Hij stond letterlijk in brand!!!

Met de geboorte van onze dochter in mei was ons gezin compleet. Een zoontje van 4, allebei een leuk baan, een eigen huis en 2 auto’s voor de deur. Op dat moment heb je het gevoel alsof je onverwoestbaar bent. In een split second bleek helaas dat dit niet waar was.

IMG_0438

Aan het eind van de zomer, op 27 augustus, waren we aan het barbecueën bij 2 vrienden van ons, Erik en Daphne. Het was een heerlijke dag geweest en ik had de kinderen later die avond naar bed gebracht. We zaten buiten nog heerlijk na te tafelen. Erik had 2 grote gelpotten op tafel staan en liep naar de schuur voor de navulling. Hij kwam terug met een grote jerrycan van 5 liter. Hij vulde de linker bij en André, mijn man, stak het lontje aan. Toen vulde hij de rechter bij. André wilde hem al aansteken maar Erik was nog bezig. Omdat André met zijn aansteker te dichtbij kwam sloeg de vlam in de jerrycan waardoor deze ontplofte en de vloeistof over André heen spoot en hij letterlijk in brand stond.

Hij zakte op de grond en ik probeerde hem uit te slaan met een tuinkussen. Erik riep tegen Daphne dat ze 112 moest bellen maar zij was in paniek. Om haar weer terug te krijgen sloeg Erik haar in haar gezicht en schreeuwde dat ze de ambulance moest gaan bellen.

Hij kwam mij helpen terwijl André kermde om een blusdeken. Hij kroop over de grond en raakte, zoals ik later hoorde, in shock. Erik rende naar binnen om de blusdeken te halen en ondertussen hingen de buren met een tuinslang over de schutting. Zij waren op ons gegil afgekomen.

Het lukte ze om André “uit” te krijgen en ik weet nog heel goed dat ik ook op de grond zat en zei: “Zo, nu even de kinderen halen, dan gaan we naar het ziekenhuis om je na te laten kijken en dan gauw naar huis!” Ook ik was op dat moment in shock maar dat heb je dan nog niet door.

Pas veel later realiseerde ik me dat André zijn huid helemaal grijs/zwart was en de vellen eraan hingen!

Het volgende moment hoorde we de gillende sirenes van politie, ambulance en brandweer in de straat. André werd door de mannen van de ambulance opgetild en naar de badkamer gedragen. Later hoorde ik dat hij ook enorm bloedde en dus een heel spoor door het hele huis had achtergelaten. Gek, maar op dat moment zie je dat niet.

Hij werd met lauw water gekoeld en in een isolatiedeken gewikkeld. In de badkamer bleef hij maar om mij vragen dus mocht ik er van de ambulance broeder bij komen zitten.

Ik heb zijn hand vastgehouden en geprobeerd hem rustig te houden. Angstvallig bleef ik naar de deur kijken want Gino, onze zoon van 4, lag in een kamer ernaast te slapen. Ik moest er niet aan denken hoe hij zou schrikken als hij zijn vader zo zou zien. Een 2e ambulance arriveerde en André werd met de brancard naar beneden gedragen. Hij was inmiddels helemaal platgespoten. André ging in de ene ambulance en ik in de andere.

In 1e instantie zat ik nog in tweestrijd want ik wilde mijn kinderen niet achterlaten in dit huis met al die vreemde mensen (buurtbewoners, politie, brandweermensen) en ook moest Jessie moest nog de fles. “Gelukkig” had ze flesvoeding dus werd besloten dat Daphne en ik met de ambulance zouden meegaan en Erik bij onze kinderen zou blijven.

Mijn schoonouders werden gebeld en zij kwamen de kleintjes ophalen. Dat er 2 ambulances waren zegt al iets over de ernst van de situatie. Op weg naar het brandwondencentrum (bwc) in Rotterdam hoorde ik de ambulancebroeder via de mobilofoon met elkaar praten. De bestuurder werd boos en zei tegen de ander dat hij kwalijk heel de nacht met zijn patiënt rondjes kon blijven rijden. Schijnbaar was er dus geen plek in Rotterdam en werd er gediscussieerd over waar ze naartoe moesten rijden met hun patiënt.

De andere brandwondencentra’s in Nederland liggen in Groningen en Beverwijk dus dat was ook geen optie.

Uiteindelijk zijn ze dan toch naar Rotterdam gereden waar André naar binnen werd gebracht. Hij was een beetje bij en vroeg de hele tijd naar mij. Op de opnamekamer werd na een kort onderzoek besloten om André kunstmatig in coma te brengen. Ik mocht de opnamekamer in om, voor zover dat ging, hem nog even te knuffelen en om “afscheid” te nemen. Wat zeg je op dat moment tegen iemand die vecht voor zijn leven en je niet weet hoe dit afloopt!? Huilend heb ik hem verteld dat ik en de kinderen van hem hielden en toen werd ik meegenomen naar een andere kamer. Uiteindelijk heeft André heel de nacht in de opnamekamer in Rotterdam gelegen. Er was daar geen plaats maar ook niet in Groningen of Beverwijk. Er was nog over gesproken om hem per helikopter naar Duitsland te vliegen maar de arts vond dat, gezien de conditie van André, niet verantwoord.

Er werd plek voor hem gemaakt in Rotterdam. Zo lag hij daar, van top tot teen in het verband en met heeeeeel veel toeters en bellen om hem heen.

Carola,

Volgende week deel 2 van deze heftige blog

Laat een reactie achter

3 reacties

  • Lieve schat! Bij het lezen van je verhaal komt alle emotie weer bij mij omhoog en de tranen lopen over m’n wangen. Wat moet dit dan wel niet met jou doen als je het aan het schrijven bent?
    Ik vind je de meest moedige, krachtigste en mooiste vrouw die ik ken!
    Ik hou van je ❤️

  • Jeetje nu komt het allemaal toch weer in gedachten terug!
    Wat vond ik het vreselijk toen en in gedachten met jullie meegeleefd pfffff dikke kus xx

  • Lieve Carola, wow, een blog die jij beschrijft uit een heftige periode van jullie leven, zo realistisch verwoord. De herinneringen die ik en Lee destijds op afstand toch heel dichtbij hebben mee beleefd. Een heftige…. periode uit het leven van een prachtig mooi gezin! Groetjes van ons!