Misschien herken je jouw kind in dit verhaal. Onze hooggevoelige dochter

Kathy
geschreven door Kathy

Vier jaar was ze en had een kracht van een vulkaan. Daar leek ze op wanneer ze een woede uitbarsting kreeg. Het is niet leuk om dit te schrijven, maar het is de waarheid en de waarheid leest het langst. Misschien herken je jouw kind in dit verhaal…

Emma kreeg woede aanvallen als ze overprikkeld raakte. Dit kon gebeuren door geluiden, te veel mensen om zich heen, te veel activiteiten achter elkaar, een druk feestje, te lang zonder eten en drinken, teveel gevoelens van anderen “overnemend”. Als dreumes bleef het bij hard huilen, niet in slaap komen terwijl ze zooooo moe was. Als peuter ging ze mij bijten omdat ze niet kon verwoorden wat ze voelde. Toen werd ze vier; spullen vlogen door de lucht. Stukken muur vlogen uit hun gestuukte harnas. Woorden waarvan wij het bestaan niet wisten vloekte ze eruit. Emma was daarna altijd op! Moe kroop ze dicht tegen ons aan. We troostten haar en veegde het zweet van haar voorhoofd en depte met kusjes haar verhitte huid. Daarna viel ze in slaap.

“Mijn hart dat schreeuwend zweeg”

(zin uit lied Dansen aan zee, Blof)

We zijn bewust met onze hooggevoelige dochter gaan leven. Dat vroeg oplettendheid en veel rust en regelmaat bieden. “Blijven jullie niet nog heel even” werd ons gevraagd als we op visite waren? ‘Nee, we gaan echt!” Een dagje naar een speelpark of dierentuin…het werd daarna een hel op aarde in ons eigen huis. Nog even nog naar die ene winkel want ik had daar iets leuks gezien. Ik moest de gevolgen thuis daarvan dragen. Vaak zag ik kleine kinderen die in slaap waren gevallen tijdens het winkelen. Onze Emma deed dit niet! Ze bleef wakker met alle zintuigen wagenwijd open. Mensen buiten de familie merkte hier niet veel van, want Emma had aangepast gedrag en sociale waarden van ons meegekregen. Maar ik zag de kleine verandering in haar ogen en wist dat dit het moment was om naar huis te gaan! Vaak waren we de storm voor. Gelukkig! De uitbarstingen bij Emma zijn gebleven, steeds in een andere vorm; nukkig, moe, niet eten, slecht slapen, dof haar krijgen, of in strijd gaan met ons als ouders. Jaren is dit goed gegaan omdat wij grotendeels haar regelmaat bepaalden. School, activiteiten en het sociale leven vroegen veel van haar. In de vakanties kon ze altijd bijtanken.

Toen was ze 9 jaar en ging naar groep 7.

Een groep die erg bewerkelijk was en waar veel onrust heerste. Jongens die pesten en Emma die dapper voor anderen en zichzelf opkwam. Maar hun gedrag hield niet op en Emma werd hier intens verdrietig van. Dit was voor haar de druppel op de gloeiende plaat; we zagen Emma veranderen van een vrolijke, lieve en creatieve meid in een dier dat zijn eigen wonden likt. Op school was ze blij, aanwezig en vertoonde hulpvaardigheid gedrag. Haar toetsen scoorden hoog, haar concentratie goed. Ze had vriendinnen, werd op feestjes uitgenodigd, had een hockeyleven met 3x in de week op het veld lachend en rennend, en was het zonnetje aan de hemel.

Thuis was dit gedrag ver te zoeken…

Emma waar ben je?

