Na de bevalling alle ballen in de lucht

Jill
geschreven door Jill

Ik dacht een tweede, oh dat doe ik er wel even bij. Die trein die dendert toch al dus dat komt wel goed dacht mijn nuchtere ik. Even een paar jaar door bikkelen totdat ze naar school gaan of in ieder geval de eerste. Maar het is toch wel even andere koek met twee kleintjes.

Anders dan ik had gedacht of misschien wel een beetje had gehoopt.

Maar even terug naar het moment dat ons gezin een echt ‘gezin’ werd, want blijkbaar waren we hiervoor gewoon een stel met één kind. Dit hoorde ik iemand laatst op tv zeggen, tja dan weet ik dat ook weer.

De laatste woorden die ik hoor vlak voordat mijn zoon en daarbij dus ons gezin werd geboren zijn “Neem een hap lucht houd je adem in alsof je onderwater zwemt, doe je kin op je borst en persen”.

Onder water zwemmen. Hè, hoe, wat, waarom gaat er door mij heen en mijn bikini ligt ook nog thuis hoor. Ik dacht dat ik aan het bevallen was en nou ja bevallen. Weet niet of het mij allemaal wel bevalt. De eerste keer was een geplande keizersnede, dus dit alles is vrij nieuw. En waarom noemen ze zoiets eigenlijk bevallen. Hoe mooi het ook is een gezellige kop thee en een koekje erbij maakt het er niet gezelliger op. Hij moet er toch echt uit of het mij nu ‘bevalt’ of niet. Vijf minuten geleden was ik nog dikke vette weeën aan het weg puffen. “Adem in door je neus en in vijf tellen uit door je mond” hoor ik de verpleegkundige de hele tijd zeggen. En probeer te ontspannen. ONTSPANNEN?! En ik kom steeds maar tot vier tellen, gaat dat wel goed dan. Uiteindelijk doe ik toch maar mijn kin op mijn borst en na een paar keer persen is onze zoon geboren.

Vanaf toen gingen die spreekwoordelijke ballen in de lucht.

Op de dagen dat de oudste naar de kinderopvang was ging het om voeden, verschonen en sliepen we ook nog even wat tussendoor. Maar op de dagen met twee kinderen was het wel even wennen voor iedereen. Een puberende peuter en een new born samen is toch wel even andere koek. Tijdens het voeden ging regelmatig al het speelgoed over de grond of stond hij op de bank te springen, want meneer wilde aandacht. Intussen moet jij proberen rustig te blijven omdat dat pedagogisch verantwoordelijk is en je hebt ook nog een baby op je arm. Maar je moet ook laten weten dat je alleen maar op de bank mag zitten in plaats van het als springkussen te gebruiken.

Nu bijna drie maanden later kan ik gelukkig zeggen dat er een er soort van een ritme is. Bij baby nummer twee gaan sommige dingen toch wel weer vanzelf, ook al was je ze alweer vergeten, en is iedereen inmiddels een beetje aan elkaar gewend. Het is ook wel wat als je als kleine man van twee jaar ineens je papa en mama moet delen. Je als baby eerst nog lekker warm en veilig bij mama in de buik zat. En je als moeder eerst nog maar één kind al je liefde, wijsheid en aandacht hoefde te geven.

Ach, we doen alles met vallen en opstaan, als het maar vanuit ons hart komt!

Laat een reactie achter