Ik wil dat mijn kinderen trots kunnen zijn op hun geloof.

geschreven door Anoniem

13 Jaar geleden ben ik vanuit Marokko naar Nederland gekomen voor mijn man. In Nederland kende ik niemand en had daar verder ook geen familie. Gelukkig had ik nog mijn geloof.

In het begin vond ik het heel erg moeilijk hier in Nederland, niet alleen kende ik niemand ook sprak ik de taal niet. Buiten een lieve buurvrouw had ik weinig contact want mijn man werkte gewoon overdag. Ik betrapte mij er op dat ik tegen mijzelf begon te praten. In het begin had ik dan ook veel last van heimwee naar Marokko. Mijn familie in Marokko wil ik niet ongerust maken en ik probeer altijd te vertellen dat het goed met mij gaat.

Zo gebeurde het een keer dat ik werd opgenomen in het ziekenhuis en allemaal onderzoeken moest ondergaan en tegen mij familie in Marokko vertelde dat het goed met mij ging. Later toen het bleek om hyperventileren te gaan (omdat ik alles opkrop) en ik inmiddels weer thuis was belde ik mij ouders en vertelde ik voorzichtig wat er was gebeurd. Omdat mijn familie zo ver weg woont en ze van daar zo weinig kunnen doen wil ik ze niet verdrietig maken. Mijn problemen bespreek ik met mijn man of hou ik voor mezelf.

Overdag gaat het goed met mij maar ’s avonds als ik in bed lig komen mijn emoties en gedachten op gang en duurt het uren voordat ik in slaap val.

Inmiddels ben ik wel gewend in Nederland en heb ik mijn draai gevonden. Ik eet dingen die ik in Marokko nog nooit had gegeten zoals pizza of loempia’s, dat kende ik allemaal nog niet. Ik heb het later nog wel eens voor mijn ouders gemaakt maar die vonden dit niet lekker. Ik heb in Nederland ook een inburgeringscursus gehad en zat daar met allemaal verschillende nationaliteiten wat een positief effect heeft want daardoor moest je wel proberen Nederlands te praten met elkaar. Als je geen Nederlands praat is alles regelen heel erg moeilijk en moet er ook overal een talk bij aanwezig zijn. Met weinig vrienden en familie was dit dus altijd mijn man. Voor hem was dit ook moeilijk want al moest ik iets bij de gemeente regelen of naar de huisarts, moest hij vrij vragen op zijn werk. Ik werd al (voor Nederlandse begrippen) jong moeder en er was niemand van mijn familie om op kraambezoek te komen. Nadat de kraamzuster weg was was ik alleen. Ik kreeg wel cadeautjes van de buren maar die bleven dan 10 minuutjes aan de deur praten.

Wij zijn in Marokko gewend dat kraambezoek een hele dag blijft en mee eet.

Ik heb veel telefonisch contact met mijn moeder en die belde ik dan ook met vragen maar verder had ik niet zoveel. Het moeder zijn vond ik heerlijk, het zorgen voor mijn kindjes en wat was ik bezorgt. Inmiddels heb ik meerdere kinderen maar bij die eerste was ik extra bezorgt. Gelukkig sprak ik al wat beter Nederlands en lukte het mij aardig om alles zelf te regelen voor mijn kindjes. Inmiddels werk ik zelf ook en ook al heb ik daar niet altijd even zin in toch helpt het mij omdat ik dan een sociaal praatje heb.

Je ziet het tegenwoordig veel vaker Marrokkaanse vrouwen die ook gewoon werken al mogen de mannen ook meegaan met de tijd en ook wat meer gaan meehelpen in het huishouden.

Wij zijn moslims en ik draag een hoofddoek, het is wel eens gebeurd dat ik daarop werd gediscrimineerd maar over het algemeen heb ik totaal niet het gevoel dat ik gediscrimineerd wordt in Nederland.

Toch elke keer als er weer een aanslag ergens wordt gepleegd krijg ik van collega’s vragen. Vragen over wat ik ervan vind.

Duidelijk wil ik maken aan iedereen dat terrorisme niks heeft te maken met het moslim zijn, ook wij worden hierdoor getroffen. Na de aanslag in Parijs kwam mijn dochter die toen ik groep drie zat huilend thuis.
Ze was overstuur en begon te roepen dat ze geen moslim meer wilde zijn.
Op school hadden ze het over de aanslag in Parijs gehad en gezegd dat moslims dit gedaan hadden. Mijn dochter is een heel gevoelig en zachtaardig meisje en vond het verschrikkelijk dat de juffrouw vertelde dat moslims oudere en kinderen hadden vermoord. Na haar even te laten huilen bij mij op schoot ben ik een glas water gaan halen en heb ik het haar uitgelegd.  Verteld dat dat geen echte moslims zijn maar terroristen.

Het deed mij zoveel verdriet om mijn dochter zo overstuur te zien en ik ben de volgende dag ook naar haar juf toegegaan.

Mijn kinderen zitten op een christelijke basisschool maar thuis geven wij haar het moslim geloof mee en gaat ze in het weekend ook naar islamitische les. Natuurlijk zou ik het niet leuk vinden als ze later niet meer wil geloven maar ik zal ze nooit kwijt willen dus ook hun wensen respecteren.

Ik hoop dat ze ooit al het terrorisme loskoppelen van ons moslim geloof en dat mijn kinderen trots kunnen zijn op hun geloof.

Anoniem

 

 

Laat een reactie achter