Jezelf zielig vinden is een keuze

Avatar
geschreven door Susanne

Hoera ik rij weer, onze auto is gemaakt.

Ik weet het ik stel mij aan maar het voelt alsof ik mijn vrijheid weer terug heb. Okay de auto is iets duurder uitgevallen dan verwacht maar dat vergeten wij gewoon. 

Super blij ben ik met deze bak en hij is net als mij een jongtimer 😂😂. Moest ik bij onze andere auto voorzichtig zijn en opletten met vieze schoenen (wat ik eigenlijk nooit deed, tot grote frustratie van mijn man) kan ik hier echt mezelf in zijn. Het is een super toffe tweedehandse auto met gebreken maar iedereen inclusief kinderwagen past erin. 

Helaas mag ik er van Robert geen stickers op plakken maar voor Seppe heb ik er al een super leuke kikker in opgehangen en ik ben op zoek naar nog meer leuke dingen om mijn auto helemaal in mijn stijl te pimpen. 

Het slaat nergens op dat weet ik maar ik genoot ervan zelf mijn kinderen weer naar school te brengen. Wat ben ik blij met mijn schoonouders die de afgelopen weken mijn kinderen naar school brachten maar nu doe ik het weer zelf. Ophalen deed ik nog wel eens lopend maar de afgelopen weken was het niet altijd best weer. Waar ik ook achter ben gekomen is dat mijn buien van de laatste tijd ook te maken hebben met het niet aankleden. Doordat mijn schoonvader de kinderen naar school bracht kon ik in mijn pyjama blijven en dit heeft geen goed effect op mijn welzijn.

Het toppunt was mijn verjaardag!

Dit jaar had ik besloten mijn verjaardag niet te vieren. Alleen dat niet vieren voelde wel heel letterlijk toen ik wakker werd en mijn man al naar zijn werk was en de kinderen geen idee hadden wat voor een dag het was. Daar zat ik dan aan de ontbijttafel in mijn pyjama, met mijn make-up nog op van gisteren, zielig alleen met Seppe die lief naar mij lachte. Okay ik had gezegd mijn verjaardag niet te vieren maar een felicitatie of tekening had ik wel verwacht van één van mijn kinderen, of mijn man.

Al die super lieve felicitaties op instagram en Facebook maar niemand die hier thuis voor mij een taartje had geregeld. (Ik zorg altijd voor een klein taartje of cakeje bij het ontbijt als er iemand jarig is). Ik zat nu met een traantje over mijn wang aan mijn koffie. Tranen afvegen, snel de kinderen aankleden want opa kwam ze halen om naar school te brengen. Opa die mij feliciteerde en inmiddels wel gewend was mij in pyjama te zien, zag vast wel dat ik niet op mijn best was maar vroeg er gelukkig niet naar. 

Niet veel later belde mijn moeder om mij te feliciteren en te zeggen dat ze langskwam maar ik was inmiddels met Seppe en Floortje naar bed gegaan, om mezelf te verzwelgen in zelfmedelijden. Floortje en Seppe waren heerlijk bij mij in slaap gevallen.

Mijn moeder stond voor de deur en probeerde mij mee te nemen om een taartje ergens te gaan eten maar ik wilde lekker in mijn pyama blijven en zielig te zijn. Jezelf zielig vinden is een keuze!

Ik kan een echte drama queen zijn. 

Na een aantal insta stories met de teksten dat je zelf de slingers moet ophangen en zielige filmpjes van mij alleen aan de ontbijttafel, stond ineens om 12 uur Robert voor de deur met een bosje bloemen en een taartje. De tafel werd gedekt, sterretje erin en de kindjes, papa en oma hebben gezongen. Robert was extra vroeg naar zijn werk gegaan en mijn moeder was langsgekomen om op te passen zodat Robert mij heerlijk mee kon nemen naar de sauna. 

Wat was dit heerlijk, even samen er tussen uit om lekker te ontspannen. Dat ontspannen en samen weggaan hebben wij de laatst tijd veel te weinig gedaan. In de sauna kwamen wij ook tot de conclusie dat ik maar weer moet beginnen met mezelf ‘s ochtends aan te kleden en op te maken. Door dit te doen voel je je alweer veel beter. 

Ik wil mijn schoonouders dan ook super bedanken en iedereen voor de felicitatie’s. Na mijn laatste verhaal kreeg ik zelfs een privé bericht van iemand dat ik haar elektrische bakfiets wel mocht lenen.

Echt als ik iets leer is dat er zoveel lieve mensen zijn die echt bereidt zijn om te helpen, je moet het alleen durven vragen.

Bedankt allemaal. 

Laat een reactie achter