Ik zie het leven niet meer zitten mama, ik wil niet meer

Avatar
geschreven door Anoniem

Keukentafel story

We zitten samen aan de keukentafel, jij bent tien jaar ziet er super leuk uit….ik weet het dat vind iedere moeder van zijn of haar eigen kind toch benadruk het nog maar even. Je lange bruine haar hangt los over je schouders. 

 Je barst in huilen uit, onbedaarlijk snikken en twee wanhopige oogjes kijken me aan, in die blik lees ik help, wanhoop..mijn buik knijpt samen, mijn hart bonkt als een bezetene en ik kijk je aan. 

Ik zie het leven niet meer zitten mama, ik wil niet meer, ik ben niet wie ik ben….je woorden galmen na, en als een moker beitelt het zich vast in mij, mijn hoofd, mijn hart, mijn lijf het laat me niet meer los. Ik kan je alleen omarmen en zeggen dat ik van je hou. Ik kus je tranen weg en vertel hoe fijn ik het vind dat je mij dit vertelt, mijn eigen gevoel…welk gevoel ik cijfer mezelf in één klap volledig weg en reageer puur in overleven. 

Je bent even naar boven en ik plof jankend neer op de grond, ondertussen bid ik. Na enkele dagen merk ik dat het geen pre-puber uitspraak is, ik voel aan alles ‘noem het mijn intuïtie’ dat jij het meent. 

Vandaag is het je sport dag, in opwelling besluit ik je tegemoet te komen rondom de tijd dat je naar huis zou moeten komen “Want wegbrengen en halen wil je niet”. In de verte zie ik je komen alleen sta je wel aan de kant van de auto weg…. Alsof mijn keel wordt dichtgeknepen, mijn hart staat “stil”, mijn mond beweegt maar er komt geen geluid uit. Mijn trappers draaien rond als nooit te voren, ik lijk te vliegen over de weg en hoor of zie niks meer behalve mijn kind, wat lijk je klein zo…. Als de dag van gisteren weet ik nog dat je geboren werdt hoe klein en aanhankelijk….zo mooi. 

Met een kreet roep ik, je kijkt op en zwaait naar me. Ik roep nog eens …ik kom dichterbij je stopt….en ik prevel dank U. thumbnail_FullSizeRender

Anoniem

 

Laat een reactie achter

1 reactie

  • Lieve lieve moeder, ik heb nog nooit ergens gereageerd en daarbij naar mijn praktijk verwezen maar maak nu toch een uitzondering. Alles in mij wordt aangeraakt door deze kinderen, echt alles en ik voel dat ik je even dit bericht moet geven. Het hoeft namelijk niet zo te zijn. Je bent welkom om contact op te nemen als het je aanspreekt en anders wens ik je van moeder tot moeder alle licht en liefde. Anneloes (gastblogger bij Bijsuse trouwens)