Het laatste half jaar onder controle. Lotte deel 12

De evaluatie zit erop, dat akelige mens hoeven we als het goed is niet meer te zien. Anne had haar nog wel laten weten dat we met Bas naar het ziekenhuis waren geweest en dat had VT erg kunnen waarderen, ze was blij te horen dat we ondanks alles niet bang zijn om met de kinderen naar het ziekenhuis te gaan. Dat we bang hadden moeten zijn voor een nare nasleep was niet eens in ons opgekomen, de gezondheid van onze kinderen staat altijd voorop!

Het second opinion rapport is van tafel geveegd, er is gelukkig geen aangifte tegen ons gedaan, dat akelige mens van veilig thuis hoeven we niet meer te zien en er is een veiligheidsplan dat we moeten afronden met Anne..
5_m_129622799996182094

Het veiligheidsplan heeft gelukkig ook een einddatum, namelijk als de kinderen 1 jaar worden. Iets om naar uit te kijken, met een dubbel gevoel, maar dan is het ook dubbel feest!

Anne komt elke 2 weken met ons praten en we zijn haar gaan waarderen. Ondanks de reden waarom ze bij ons komt is ze een leuk mens om mee te praten en te sparren want ze heeft ons echt wel geholpen met de aanpak naar veilig thuis. Tom is inmiddels alweer hele dagen thuis en alles voelt ook weer als vanouds. Dit tweede half jaar vliegt dan ook voorbij.
De nodige controle afspraken in het ziekenhuis gaan via de poli en eigenlijk lopen we die ook soepeltjes door, soms voelt het wel eens alsof ze een extra controle willen om te zien hoe het met onze jongens gaat. ‘Natuurlijk’ wordt er ook steeds gevraagd door de kinderarts hoe alles gaat thuis met de achtergrond die ze heeft en ondertussen worden de kinderen nagekeken, eigenlijk hetzelfde riedeltje als wanneer we bij het consultatiebureau zijn.
De jongens doen het hartstikke goed! Zo ook de afspraken met de oogarts, die gaan ook via de poli. Pff die vallen me wel zwaar, mijn kleine jongen die steeds weer moet wachten en dan die klote druppels in zijn ogen krijgt en vervolgens weer mag wachten, dan de onderzoekjes hij de arts, nog een arts die even mee wilt kijken bladiebladieblaaa…. Eindelijk het verlossende woord, ze zijn tevreden! Er is niks meer te zien, Stijn reageert overal goed op dus tevreden en klaar. Helaas voor ons toch nog een vieze nasmaak.. ze willen ons over een jaar graag nog een keer zien.
eigen-bijdrage-bezoek-huisartsenpost

Pfff houd het dan nooit op?!

Ik vraag waarom en krijg weer eens een vaag antwoord, gewoon om te zien of wij ons gedragen in dat jaar zeker, dat denk ik. Ik merk dat ik er nu wel een beetje klaar mee ben en geef aan dat ze maar moeten bellen en dat we lekker naar huis gaan. In de tussentijd denk ik Pff flikker een eind op en laat ze het maar vergeten, zal ik wel gaan of zal ik niet gaan? En aan de andere kant denk ik nog één keer gaan om definitief te weten dat er geen schade is achtergebleven en te bewijzen dat wij goede ouders zijn en daarmee basta. We zien wel, we gaan nu naar huis en ik schuif het aan de kant.
Met de kinderarts had ik al afgesproken om de laatste afspraak telefonisch te doen. Zoals afgesproken gaat mijn mobiel op mijn vrije dag en de arts vraagt hoe het gaat en geeft aan dat ze onze dossiers gaat sluiten. De laatste afspraken in het ziekenhuis zijn geweest dus het is mooi geweest. Ze laat weten dat ze een bevestiging stuurt per post naar ons en naar onze huisarts en wenst ons het beste. Okeee toedeloeee!!

KLAAAAARRRRRR, geen ziekenhuis onderzoeken meer op ons mannetje. We zijn blij, heel blij!

hand-getekende-doodle-elementen-ingesteld-voor-feestvieren_1302-6255

Ja, de beschuldiging blijven staan. Wij zijn overtuigd van een andere oorzaak maar kunnen dit niet meer bewijzen. Het bewijs dat we hadden is niet gebruikt. We zijn nu vooral heel blij dat het goed gaat met onze kinderen en dat we weer in rustiger vaarwater komen!
Rustig vaarwater? Ja en nee. In ons achterhoofd houden we dat het flink mis was met onze Stijn en dat dit door vaccinaties is gekomen. Wij hebben het consultatie bureau ook duidelijk laten weten dat wij niet meer willen vaccineren. Dit accepteren zij en we mogen nu komen wanneer we willen aangezien we ons niet aan het programma hoeven te houden. Niet vaccineren is eng maar wel vaccineren is momenteel nog veel enger.
Anne zien we nog steeds met regelmaat en eigenlijk is dat niet veel meer dan een kopje thee drinken, beetje kletsen en dan gaat ze weer. In dit laatste half jaar laat ze weten zelf ook zwanger te zijn, ze zal onze zaak nog wel afronden en na ons nog een gezin en daarna knijpt ze er even tussenuit. De laatste afspraak met Anne is precies op de dag dat de kinderen 1 jaar worden. Ze heeft zelfs een cadeautje meegenomen. We lopen de papieren door die we in het jaar hebben ingevuld en komen bij de doelstelling, dik gehaald toch knipoogt ze.

Absoluut!!

Ook al hebben we geen gelijk gekregen en hebben we alles moeten slikken en hebben we alle stappen moeten doorstaan die ons werden opgelegd, we zijn tevreden met het eindresultaat. Ons gezin hebben we bij elkaar kunnen houden!! (En dan bedoel ik zowel in gezondheid als in aanval)
We geven Anne een hand, bedanken haar en wensen haar veel geluk.

Die deur sluiten we.. in ieder geval voor een jaar!

In mijn volgende deel zal ik vertellen over hoe wij nu in het leven staan, wat dit hectische jaar met ons persoonlijk heeft gedaan en waarom ik heb gekozen om anoniem te schrijven. Inmiddels ligt ook de afspraakbevestiging op onze deurmat voor de afspraak een jaar later..
Vragen die jullie hebben mogen uiteraard (evt anoniem) via BijSuse gesteld worden, deze zal ik dan proberen te verwerken in mijn volgende deel.Tot gauw!
Liefs, LotteP.s. Elke week heb ik gekeken naar jullie reacties op ons leven via mijn schrijven. Ik wil jullie hiervoor bedanken, dit deed mij goed!Tevens met grote dank aan Suus, dat ik een plekje heb gekregen BijSuse!

Laat een reactie achter