Het mes snijdt aan twee kanten

Kathy
geschreven door Kathy

Was ik vroeger als kleuter wel eens ergens bang voor? Ik geloof het niet…ik klom in de hoogste boom, gilde de hele buurt bij elkaar als ik mijn zin niet kreeg, hield geen rekening met de emotie van de ander en was nooit bang voor een wederwoord want ik stond in mijn kracht.

Ergens is er iets veranderd. Ik hield mijn mond als ik niet kreeg waar ik behoefde aan had, huilde stil uit op mijn kamer, als er over mijn grenzen heen werd gegaan zocht ik de grens van de ander op en die was eindeloos groot. Iemand laten merken dat ik geraakt was…dat nooit. Ik was sterk en kon de wereld aan. Ik kon alleen mezelf niet aan want ik werd bang voor mijn eigen emoties. Die stapelden zich op en knalden eruit. Altijd op het verkeerde moment en altijd veel te heftig. Wat voelde ik me daarna leeg. Leeg van schaamte, maar bovenal leeg van kracht. Ik had weinig liefde voor mezelf en zocht die bij anderen. Door te geven hoopte ik te krijgen. Mezelf te vullen.

Wat is er gebeurd zul je je afvragen. Veel dingen die ik liever voor mijzelf houd.

Ik geef het niet graag toe maar ik ben een pleaser geworden naar de buitenwereld en hard naar mijn binnenwereld. ‘Kom op  Kathy’ hoorde ik me vaak zeggen. Zet nog maar even door, je wilt de ander niet teleurstellen. De teleurstelling in de ogen van de ander vond ik nog het ergste, het gaf mij buikpijn. Bepaalde mensen konden mij met hun woorden omver waaien. Bij conflicten op de werkvloer ging ik nog harder lopen, ik rende de benen uit mijn lijf en verwachte een dank je wel bij de finish. Helaas, daar stond niemand me op te wachten. “Keep going”hoor ik mijn moeder zeggen. En ja hoor ik ging wel.

Op een dag kon ik niet meer…had vage lichamelijke klachten; misselijk, pijn in de rug, veel huilen, het voelde alsof ik zwanger was. Maar dat was ik niet. De test wees dit uit bij de dokter waar ik kwam. Ik had gefaald vond ik en zakte weg in de modder. Mijn zelfvertrouwen was weg en daarmee ook mijn sprankeling. Niemand had het meegenomen, ik had het zelf weggeven door alle jaren heen. Woede naar de personen die mij dit aan hebben gedaan zit nog steeds in mij, en beetje bij beetje komt het op de goede manier eruit. Op de juiste plek waar ik met niemand rekening hoef te houden, alleen met mezelf.

Ik ben deze dokter nog steeds dankbaar! Hij zei mij niet door te rennen maar een time out te nemen. Stil te staan en eens goed mezelf onder de loep te nemen op werkgebied.

Wat er in de afgelopen twee jaar aan zelfontwikkeling is gebeurd is prachtig. Mijn reserve is gevuld. Ik geef nog steeds graag.

Als mijn dochters aangeven dat ze moe zijn, zeg ik: kruip in bed, breng ik een kop thee en vraag ze altijd hun emoties te delen. Ook al is die naar mij gericht of naar mijn man. Het is onze taak om hen stil te laten staan i.p.v. door te rennen. Want ook kinderen kunnen een burn out krijgen. Want ook ‘nee’ is een antwoord! En dat zeggen we veel te weinig. Peuters zijn prachtig als hun eerste ik komt.

Laat een reactie achter