Ik weet het niet meer, ik wil slapen

Wilma
geschreven door Wilma

Een blog, een heel ander onderwerp dan ik van plan was maar dit zit even hoog, ja zo hoog dat het water over mijn wangen loopt omdat ik het even niet meer weet. Ik wil slapen.

Ik kom net bij de huisarts vandaan omdat ik al zeker een half jaar slecht slaap en nee ik heb het niet over een nachtje niet slapen maar heel consequent (dat dan weer wel) iedere nacht! Ik val in slaap, wordt na ongeveer drie kwartier wakker en….blijf gewoon wakker..om vervolgens tegen de ochtend in een zware diepe slap terecht te komen. Tuurlijk lekkere timing een betere is er niet…sterker de grote boodschappen van de jongens zijn nog beter getimed dan mijn slaap! En net zo consequent.

Okay ik lach maar het is niet om te lachen.

Yoga, wandelen, beperkt schermpjes, cafeïne vrije koffie echt je gaat van alles proberen. Je wordt heel vindingrijk om wallen te verbergen, te doen alsof er niks aan de hand is maar je gezicht spreekt boekdelen. Een goede nacht betekent voor mij ongeveer vijf uur slaap en dat ongeveer één keer in de twee weken en hoe dat komt? Ik beken, ik wist het antwoord wel maar ja…ik heb zoveel vertrouwen in de huisarts dat ik stiekem hoopte dat hij een blik oplossingen zou open trekken en me gewoon enkele uit zijn assortiment zou aan bieden.

Hopen mag toch?

De hele dag sta ik stijf van de adrenaline, echt eerlijk waar een topsporter zou er jaloers op zijn op zo’n hoeveelheid adrenaline!!! Ik ben mijn carrière daarin misgelopen. Mijn adrenaline is zo hoog de hele dag dat ik het ’s avonds  niet krijg geminimaliseerd tot rust stand. Waardoor ik zelfs in de nacht continue waakzaam en alert blijf. Handig op sommige momenten maar ik kan je zeggen na een half jaar nekt het je enigszins wel. Onze twee jongens zijn zo ondernemend ja ik hoor je bijna denken “welk kind is niet ondernemend”..nou ik kan wat voorbeelden noemen hoor!

“Nee” dat ligt niet aan de opvoeding zoals ik regelmatig te horen krijg en “ja”  experts kunnen dit beamen, maar als ze samen zijn……je bent nergens meer. Een hek om de tuin, als brandweermannen klimmen ze omhoog, een slot erop “tuurlijk grapjas” dan bedenken we een andere optie. Slotjes op de kast resulteren in kapot getrokken deurtjes, zoveel kracht hebben de krachtpatsertjes hier. Samen spelen doen we tot mama zich omdraait of in de zetel wil zakken dan gaan we pas echt los. Ogen en oren in je achterhoofd moeten hebben en als een octopus de ballen hoog houden. Ik hoor je bijna denken…maar lekker naar de grote speeltuin klinkt voor veel ouders fantastisch!!

Hier klimt er één in het hoge klimtoestel (wat voor grotere kinderen is) , de ander dendert lopend van een glijbaan, vliegt langs een schommel van een kind dat schommelt om dan met zijn voet onder de wip te eindigen (weet je nog vroeger hoeveel pijn dat deed??) Kun je je voorstellen wat er gebeurt als ik zoon één aan het troosten ben…precies dan stevent zoon twee stevig af op de brug bij de sloot, zie je mij al gaan???

Kind één onder de arm dikke tranen, rennend over het gras en het schelpenpad naar kind twee dat denkt dat hij kan zwemmen? Samen  bedenken ze de gekste dingen, de grappigste dingen en mooiste dingen. Het vraagt veel, heel veel, alertheid is de grootste eigenschap die momenteel hier een rol speelt. Oh enne…als wij wandelen dan hebben ze dus een tuigje….niet luisteren of weg lopen bij mama is aan het tuigje…ze zijn zo snel …..liever veilig dan in een kistje…en ja ik weet waar ik het over heb. Ik hou ontzettend veel van mijn ondernemende stoere tweeling en die slaap??? 

“Slik” even mijn blog vervolgen

Afgelopen vrijdag zat ik met de jongste twee in de auto, ik rij op de automatische piloot en voel dat ik er niet helemaal bij ben. Uit het niets rij ik ineens op de andere weghelft en schrik wakker…trillend en shakend achter het stuur probeer ik te bedenken of het nu echt gebeurde wat ik dacht dat er gebeurde. Ik zoek een plekje om de auto aan de kant te zetten en tuurlijk wanneer je anderen nodig hebt zijn ze er niet. Voorzichtig rij ik naar huis, ik praat enorm tegen de kleintjes en draai de radio tandje harder. Als we thuis komen “veilig”, kan ik wel janken. De kinderen merken niks althans dat denk ik, ik val in slaap.

Ik slaap bijna drie dagen (manlief is er), ik ben letterlijk ziek geworden van het niet slapen. Pijn op mijn borst en een vol hoofd. Ik kan niet meer op woorden komen wat hilarische dingen oplevert, hoe heet het nou wat ik ’s morgens altijd eet uit blik???? …..

Laat een reactie achter

3 reacties

  • Oh lieve Wilma ik snap je verhaal helemaal….zo constant op je top draaien is zwaarder dan de zwaarste sport.. dat hou je niet vol als je niet voldoende slaapt…. je hebt naast je mannen ook Jula nog….!!! Gelukkig is het goed afgelopen op de weg… maar wel een enorme waarschuwing…. liefs klas