Mijn obsessieve stalker

Kathy
geschreven door Kathy

Er is iets in mijn leven dat ik kan missen als kiespijn! Je kent het vast wel. En als jij het niet kent, kennen je kinderen het ongetwijfeld. Het begint met een S en nee het is niet Sinterklaas.

De grote S

De grote S is mijn obsessieve stalker. Het achtervolgt mij waar ik kom en ga; binnen mijn huis, buiten mijn huis, het komt zelfs tot in het kleinste kamertje van mijn territorium; de w.c. Ik heb het streng toegesproken, echt! mijn huis uit verbannen, mee laten nemen met de vuilniswagen, er met een grote boog omheen gelopen. Terwijl ik dit stuk schrijf heeft het zich bij mij op mijn bank genesteld en ik laat het nog toe ook.

De grote S het heeft geen ogen, geen oren, geen handen, maar heeft wel een verpletterende sensuele uitstraling. Het kan elke gedaante aannemen. Ik zwicht ervoor. En weet je wat het erge is, de grote S is de grootste stalker van kinderen. Ik zal er niet langer omheen draaien…misschien heb je het al geraden.

Ik heb een snoepverslaving!!!

Als kind begon de ellende. Elke week als ik zakgeld kreeg, wist ik niet hoe snel ik naar het benzinepompje moest fietsen. Daar stonden ze te wachten op mij. In elke plastic bak, ze waren rond, stegen de zoete geuren op. Een voor een pakte ik ze op en deed ze zorgvuldig in een zakje. Een gulden, waren 10 snoepjes en ik kon niet wachten, ik popelde van verlangen om ze te liefkozen en wat zou ik veel zoete liefde terug krijgen.

Zoete liefde voor mij alleen. Was ik egoïstisch hierin? Ja! dat kan ik voluit zeggen. Ik wilde “opgetild” worden, het gevoel krijgen dat ik de moeite waard was om aangeraakt te worden. Het is dat stemmetje, het klinkt mierzoet, dat mij elke keer verleidt. Keer op keer. Vergelijk het met de appel uit het verhaal van Adam en Eva. Vergelijk het met de appel uit het sprookje Sneeuwwitje. Het duiveltje dat uit het doosje springt net op het moment dat je denkt dat er rust in huis is.

Wel of niet?

Huis vol snoep of geen dropje te vinden, er is geen gulden middenweg. Dit heb ik nooit gevonden die gulden midden weg. Bestaat die eigenlijk wel in Candyland?

In ons huis was vroeger nooit een pot gevuld met snoep. En was dit wel het geval, omdat mijn moeder in een goede bui was, dan was de pot zo leeg. Elke keer twee snoepjes zou niemand merken dacht ik…dat moeten mijn broers ook gedacht hebben, want binnen mum van tijd was de bodem in zicht. “Er komt geen snoep meer in huis” gilde mijn moeder als ze merkte dat de snoeppot na één middag al leeg was.

Ironisch genoeg was het sprookje van Hans en Grietjes mijn lievelingsverhaal.

Zal ik ooit dat huisje voorbij kunnen lopen zonder dat de heks mij roept? Zij zegt; “je verdient het” “lekker makkelijk” “het pept je op na een dag hard werken”. Als ik druk in mijn hoofd ben. Als de chaos teveel wordt. Dan is er mijn grote vriend. S die mij helpt. Dus ik roep hem als ik niet wil voelen dat ik moe ben, ik roep hem als ik mij eenzaam voel, ik gil om hem als ik, ja wanneer eigenlijk… Ik kan het niet over mijn lippen verkrijgen om S gif te noemen. Het was altijd mijn steun en toeverlaat, mijn vriend.

Mijn dochters groeien op met suiker in huis. Een grote mand vol. Elke dag mogen zij op een bepaald moment iets uit de mand kiezen. Soms iets extra op de dag als verrassing. Toen Emma en Sofie klein waren moest ik altijd lachen als ik hun kindertandjes in de drop of chocolade tegenkwam. Stiekem gepakt, stiekem geknabbeld. Nu voeren we gesprekken over wat je met je zakgeld kan doen. Zij kopen er geen snoep voor. Gelukkig maar.

Misschien dat ik op een dag “de gulden middenweg” vind in Candyland. Als dat zo is dan vertel ik jou gelijk waar je deze kan vinden, oke?

Kathy van Gemeren

Het eten van suiker zorgt voor de afgifte van serotonine en dopamine. Daarmee wordt het beloningscentrum in je hersenen geactiveerd en krijg je een euforisch, goed gevoel. Maar deze sugar- rush is slechts tijdelijk van aard. Na een uur of een paar uur slaat de rush om in vermoeidheid en/ of dufheid. Waardoor je weer naar iets zoets grijpt.

Laat een reactie achter