Dromen van het zand, de zee, de liefde & het strand…

Regina
geschreven door Regina

De zomervakantie is weer voorbij. De kinderen zijn vanaf vandaag gewoon weer naar school. Gisteren zijn we thuis gekomen van een paar heerlijke weken Spanje! Maar het lijkt alweer wéken geleden.

Als ik mijn ogen sluit, ben ik weer even terug, beelden schieten voorbij. Met een koffie bij het heerlijke zwembad van ons gehuurde huis in Galicië, kinderen heel de dag zwemmen in het fijne zwembad (inclusief zeemeerminnen staart én haaienvin). Maar ook het lekkere eten met onze Spaanse familie, in gezellige restaurantjes en de fijne avonden tot laat op het ons lievelingsstrand Patos, wachten tot de zon ondergaat met heel veel ijsjes erbij!

 

Van Galicië via Madrid (jazeker, uiteraard met een bezoek aan het Real Madrid Stadion) mochten we onze vakantie afsluiten met een heerlijke week op Menorca, een week niets doen, vooral heel veel uitslapen en heel veel strand! Samen met onze 2 lieve nichtjes was het echt genieten en we willen allemaal terug!!

 

Vaak ben ik de laatste avond van de vakantie altijd een beetje treurig, dan besef ik dat het weer ontzettend snel is gegaan en nu waren we het allemaal! Ik ben heel dankbaar dat we dit met elkaar mochten beleven. Geen spanningen, geen stress, iedereen deed zijn ding en genoot op zijn eigen manier, ik kijk er echt met liefde op terug en hoop het volgend jaar weer met elkaar te beleven! En aan de lieve kadootjes van de meiden, denk ik dat ze het ook superfijn hebben gehad!

Nu weer terug naar de realiteit! Stress!!!

10 jaar geleden kochten wij een huis! Ik had een lief klein appartement op Scheveningen. Heel klein, superdicht bij zee. Vaak liep ik overdag met mijn surfplank onder mijn arm richting het strand, nog geen 5 minuutjes lopen! Dat waren heerlijke dagen. Tot we ons huisje van 60 mtr2 toch wel erg klein vonden met een baby erbij! Voor we het wisten hadden we een prachtig huis gekocht… in Papendrecht!

Tja, het huis was echt geweldig. Gelegen in een nieuwbouwwijk vlakbij de rivier. Met alle liefde hebben we de keuken uitgezocht, de vloeren en een luxe badkamer gemaakt, we hadden alles. Tot mij iets overkwam, wat ik nooit verwacht had, ik werd ziek. Had van alles en voelde me heel slecht, voelde me somber en soms depressief en na veel bezoekjes aan de huisarts, werd ik doorverwezen naar een diëtiste. Ik had nl zo vaak buikpijn en last van mijn darmen, dat ik dacht dat ik allergisch was voor van alles. Maar deze dame ging eens doorvragen en wist zeker te weten wat ik had.

Niets geen allergieën, maar ik had last van heimwee. Serieus last van heimwee, zo heftig, dat ik mijzelf helemaal ziek maakte.

Natuurlijk schrok ik van haar conclusie, maar ze vertelde mij: Zoals jij verteld over het strand en het gevoel dichtbij de kust te wonen, dat is gewoon een enorm gemis. Ik mistte het om even door de duinen te fietsen, de zee te ruiken, mijn voeten te voelen in het zand, de kassen, het Westland! Maar ik dacht, kom op joh! Doe even normaal, ik heb een prachtige dochter, een lieve man, een mooi groot huis, we hebben leuk werk en we komen niets te kort. Dus ik probeerde het te verdringen. Ik maakte mijzelf wijs dat het gevoel vanzelf wel wegging. Maar iedere keer na een bezoekje aan mijn ouders voelde ik mij weer zo thuis aan de kust en als ik dan weer naar huis reed, voelde ik mij toch treurig. Ik hield mijzelf voor dat een uurtje rijden niks voorstelde, maar even surfen zat er niet meer in, toch te ver, te veel files, niet te plannen, dus het surfen werd minder en minder.

Mijn man merkte natuurlijk aan mij dat ik helemaal niet meer mijzelf was en samen besloten we ons huis voorlopig te verhuren. Verkopen was geen optie. Heel de markt was net helemaal ingeklapt! Ik zal de details besparen, maar in de jaren daarna, zijn we totaal nog 4 keer verhuisd! Huurders komen en gaan en uiteindelijk besloten we toch ons huis te koop te zetten.

Het was nog steeds geen echt beste tijd, maar wie weet, you never know. Ik had de hoop dat het een jaar hooguit 2 jaar zou duren. Ik was overtuigd, voordat de kinderen naar groep 3 gaan, zijn we verhuisd. Dan gaan we terug naar de kust, ergens in het Westland, waar weet ik niet, als het maar op fietsafstand van de duinen is! Maar 1 jaar werd 2 jaar en 2 jaar werd 3 jaar, deze zomer zou ons huis 4 jaar te koop staan. We waren er inmiddels aan gewend, maar intussen werden de huizen in onze omgeving als broodjes verkocht!

We zeiden tegen elkaar, we gaan gewoon weer heerlijk op vakantie en daarna halen we het maar eens een paar weken uit de verkoop, dan zien we wel.

Toen gebeurde er iets waar we niet meer op gerekend hadden. Ons huis werd wel verkocht. Ik kon het bijna niet geloven, ging het nu dan toch gebeuren?! Jazeker! Het was serieus waar. Natuurlijk was ik superblij, maar samen hadden we ook gemengde gevoelens! Inmiddels zijn de kinderen iets ouder zitten allebei in groep 3, hebben leuke vriendjes, vriendinnetjes en leuke sporten. Maar zoveel vriendinnen waren zo blij voor mij en verheugen zich er enorm op dat ik weer dichterbij woon. Zij steken mij een hart onder de riem en overtuigen mij dat kinderen zich heel snel aanpassen en heel snel weer nieuwe vriendjes maken.

Dat voelt heel goed. Ook al heeft mijn moeder mijn geluk niet meer mee mogen maken, als geen ander voelde zij mijn verlangen.

Okey, ons huis was verkocht, de enige voorwaarde was, dat de nieuwe bewoners eind augustus graag de sleutel wilden. Dat was wel heel snel, maar we wilden het al zo lang, dat dat toch geen probleem was. Mijn beste vriendin vroeg mij: Je gaat nu zeker niet meer op vakantie?! Ik twijfelde geen moment! Zeker wel, we laden er altijd zo van op en hadden er zolang naar uitgekeken en daarna?? Dat zouden we wel zien!

Nu zijn we dus gisteren thuis gekomen, nog 10 dagen hebben we om ons hele huis in te pakken en te verhuizen! Maar waar naartoe?? Dat is de grote vraag! Een nieuw huis hebben we nog niet gevonden!! Voorlopig mogen we gelukkig met kids en hond bij familie logeren en gaan onze spullen voorlopig in de opslag!

Voor mij voelt dit als echte liefde en ik ben jou, allerliefste Edwin, dan ook super dankbaar, dat je dit voor mij overhebt, jezelf wegcijferen voor mijn geluk en het geluk en vreugde van ons gezin, dat betekend meer voor mij dan alle diamanten ter wereld bij elkaar!

Nu maar hopen dat we heel snel ons droomhuis gaan vinden! Wordt Vervolgd…

Regina

Laat een reactie achter

2 reacties