Mama waarom moet je huilen?

Antje
geschreven door Antje

Het moment dat ik mijn eerste kindje voor het eerst op mijn borst werd gelegd zei ik tegen mijn man: “Schat ik heb nooit van je gehouden”.

De enorme liefde die je voelt voor dat perfecte wonder is namelijk onbeschrijfelijke echte liefde. Tegelijkertijd voelde ik direct een heel sterk verantwoordelijkheidsgevoel en ook angst. ‘Ik moet ervoor zorgen dat ze alleen maar liefde krijgt en altijd veilig is.’

Naarmate ze ouder worden wil je ze ook steeds meer meegeven in de opvoeding en wil je als moeder toch ook een bepaalde voorbeeldrol invullen voor je kinderen.

thumbnail_IMG_9461.jpg

Zo zet ik mijn enorme angst voor spinnen (ik weet het…spinnen doen niets….) aan de kant en probeer met alle liefde dat zwarte gevaarte buiten te zetten bij zijn vriendjes zodat mijn kinderen weten dat ze er niet bang voor hoeven te zijn.

Nu kan ik mijn emoties bij die grote zwarte spinnen nog redelijk verbergen maar op het moment dat het om ‘volwassen-problemen’ gaat waar je mee te maken kan krijgen vind ik dit wel eens moeilijk. Dingen die je aan je kinderen niet zomaar uit kan leggen; familieproblemen, ruzie in je relatie, onzekerheid et cetera. Als dit voorkomt is altijd mijn eerste reactie dat ik dit voor mijn kinderen wil verbergen en sterk moet zijn.

Maar wat als je het even niet meer kan?

Wanneer je de spreekwoordelijke knop even niet om kan zetten. Dat je gewoon even breekt en verdrietig in de keuken staat terwijl je kinderen je met grote ogen aan kijken en de oudste vraagt: “Mama waarom moet je huilen?”

Omdat ik na moest denken over een antwoord pakte ik de meiden stevig vast voor een kroel. Ik had niet zo snel een antwoord klaar en daarom hielden we elkaar maar even vast. Toen we elkaar los lieten zei ik dat mama gewoon een beetje verdrietig was. Saar keek me vragend aan en zei: ‘Oh ja? Maar dat geef toch niet?” Een exacte kopie van de uitspraak die ik vaak doe op het moment dat zij een beetje verdrietig is. Ik moest er om lachen en het leven ging weer door.

Zo lang als ouders leven voelen we de verantwoordelijkheid voor onze kinderen en hebben we angst voor hetgeen er allemaal wel niet kan gebeuren. Eigenlijk is het vreemd dat we dat niet altijd tonen en, meestal, mooi weer willen spelen.

Pas nog ben ik er op gewezen dat mijn gevoel en emoties tonen aan mijn kinderen ook een leerproces is voor hun zodat ook zij emoties durven tonen en leren dat dit dus niet per sé negatief hoeft te zijn.

Zelf ben ik er nog steeds niet achter hoe ik dit het beste kan doen. Ik ben een binnenvetter en als ik overloop dan barst de bom.

Hoe kan ik ze leren die emoties te tonen als ik soms geen eens met mijn eigen emoties om kan gaan?

Dus voorlopig blijf ik maar gewoon de moeder die haar negatieve emoties wegdrukt voor de kids om ’s morgens weer onbezorgd op te staan; “Vandaag wordt weer een leuke dag meiden!”

thumbnail_FullSizeRender-13

Antje 

Laat een reactie achter