Met je kind naar de psycholoog

Desiree
geschreven door Desiree

Het voelt best raar om met je kind van amper 4 naar de huisarts te gaan en te vragen om een verwijzing voor een psycholoog.

Een beetje alsof ik twijfelde aan haar ‘normaal zijn’. Maar ik deed het wel. Omdat ik voelde dat er iets was. Vanaf dat ze een baby was, hadden we al te maken met buien van haar. Ze was erg explosief, maar kon ook bij vlagen vrij somber zijn. Haar gedrag kwam me bekend voor, want ik was zelf als kind ook zo. Zwart/wit. Blij of boos. En dan heel blij of heel boos.

Knuffelkont

Toen ze naar de kleuterschool ging, merkten we dat ze niet echt aansloot bij kindjes uit de klas. Het interesseerde haar ook niet. Zodra ze het schoolplein op kwam, zocht ze de kinderen uit groep 7/8 op en ging daar tussen staan kletsen en knuffelen. Ze knuffelde namelijk iedereen. Ze was dol op de leerkrachten, op ouders van kindjes uit de buurt, maar niet op de kinderen zelf. We konden er niet de vinger op leggen, maar vonden het heel vreemd en eigenlijk ook niet echt goed. Ze zou toch vriendjes en vriendinnetjes moeten maken op de kleuterschool?

Heerlijk kind

Uiteindelijk kwamen we terecht bij Hellen, een kindertherapeut die bij ons in de huisartsenpraktijk kwam. Hier heeft onze dochter een aantal leuke sessies gehad. Waarin ze vooral genoot van de tijd voor zichzelf. Hellen zag ook niet echt probleemgedrag, behalve dat ze dol was op alle aandacht voor zichzelf. Op school en thuis stimuleerden we het dat ze met leeftijdsgenootjes ging spelen en we leerden haar dat ze niet alles en iedereen hoeft te knuffelen. In ieder geval niet als het mensen zijn die ze helemaal niet kent. Verder lieten we haar zichzelf zijn. Tijdens anderhalf jaar kleuterschool leerde ze zichzelf lezen en schrijven.

Een zegen of een vloek?

Toen de zomervakantie naderde, leek ze wel naar groep 3 te kunnen. Ware het niet dat haar werkhouding en doorzettingsvermogen niet optimaal waren. Ze was ook pas 5,5, maar wij zagen geen uitdagingen in nog langer kleuteren. Met wat extra ondersteuning van de leerkrachten, kon ze vorig jaar naar groep 3. We hadden verwacht dat ze daar helemaal happy zou zijn, maar niets was minder waar. Ze verveelde zich, was ongemotiveerd en was thuis niet te genieten. Toch maar weer naar de huisarts voor weer een verwijzing. We wisten het ook niet. Inmiddels begonnen we wel te twijfelen, nadat we uit de nabije omgeving hoorden over hoogbegaafdheid. Iets wat we al die tijd hebben weggeduwd. Ons kind was echt niet hoogbegaafd. Ze was gewoon pienter.

Zwart op wit

Na een half jaar begeleiding, wederom bij Hellen via Kinderpraktijk Theone, maar ook bij het HB Centrum en een IQ test via een GZ psychologe weten we nu wel anders. Madame is uitzonderlijk begaafd, zoals ze het noemen als je 145 scoort op de test. Ze hoort bij een groep van 2% van de Nederlandse bevolking. En wij dachten: zie je wel dat er iets was? En vervolgens: wat nu? En het antwoord op die laatste vraag zijn we nog steeds aan het zoeken. Maar ik ben wel blij dat ik (of wij natuurlijk) altijd mijn gevoel heb gevolgd. Hoe tegenstrijdig dat ook voelde.

Laat een reactie achter