En dan staat je wereld heel even stil.. Een overval

Carola
geschreven door Carola

Net zoals bij heel veel andere mensen zit de vakantie zit er weer op. Heerlijk genoten met het gezin op de camping in Spanje, waar ook onze vrienden Linda, Sjaak en hun dochter Amber stonden. Lekker 2 weken de boel de boel laten en de belangrijkste regels zijn: niks moet alles mag, en tijd bestaat niet!

Ook al wil je het niet, op het moment dat je thuis de drempel overstapt neemt het dagelijks leven bijna direct de overhand; de tassen moeten worden uitgepakt, vuile kleding in de was, boodschappen moeten worden gedaan en de stapel post moet doorgewerkt worden. Nog even een paar dagen vrij en ook dan weer aan de slag. Eigenlijk gaat het leven van “de dagelijkse sleur”, met uitzondering van de kerstperiode, door tot de volgende zomervakantie! Althans, dat geldt voor mij, want toen ik die vrijdagmiddag op AD.nl las dat er een juwelier in de wijk Crabbehof was overvallen en 2 medewerkers waren bedreigt stond mijn hart een ogenblik stil!

Ik begreep gelijk dat dat de juwelier is waar Linda werkt!

De overvallers ontsnapten en met het personeel was alles gelukkig “in orde”. Via Amber begreep ik dat het wel redelijk ging met haar moeder, maar ik weet ook dat Linda dat al snel zegt. Zij is geen vrouw die klaagt of zegt dat ze pijn of verdriet heeft! Toch heeft ze de moed gevonden om haar gevoelens op papier te zetten en schreef ze onderstaand stuk op facebook:

Vrijdag 18-08-2017

En dan staat je wereld heel even stil………..
Waar de dag begon met gemopper van mij omdat ik toch echt niet wist wat ik aan moest trekken, keek ik nog geen 2 uur later (op mijn werk) in een paar donkerbruine ogen waarbij ik de rest van het gezicht alleen kon raden omdat deze was bedekt met een bivakmuts.
Een stukje naast die bruine ogen hield deze zelfde man een pistool op mij gericht….
Dit kon niet waar zijn. Dit gebeurt alleen in films.  
En dat leek het ook. Een film. Een hele enge bizarre film maar ondanks dat het een film leek was dit de realiteit.  

Blijkbaar hadden die zelfde morgen 3 mannen ook staan te bedenken wat ze aan moesten trekken.
Het moest vooral donker zijn en alle huid bedekken. Een dikke jas met capuchon en onder de capuchon voor alle 3 een bivakmuts. Een donkere trainingsbroek. Donkere gymschoenen en vergeet de zwarte handschoenen niet.  
Hoe zouden die mannen de nacht daarvoor geslapen hebben?  Zouden ze enig besef hebben wat ze een ander aandoen? Waarschijnlijk niet. Waarschijnlijk zijn ze gewetenloos genoeg om zich daar niet druk om te maken. Waarschijnlijk zaten zij tussen de middag alweer lekker lachend aan een broodje of een zak     patat terwijl ik met mijn vriendin op het politiebureau het hele verhaal nogmaals af moest spelen om een goede verklaring op papier te krijgen.

Het verhaal wat 24 uur per dag blijft afspelen. Tot nu toe dag in dag uit. De volgende dag maakte ik me niet meer zo druk over wat ik aan moest. Ook maakte ik me niet meer zo druk om een kilo meer of minder of een rimpel hier en daar. Genieten dat is wat ik wil. Van iedere dag van ieder moment, want alles blijkt in het leven toch maar heel betrekkelijk. Maar of dat genieten nog zo makkelijk zal gaan na deze ervaring is nu wel de vraag………….

Zoals Linda ook al zegt begrijpen ze blijkbaar niet dat ze in een split second twee gezinnen hebben verscheurd! Het zijn niet alleen de vrouwen maar ook hun gezinnen die moeten leren omgaan met deze angst en dit verdriet. En je kunt niet zeggen wanneer dit over is, dat kan een maand zijn maar ook jaren. Dit verwerken kost tijd, heel veel tijd! Waarom leven we in een maatschappij waar agressie, onrecht en boosheid de bovenhand lijkt te krijgen? Hoe moeten we dit aan onze kinderen uitleggen als we het zelf nauwelijks begrijpen? Je mag over bepaalde dingen anders denken maar probeer toch altijd in je hoofd te houden: leven en laten leven! En dan blijkt toch maar weer dat die “dagelijkse sleur” eigenlijk toch wel heel fijn is.

Laat een reactie achter

2 reacties