Er is weer wat ruimte om te praten.

Avatar
geschreven door Susanne

Op instagram en Facebook lijkt het allemaal al lang weer goed te gaan maar voor mij komt nu pas het gevoel dat er wat ruimte komt om te ademen. 

Dat er tijd is om even terug te kijken naar wat er nu allemaal is gebeurd.

Ik voel me soms een sneltrein die maar doordendert om zo snel mogelijk weg te komen van al het negatieve. 

Langzaam aan begin ik een beetje een draai te vinden in mijn nieuwe manier van leven. Kan ik weer rustig naar mijn gezin kijken en genieten.

Het magazine was en is ook zo’n perfecte afleiding voor alles. Als iemand vroeg hoe het met mij ging kon ik daar over beginnen. Nu merk ik dat ik ook kan vertellen dat ik thuis ook weer even geniet. Dat dat standje overleven meer is veranderd in het accepteren en genieten van alles wat ik nog wel heb.

Ik heb vijf fantastische kinderen die het heel goed doen.

Elke dag heb ik hier de hele straat over de vloer en zie ik mijn kinderen heerlijk buiten spelen. Het zonnetje doet natuurlijk ook wonderen maar dit gevoel was ik even kwijt. Ik was te veel bezig met de toekomst dat ik vergat te genieten van het hier en nu. 

Toen ik gisteren ook de vraag kreeg wat er zou veranderen als alles opgelost zou zijn besefte ik mij dat dat vrij weinig is. 

Ik moet nog steeds de kinderen elke ochtend naar school brengen, brood smeren, koken en het huishouden doen. Eigenlijk verandert er niet zo veel behalve dat ik dan minder zorgen heb maar komt er dan niet iets nieuws?

Hebben wij niet allemaal zo onze zorgen? 

Ik riep ook dat ik het druk had met één kind, sterker nog ik belde toen vaker naar mijn moeder met de vraag of ze mij wilde helpen dan nu. 

Op dat moment dacht ik echt dat ik het druk had en niet meer kon douchen of plassen terwijl nu met vijf kinderen ik het net zo druk ervaar of misschien zelfs minder druk. 

De emotie druk blijft hetzelfde en is dat ook niet zo met de emotie zorgen? 

Komt er hiernaar niet iets anders in mijn leven wat mij weer voor een uitdaging zet? Waar ik ook weer nachten van wakker lig en mij weer dwingt anders naar het leven te kijken?

Voor nu ga ik even genieten van dit moment. Leg ik even mijn telefoon weg waarin ik deze blog typ en ga ik voor het eerst in hele lange tijd weer heerlijk uit eten met mijn man, een cadeau omdat wij 4 jaar zijn getrouwd.

Laat een reactie achter