Ons gezin is best goed te vergelijken met eten.

Wilma
geschreven door Wilma
 Ik lag vannacht te denken aan ons kerstdiner bij opa en oma en hoe dat is ervaren enz…en toen bedacht ik me dat ons gezin best wel goed te vergelijken is met eten.

Manlief: dat is net een mexicano…..groot, stevig, ligt relaxed te wachten maar als je te ver gaat of het wordt te veel dan kan hij behoorlijk pittig uit de hoek komen…

De oudste is een combinatie tussen een pittig gerecht en een toetjes buffet een tiener dus het pittige ontstaat wanneer je de verkeerde ingrediënten alleen al opnoemt, of er zelfs maar naar kijkt! Het beste is om veel ingrediënten te verpakken in een lekker toetje, met spikkels en slagroom dan bereik je meer bij dit gerecht, vreemde combinatie maar soms de beste manier. Zit dit gerecht ’s morgens bij het opstaan al lekker in elkaar? Dan heb je de rest van de dag een toetjes buffet, vol zoete dingen.

Onze oudste zoon (scheelt wel twee hele minuten, ze hebben er nu nog geen flauw benul van maar ooit worden die twee minuten verschil zo belangrijk) hij is als apfelstrudel met vanillesaus, stevige bite, zachte binnenkant, je kunt je eraan branden maar het zoete van de vanille maakt weer veel goed. Het woordje nee valt verkeerd bij deze strudel, dan zorgt hij ervoor dat je je brand en goed ook. Hij heeft even tijd nodig om weer stabiel te worden en als hij er dan weer is oh man dan overlaad hij je met lieve woordjes kusjes en knuffels.

Dan de jongste van het stel: als een stoof potje de hele dag lekker pruttelend en keutelen gewoon lekker zijn eigen weg gaan, soms even aandacht geven even knuffelen een kusje en dan weer rustig verder rommelen. Je kunt hem heel lang op laten staan zonder dat er wat gebeurt maar voeg je het verkeerde ingrediënt toe op het verkeerde moment? Wauw dan zul je dat weten ook, dan smaakt hij even niet meer en zul je even hem moeten laten gaan. Hij komt wel weer op temperatuur mits je hem even de kans geeft.

Nu ben ik aan de beurt:

Ik ben meer een stevige risotto, sta sterk in mijn schoenen heb geduld tot ik gaar ben, sta lang op, heb van alles wat…straal rust uit maar oh wee als er bij de gemeente iets niet goed gaat…dan ben ik geen relaxte risotto meer maar ben ik eerder een Vlammetje met een hoofdletter….

Voeg dit allemaal samen en….je hebt een rommeltje maar daarom zijn we ook zo leuk samen ondanks al onze Ups en downs van het afgelopen jaar de tranen die we hebben gelaten, de lach salvo’s in ons huis samen zijn we sterk, we horen bij elkaar.

De beste wensen.

Ps. schrijf je onder mijn blog in de reacties hoe dit bij jullie is?

Laat een reactie achter