Mijn excuses alvast.

Avatar
geschreven door Susanne

“O sorry helemaal vergeten”, hoor ik mezelf weer zeggen.

Dit is mijn meest gebruikte zin van de afgelopen weken. Ik heb het druk, vooral in mijn hoofd en ik loop minimaal 3 keer per week over.

Het zijn niet alleen de kinderen, maar alles eromheen, wat ik mezelf aandoe. Ik heb een jaar onbetaald verlof en in oktober zal ik weer werkzaam zijn als operatie assistente.

Om dit jaar zelf ook nog wat geld in het laatje te krijgen verkoop ik mijn spullen op marktplaats wat echt een halve dagtaak is met alles opzoeken fotograferen, opruimen en plaatsen. Maar na dat plaatsen ben je nog niet klaar! Mensen reageren met moeilijke vragen of zeggen het te kopen en bellen een uur voor het ophalen af, echt om moe van te worden. 

Mijn boeken verkoop ik dan weer op bol. com wat beter verkoopt dan op marktplaats alleen door die bemiddelingskosten hou je geen drol meer over.

Dan heb ik nog mijn eigen blog BijSuSe, een uit de hand gelopen hobby waar echt mijn passie ligt. Mensen vermaken en entertainen deed ik al als klein meisje en nu wil ik een stap verder!

Een magazine samen met mijn buurvrouw “de echte schrijfster!”

Het geeft zoveel energie om met iets leuks bezig te zijn dat mijn hoofd volstroomt met ideeën en ik heel veel tijd steek in het opzetten van dit project. Nog een social media kanaal erbij, nog een mailadres en super veel leuke reacties van mensen waarop ik allemaal wil reageren want wat vind ik het leuk dat mensen zoveel vertrouwen hebben in ons en willen meewerken. Zo onwijs blij hiermee.

Werkbesprekingen met twee kinderen erbij waarvan de één fruit wil en de andere de borst. Aan het werk achter de computer wanneer Seppe slaapt om een kwartier later te ontdekken dat Floortje op de muur heeft getekend en je weer kan stoppen. Ik ben nooit met één ding tegelijk bezig en dat geeft niet  en dat kan ik meestal ook maar dan mailt die ene vrouw van marktplaats waar haar cd’s blijven en krijg je een bericht van bol.com dat je nog een pakketje op de post moet doen. Vraagt je leraar van gitaarles waar je boek en plectrum is, vergeet je dat ene telefoontje en weet je niet  meer welke dag het is.

Ik loop over en moet duidelijk dingen gaan schrappen of gewoon zoals mijn moeder zegt schrijf het op maak lijstjes en vink het af. Voor iedereen die nog iets van mij krijgt of ik nog iets moest sturen “sorry helemaal vergeten”.

Laat een reactie achter