Liefst nooit meer loslaten

Joanne Mouthaan
geschreven door Joanne Mouthaan

Gruwel en koude rillingen.

Het treinongeluk in Oss schokte iedereen tot in de diepste vezel. Het blijft verbijsteren, het maakt me machteloos. Hoe snel het noodlot toeslaat. Tot hoever de impact ervan reikt.

Vlak ervoor, nu zo’n twee weken geleden, schreef ik dit stukje. Ook over een aanrijding op het spoor, maar dan één die we vaker tegenkomen. Ik schreef, om de schrik die na een halve dag nog steeds in mijn lijf zat weg te schrijven. Maar ook omdat het schrikbarend vaak gebeurd, en mensen vaak niet weten wat ze kunnen doen als er gedachten aan zelfmoord zijn.

“Aanrijding met een persoon”, luidt het omroepsysteem van de trein die mij en mijn vriendinnen na een relaxed en goed getimed weekend weg naar huis brengt. Blikken kruisen elkaar, medereizigers appen in stilte het thuisfront. Ik besef, iemands kind komt niet thuis vanavond, alsof mijn eigen grootste angst bewaarheid wordt. Als beroepsforens was dit me tot nu toe bespaard gebleven. Dat kan helaas niet gezegd worden van het treinpersoneel. Met allerlei (gezondheids-)gevolgen van dien.

Of het een ongeluk was of een doelbewuste actie weten (en horen) we niet. Toch lijkt dat laatste ieders vermoeden. Wanhoop, eenzaamheid, uitzichtloosheid, wat iemand tot zoiets drijft valt te beredeneren, maar je bijna niet in te beelden. Belangrijker is de vraag: wat kun je doen, als je iemand kent met gedachten over zelfmoord? En wat kun je doen als jij die ook hebt?

Goede en onmiddellijke voorlichting en hulp is direct beschikbaar: www.113.nl

Hulpverleners en vrijwilligers van 113.nl staan dag en nacht klaar voor (anoniem) contact, via telefoon en chat. Op de site staat ook een handwijzer over hoe je iemand kunt ondersteunen die aan zelfmoord denkt www.113.nl .

Twee belangrijke eerste stappen:

  1. laat de persoon weten dat je je zorgen maakt en dat je wilt helpen
  2. maak het bespreekbaar: vragen naar zelfmoordgedachten brengt niet iemand op een idee en zorgt niet voor een zelfmoordpoging. Wat het wel kan doen, is zorgen dat iemand zich minder wanhopig en machteloos voelt.
Minstens even belangrijk: zorg (ook) voor jezelf, dat ook jij je verhaal kwijt kunt. Om iemand hiermee te ondersteunen kun je zelf ook steun gebruiken.

Eenmaal thuis vermengt een gevoel van opluchting zich met het gejaagde gevoel van schrik. Opluchting om thuis te komen, mijn liefjes weer te zien, vast te pakken en het liefst nooit meer los te laten.

Heb je nu hulp nodig? Bel 0900-0113 of chat via www.113.nl.

Laat een reactie achter