer meer omzet willen krijgen door dit verhaal, dat voelt zo niet goed!

 

Laat een reactie achter