Hey tas… waar ga jij met dat meisje naar toe?!?

Regina
geschreven door Regina

En zo zijn we weer een paar maanden verder in 2018! Wat zal dit jaar ons weer brengen? Nieuwe avonturen? Vakanties? Eindelijk dat slanke fitte lichaam?? Ik hoop in ieder geval een gezond en liefdevol jaar, een jaar met eens wat minder zorgen en meer onbenullige gezellige momentjes, avondjes lachen, ook al is het om niks. Dat gun ik ons gezin en vooral de rust en vrolijkheid om weer te genieten, niet alleen van elkaar, maar ook weer met vrienden en familie. Morgen staat ons aller eerste grote avontuur te wachten. Dit jaar gaan we twee keer verhuizen en morgen verhuizen we dus naar onze ‘tussen woning’. We hebben een heerlijk huis gekocht in het dorp van mijn jeugd, op 5 minuten fietsen van zee, maar daar krijgen we in de zomer pas de sleutel van.

En alhoewel ik er ontzettend veel zin in heb, is het ook wel weer heel erg spannend.

Van een zolderkamer en leven uit dozen en tassen, vertrekken we voor ruim 8 maanden naar een prachtig groot huis. De kinderen krijgen weer een eigen kamer en vooral heel veel ruimte om lekker te spelen, of rustig eens even te lezen of in je eigen fantasiewereld te duiken met vriendjes of vriendinnetjes! Zelf heb ik al een hele lijst met alles wat ik straks weer uitgebreid kan gaan koken, bakken en knutselen. Ik heb er zin in en kan niet wachten!

Maar hoe gaan de kinderen nou om met verhuizen?!

We hebben er al vaak over gepraat, ook weten ze dat ze na de zomer naar een andere school gaan en daar weer andere vriendjes gaan maken. Een hele stap. Graag had ik het net een paar jaar eerder gedaan, nog vóór ze naar groep 3 gingen, maar ja, zo heeft het helaas niet mogen zijn. Vooral aan mijn dochter merk ik dat ze nu echt wat groter begint te worden, wijzer en ze wordt al echt een kleine dame! Mijn zoon maakt het allemaal niet zo uit, als tie maar kan voetballen!

Is dat het verschil in leeftijd of toch het verschil in een jongen en een meisje?

Ik vind het erg leuk om te zien hoe verschillend zij zijn, zowel in karakter als in hun gedrag. En eerlijk is eerlijk, ik zie ontzettend veel van mijzelf terug in mijn kleine meid.

7 jaar is ze nu en ze wil soms nog heel graag klein zijn, maar als ik haar dan optil, dan is het kleine er echt wel vanaf met die lange beentjes die bijna tot aan de grond bungelen. Ze wil klein zijn en heel veel kroelen, maar ze wil ook al heel groot zijn en alles zelf doen. Maar dan ook alles en ze kan het ook zelf, zeg ik soms met een zucht. Want wat vind ik het nog heerlijk als ze uit de douche komt, om een grote handdoek om haar heen te slaan en lekker warm af te drogen, nee hoor mam, ik kan het zelf! Dus tegenwoordig hang ik nog net haar ondergoed over de verwarming en komt ze afgedroogd, aangekleed in pyjama en keurig gekamde haren uit de badkamer.

En dat was toch het begin, ook zelf kleren uitkiezen, haar tas inpakken als we gaan vrijzwemmen en haar brood smeren (ook al doe ik dat soms sneller). Mama, mag ik koffie zetten, mag ik stofzuigen, mag ik mijn kamer opruimen :-))

Na de zomer vroeg Silva al maanden een eigen tas, leuk dacht iedereen, dus van haar nichtjes of mij kreeg ze een leuk schattig meisjes tasje eerst met Sinterklaas en toen nog met Kerst. Dan vroeg ik, ben je niet blij met je tasjes en trok ze teleurgesteld gezichtje, neeeheeee, zei ze dan steeds. ik wil een echte tas, zo’n tas zoals jij! Een grote, met allemaal vakjes!

Nou, van opa nog wat zakgeld gekregen en toen haar broer een voetbaltoernooitje had, heb ik gezegd, kom op Silva, we gaan samen winkelen. En zo gingen we op weg naar de Primark. Met één missie! Een grote dames tas! Nou, eerst nog even langs de meisjesafdeling gelopen en daar hingen hele leuke tasjes, alle soorten, met Eenhoorns van Minnie Mouse en Elsa, maar nee hoor. Silva schudde haar hoofd, dit was niks. Dan maar met de roltrap naar beneden, de damesafdeling, vol met ‘grote’ dames tassen en haar gezicht begon te stralen!

Jaaaaaaaa, deze vind ik mooi, maar deze ook en deze ook, ohhhhh. Ik kan niet kiezen!! Ze vroeg gelukkig nog wel, welke ik mooi bij haar vond. Uiteindelijk heeft ze mooie oudroze tas gekozen, groot met grote handvatten en heel veel vakjes. En met een stralend blij gezichtje liep ze trots al een pauw richting de kassa. Ik vond het zo aandoenlijk en dacht, waar een kind dat toch blij mee kan zijn.

Al maanden wilde ze geen playmobil, legofriends of speelgoed meer, maar gewoon een tas!

Ze kocht hem van haar eigen centjes en om haar feestje compleet te maken, heb ik haar bij de kassa nog een leuk toilettasje erbij cadeau gedaan, gevuld met meisjes lipgloss, glitter oog schaduw, glitter mascara en zelfs meisjes plaknageltjes van Disney prinsesjes. Haar dag kon niet meer stuk en s’avonds op oudejaarsavond zat ze in haar glitterjurk en opgetut op de bank met glittermascara, nepnagels en mét haar grote roze tas!

Mijn meisje wordt groot en kan daar echt van genieten. Aan heel veel dingen merk ik dat het nu steeds sneller gaat en ik weet, je kan de tijd niet stilzetten, maar groei toch niet te hard, ik wil nog zoveel van je genieten kleine meid.

LET ME LOVE YOU AL LITTLE MORE BEFORE YOU’RE NOT LITTLE ANYMORE

Laat een reactie achter

3 reacties

  • Wat een heerlijke blog weer en wij hebben voor de kerst zelf mogen ervaren hoe blij ze was om een dagje met mama bij ons koffie te mogen schenken een heerlijke meid net als d’r moeder en we hopen jullie nog lang te mogen kennen??

  • Wat leuk en mooi weer geschreven Regina…Een lust om te lezen…en zo leuk het verhaal over die tas….Geweldig….