Het begin van de rollercoaster. Lotte deel 3

Tom is naar beneden gegaan met Stijn en weet zich geen raad. Hij trekt de slaapzak bij hem uit, wellicht helpt dat. “Lieverd blijf asjeblieft bij me” zegt hij tegen het kleine lijfje in zijn armen terwijl hij hem kusjes geeft.

Omdat ik niet thuis ben rent Tom met Stijn naar de buren. Hun kinderen liggen ook al in bed dus die schrikken als Tom met een slap kind in de deuropening staat. Met tranen in zijn ogen verteld Tom wat er is gebeurd en dat Stijn niet wakker wordt.

Tom gaat naar binnen en staat zielloos met onze zoon in zijn armen terwijl de buurvrouw belt met 112. Tom vraagt of de buurman Bas uit zijn bedje wilt halen want die ligt nu alleen thuis. Terwijl de ambulance onderweg is belt Tom naar mij en geeft mij een korte versie. “Je moet nu naar huis komen, ik heb een levenloze Stijn in mijn armen en de ambulance is onderweg!” Het enige dat ik kan antwoorden is: “ik kom eraan”.

FullSizeRender 3

Met tranen over mijn wangen en 170 over de snelweg sjees ik naar huis, achteraf beter als mijn collega me even had gebracht. Terwijl ik naar huis sjees is de ambulance gearriveerd en krijgt Stijn zuurstof toegediend, hij beweegt zijn beentje waarop de buurman en Tom even oogcontact hebben met een kleine glimlach.
Mijn schoonouders zijn ook gekomen en hebben de zorg van Bas op zich genomen.
De trauma helikopter is gebeld voor Stijn maar iets later blijkt Stijn stabiel genoeg te zijn voor de ambulance. Mijn man en Stijn gaan met de ambulance mee naar het kinderziekenhuis, onderweg stapt er een kinderarts in.

Op de rotonde passeren de ambulance en ik elkaar waarbij mijn hart nog een stukje meer breekt en ik nog harder begin te brullen. Maar ik had opdracht naar huis te rijden..

Ik word thuis opgevangen, Bas ligt weer lekker in bed te slapen en ik stort huilend in de armen van mijn schoonmoeder. Hierna pak ik een tasje in met de nodige spullen (ik wist nu wat ik in ieder geval nodig zou hebben in het ziekenhuis en ben er gelijk vanuit gegaan dat één van ons zou blijven) en mijn schoonvader brengt mij met de auto naar het ziekenhuis. De rit daar naartoe lijkt wel een eeuwigheid te duren.

We komen aan op de eerste hulp waarbij ik aangeef dat mijn man en zoontje zojuist zijn binnen gebracht. Ik word meegenomen naar het kamertje waar ze bezig zijn met Stijn.

1,2,3,4,5….10 (!) mensen zijn er met hem bezig, mijn lieve Tom zit huilend in een hoekje toe te kijken hoe al die mensen druk zijn met onze zoon. Ik geef hem een knuffel, ga op de stoel ernaast zitten en hand in hand huil ik met hem mee…

Wordt vervolgd..
Lotte

Omdat Lotte liever anoniem wil blijven gebruiken wij schuilnamen. Lotte wil haar verhaal delen om andere moeders te helpen.

Laat een reactie achter

Laat een reactie achter