De druppel van verdriet die mijn ogen deed openen was een dansfestival op school. Zij droeg als enige een roze t- shirt, terwijl alle groepsgenoten zwart droegen. Verbouwereerd was ik want die ochtend hadden we zorgvuldig drie zwarte shirtjes ingepakt zodat ze op het laatste moment nog kon kiezen. Daar stond ze te dansen tussen met haar klasgenoten, het roze meisje tussen al het zwart. “Ik was vergeten mij om te kleden! Was haar antwoord en mijn hart bloedde. Want hoe MOE moest dit meisje wel niet zijn om zoiets over het hoofd te zien. Emma zat tegen een burn- out aan. Iets wat nog veel te weinig besproken wordt in de kinderwereld. Het kunnen diegene zijn die teruggetrokken gaan leven, zich van de buitenwereld afsluiten, altijd moe zijn en niets uit hun handen krijgen. Maar er is ook een groep kinderen die zich juist naar buiten richten. Sensatie zoeken! Veel mensen om zich heen willen hebben, spannende dingen ontdekken. Slecht eten, want zij voedden zich met adrenaline.

Dat is wat onze Emma deed. Maanden lang. Want rusten deed haar pijn en die pijn van vermoeidheid wilde ze niet voelen. De adrenaline pepte haar elke keer op.  Praten hielp niet, troosten hielp niet, een weekend rust ook niet…we zaten met onze handen in het haar. Wij als ouders namen toen een grote beslissing: Emma zou thuisblijven van school totdat ze weer zichzelf was. Gelukkig zag school de noodzaak ook in want ze is in totaal ruim drie weken weggebleven.

De drie R’s kwamen weer in ons huis:

Rust Reinheid Regelmaat.

Ze mocht van ons geen t.v. kijken, geen telefoon binnen handbereik, geen hockeyveld, geen speel afpraakjes, geen onrustige klas om haar heen. Eten, lego, tekenen, rusten, lezen, bankhangen en met ons knuffelen. Veel knuffelen op de bank want ik had vrij genomen. Langzaam kwam er rust in het lijf van onze puberende dochter. Haar hoofd raakte leeg. Er kwamen momenten dat ze weer zingend door het huis liep, haar creatieve geest liep over in haar tekenwerk. Ze kroop achter de piano en componeerde eigen muziekstukjes. Soms kwamen vriendinnen langs en voelde ze zelf aan wanneer het bezoek genoeg energie had gevraagd.

We hebben Emma in de opvoeding ten aller tijden grenzen gegeven om niet overprikkeld te raken. Groep 8 is bijna voorbij…ze is gegroeid in lengte en ook als persoon. Ze neemt haar eigen regie. Soms, heel soms, heeft ze ons nog nodig om rust en ruimte te plannen. En dat is prima. Elke avond vragen we haar of er iets uit haar hoofd moet, de dag loslaten om goed in slaap te vallen. Daarnaast houden we haar weekschema nauwlettend in de gaten en schrappen we in overleg wat eraf kan. Ze is tenslotte nog een kind. Een prachtig hooggevoelig kind!

Kathy van Gemeren

Feiten van een burnout bij kinderen:

Burn out is er niet zomaar in een keer. Het ontstaat langzaam door langere periodes van hoge druk of stress.

Klachten kunnen zijn:

  • Hoofdpijn, spierpijn en/ of buikpijn
  • Moe en geen zin om iets te doen
  • Snel prikkelbaar en agressief
  • Geen zin om naar school te gaan,
  • Geen trek in eten,
  • Slecht zelfbeeld
  • Slecht slapen en niet uit je bed komen
  • Veel piekeren
  • Concentratieproblemen
  • Depressieve gedachten
  • Angsten

Ik zelf zou er aan toe willen voegen:

  • Veel van huis zijn
  • Rusteloos in het lijf
  • Op school/ sport aangepast gedrag vertonen
  • Niet makkelijk praten over gevoelens die dwarszitten

Wat je kunt doen om een burn out bij je kind te voorkomen:

  • Leer je kind gelukkig te zijn met kleine dingen
  • Houd zicht op de (hoeveelheid) activiteiten en grijp in als dat nodig is
  • Leer je kind assertief te zijn om “nee” te zeggen
  • Zorg dat je kind genoeg rustmomenten heeft en overleg met school dat het nodig is om af een toe een dagje ‘bij te tanken’
  • Zorg dat je kind voldoende slaap, beweegt, gezond eet en buiten kan zijn.
  • Zet je kind niet onder druk om steeds maar meer te presteren

Laat een reactie achter