Het is een fase het is een fase het is een monster het is een fase

Lotte
geschreven door Lotte

Stijn en Bas zijn inmiddels de 2 jaar voorbij. Echte mini peutertjes of vallen ze ‘officieel’ nog onder dreumesen?

Heerlijke mannen zijn het, lekkere ondeugende koppies waar ik zoveel van houd. Mijn liefde voor hun is echt gigantisch! Maar er zijn van die dagen dat ik ze toch ook wel achter het behang kan plakken.De eerste echo was met 8 weken, we waren dolblij dat het met 7 maanden gelukt was om op de natuurlijke manier zwanger te worden. Tijdens de echo zagen we een hoofdje voorbij komen, even wachten hoor zei de verloskundige en zoef zoef heen en weer. Toen stopte ze en keek ze ons aan, het zijn er twee.

Wat?? Neeeee dat kan toch niet?

Manlief zei een week voor de echo nog als grapje, straks zijn het er twee. Haha nee joh hoe groot is die kans nou antwoordde ik hem. Kreeg hij nu toch gelijk? JA het zijn er echt twee. Vol geluk keken we elkaar aan, wauw er zijn ons twee kindjes gegund, tranen van geluk. Maar hoe gaan we dat allemaal doen dan? Een eerste kindje is al heel wat, laat staan dat het er gelijk 2 zijn maar beide super gewenst dus we gaan dit gewoon doen! We hadden besloten niet te willen weten wat het geslacht zou zijn en of er een kans was dat onze kindjes het syndroom van down zouden hebben. Ze zijn beide meer dan welkom, no matter what! De 20 weken echo hebben we wel gedaan om niet helemaal voor verrassingen komen te staan. Op de omvang van een van de twee buikjes na was alles goed en eigenlijk hoefden we ons ook niet heel veel zorgen te maken over dat buikje werd ons verteld. Dus vol goede moed gingen wij de volgende fases in van het klaarstomen voor de komst van onze kleintjes want vroeggeboorte zat er dik in met een tweeling.

Uiteindelijk heb ik ze dik 38 weken warm mogen houden in mijn buik.

Mijn beste vriendin vertelde mij dolblij dat je altijd krijgt wat je aan kan. (Leuk weetje, zij kreeg een dochter en 3 jaar later ook een tweeling). Die opmerking vergeet ik nooit meer en daar denk ik nog regelmatig aan terug. Soms denk ik namelijk dat ze gelijk heeft en op andere momenten denk ik pfff wat een bullshit en dat zijn dan de gedachten die ik heb op de momenten dat ik mijn mooie, lieve en ondeugende tweeling achter het behang kan plakken. Stijn en Bas zijn inmiddels 2 jaar en 3 maanden (ik moet altijd even tellen want ik ben nooit een mama geweest die precies weet hoeveel maanden het precies zijn), ze zitten in een leerzame fase van ontdekken, woordjes aan elkaar plakken zodat er een zin vormt, het vallen en weer opstaan, de bekende NEE fase en het ruzie maken met elkaar. Want ja die ene bal of trein die jij nu in je handen hebt? Die wil ik! Daarbij vonden ze ook een papa of mama fase wel leuk. Het ene moment was ik het helemaal en moesten ze niets van papa weten en het andere moment was het papa voor en na en liepen ze mij straal voorbij.

Tja ook dat gaat gelukkig weer voorbij, het is momenteel weer aardig verdeeld.

Inmiddels gaat het wel weer beter maar even terug was er een periode dat ze me lekker aan het uittesten waren, zo voelde het en het voelde ook alsof ik faalde. Ik voelde me geen goede moeder meer en dacht weer aan die opmerking van mijn beste vriendin en vroeg me echt af wie had bedacht dat ik er wel gelijk twee kon hebben. Om die gedachte voelde ik me nog slechter, hoe kan ik nou twijfelen aan mezelf? Ik doe het toch best goed? Luiers omdoen kostte me minstens een kwartier want stil liggen ho maar. Mama zegt nee in diverse vormen, maar mijn mannetjes lachen me gewoon uit en rennen weg of luisteren gewoon niet. Op die momenten denk ik aaaarghhhh hoe ga ik dit doen? Welke kant van opvoeding moet ik nu hanteren? Gelukkig was dit een fase van een paar weken waarin ik zo min mogelijk luiers heb verschoond (alle luiers voor papa??). Ik heb wel eens letterlijk in de keuken staan springen om even mijn irritatielevel kwijt te raken (helpt goed overigens haha)

Die uitspraak van:

Het is een fase het is een fase het is een fase het is een monster het is een fase het is een fase het is een fase van oei ik groei ja die blijf ik leuk vinden. 

In mijn achterhoofd houd ik wel dat de kinderen ook aan het proberen en uitvinden zijn en dat ik sommige dingen als een korreltje zout moet nemen. Op die momenten probeer ik mezelf zo ‘zen’ mogelijk op te stellen maar wel waarbij ik de baas blijf. Soms met succes en soms zonder. In het laatste geval ben ik dan blij dat Tom meer effect heeft door alleen maar naar de boys te kijken. Gelukkig zijn het momenten die weer voorbij gaan en is het snel weer vergeten. En ik probeer elke keer iets positiefs uit het moment te halen waar ik van kan leren, natuurlijk ben ik niet zo’n heilig boontje die daarna precies weet hoe het moederschap werkt.

Degene die dat denkt te weten die snapt het niet want daar zijn geen handleidingen voor.

Natuurlijk hebben we ook prachtige momenten!! Ik geniet van die blije koppies wanneer we na een dag werken thuis komen of wanneer Bas en Stijn hun armpjes stevig om onze nek heen slaan en een dikke kus op onze mond drukken. Die schaterlachjes als we lekker de boel op z’n kop zetten en ons huis een hindernisbaan wordt of die glimlach van oor tot oor als het verkeerskleed buiten ligt en we gewoon ALLE autootjes daar op een rijtje zetten en dan ook nog eens lekker samen gaan bouwen met de blokken, de stoeimomenten en ook vanmiddag weer terwijl we een gek sprintje nemen om elkaar in te halen terwijl Stijn op papa zijn nek zit en Bas op mijn nek.

Op al die momenten voel ik me de gelukkigste vrouw op deze wereld en denk ik natuurlijk hebben ze ons twee kindjes tegelijk gegund, wij kunnen dit!!

Liefs,

Lotte

Laat een reactie achter

1 reactie