Het verschil met het eerste of het tweede kind.

Antje
geschreven door Antje

Onze kleine man Siem is nu al ruim een jaar oud en gaat lekker met het gezin mee in alles wat we doen. Het verschil dat je al ziet in de ontwikkeling in vergelijking met een eerste of tweede kind vind ik enorm groot.

Siem heeft alles in de gaten en wil overal bij zijn. Dit zorgt soms voor veel frustratie omdat hij bepaalde dingen wil maar nog lang niet kan. Hij begint steeds meer een eigen wil te krijgen en laat het ook duidelijk merken als hij het ergens niet mee eens is.

Meneer kan namelijk heel goed mekkeren en met heel goed bedoel ik dat hij door het mekkeren heel vaak zijn zin krijgt.

Omdat Saar overdag naar school is heeft hij dus Liss en mij om voor zijn karretje te spannen. Een stuk fruit, een koekje, niet meer in de box willen zitten of een ander speelgoedje; hij krijgt het allemaal voor elkaar. Waarom heb ik zo’n zwak voor dit mannetje en geef ik zoveel toe? Zou het komen omdat het een ventje is of omdat het mijn laatste kindje zou kunnen zijn? Hij heeft het in ieder geval goed in de gaten en weet ons goed te bespelen. Als ik mijn stem ook maar iets verhef krult zijn schattige bekkie al naar beneden en krijg ik al een ‘aahhh gevoel’. Bij mijn dochters had ik dit ook wel maar bleef ik altijd sterk en duidelijk; nee is nee.

Ik merk dat ik softer ben met Siem en ik weet dus niet waarom.

Uiteraard houd ik van al mijn kinderen even veel. Maar zelf als ik wel even streng ben voor Siem komt Liss naar me toe dat ze het zielig vindt als Siem huilt en ze hem een soepstengel zal brengen. De meiden beschermen hem sowieso enorm en verzorgen hem op hun manier. Ik vind het bijzonder dat zoiets er zo jong al bij kinderen in kan zitten. Heel vaak gebeuren er natuurlijk ook ondeugende dingen. Maar dan zie ik dat blije koppie en kan ik alleen maar lachen. Uiteraard wordt hierdoor de ondeugendheid nog een paar keer herhaald en moet ik echt tegen mezelf zeggen; ‘Ant dit kan echt niet hoor.’

Maar gelukkig kan ik er heerlijk van genieten.

Sowieso geniet ik veel intenser van al die kleine momenten met de kinderen sinds ik gestopt ben met werken. Siem heb ik bijna zijn hele eerste levensjaar elke dag bij me gehad en mogen vertroetelen en blijft voor ons de kers op de taart.

Misschien klopt het toch wel gewoon dat jongens mama’s kindjes zijn en meiden naar hun vader toe trekken. Want terwijl Siem weer mijn aandacht vraagt omdat hij toch uit de box wil hoor ik Liss al weer gillen om papa voor een kus op haar zere knie. Ik vind het heerlijk!

Laat een reactie achter