Leef het leven

Kathy
geschreven door Kathy

“Leef het leven”

Liedje van Coldplay; “viva la vida”

  • Ken jij het gevoel van ultieme vrijheid?
  • Hoe oud was je?
  • Waar was je dan op dat moment?
  • En met wie?

Ik was 19 jaar en ging de wijde wereld in dat Arnhem heet. Vriendschap, studie, werken, vrijheid als een picknick in het park! Ik vond mijn zelfvertrouwen beetje bij beetje terug. Alcohol heb ik nooit aangeraakt. Drugs en nicotine evenmin. De roes heb ik nooit door deze middelen ervaren. Ik kon kicken op de roes die vrijheid heet en ik had haar gevonden, Gratis! Ze lag op mijn te wachten. Hoe ik dat deed? Erin duiken! En alle zintuigen open zetten. Genieten van het allerkleinste goed. Deze houding is mijn redding geweest!

Soms ervaar ik nog heel even de tegenhanger van geluk. Een weemoedig kind dat huilt om gebrek aan warmte. Op zulke momenten voelt het leven voor mij uitgeleefd. Het is niet de persoon die ik ben, het is het kind dat zich verward voelt, het liefst weg wil kruipen onder een deken, denkend dat het leven dan niet meer geleefd hoeft te worden omdat het te zwaar is. Dat is mijn kindpijn, de vijand van Mijn Leven geweest. Dan meld ik mij kinderlijk af voor feestjes, net op het laatste moment. Voel ik mij lelijk, dom en niet opgewassen tegen alle mensen waarvan ik denk dat zij naar mij kijken. Natuurlijk kijken zij niet alleen naar mij. Vroeger keken zij naar mij; het meisje met rood haar en sproeten. Werd ik uitgescholden, gekleineerd en bejubelt omdat ik er fel tegenin ging. Nog veel harder werd ik dan de plas ingeduwd totdat ik er met modder besmeurd uitkwam. Dit is geen verzinsel. De modder was echt! Ik ben veel gepest op de basisschool en op de middelbare school bleef ik mij vervreemd voelen.

Was ik vreemd?

Ik geloof het niet. Gedroeg ik mij anders? Misschien. Zoals ik al eerder beschreef in mijn blogs was mijn thuishaven er één van verlaten bootjes en droeg ik een geheim mee dat veel te groot is voor een kind om alleen te dragen. Dit alles maakte mij onzeker en haastig op zoek naar erkenning. Het maakte mij niet uit van wie. Als ik het maar kreeg. Maar dat leven is niet mijn leven meer. Ik heb eigen leven gebaard toen ik moeder werd. Ik zal er niet om liegen, ik vond de bevallingpijn fijn! Want heel diep van binnen wist ik dat deze pijn beloond zou worden! Het leek wel of mijn krach verdubbeld werd. Weer zette ik al mijn zintuigen open en genoot.

Het fijnste geluk dat ik ooit ervaren heb is moeder te worden. Zij is nooit meer weggegaan.

Misschien komt het door de pijn en het verdriet dat er evenwicht gevonden wordt in het voelen van geluk. Pijn is niet leuk en zeker niet fijn. Toch heeft het mij een kracht gegeven om door te gaan en te genieten: Ying- Yang:

Als ik picknick met de kinderen, De hond languit slaapt. Een druppel water op mijn hand, Fruit dat langzaam rijpt. En ik mijzelf terugzie in mijn dochters; levendig, energiek, creatief en lief.

Schilder je eigen doek dat leven heet.

Nu! Hier! Elke minuut! Voordat je niet meer weet hoe het moet.

Kathy van Gemeren

Laat een reactie achter