Ode aan de oppas

Regina
geschreven door Regina

(en ik weet het zeker, ik heb echt de allerbeste oppas!!)

Wij zijn een casino-stel, een wat??!!! Nou een casino stel, wij werken allebei als croupier bij Holland Casino en ik zal je vertellen, we zijn zeker niet de enigen! Met als gevolg dat er inmiddels al heel wat ‘casino kinderen’ geboren zijn.

Op de dag dat ik 18 jaar werd, mocht ik eindelijk naar binnen bij het echte Casino en vanaf die dag wist ik het zeker, hier wil ik wel werken. En na jaren in de reiswereld gewerkt te hebben, heb ik de stoute schoenen aangetrokken. Maar zo makkelijk ging dat echter niet hoor. Overtuigd was ik zeker, dit was echt iets voor mij, het spel en de spannende omgeving. Maar nee hoor, ik werd afgewezen.

Te bijdehand en ze waren bang dat ik niets zou aantrekken van mijn leidinggevende.

Nou ik was toch beledigd, waar sloeg dit nu op. Nu achteraf zouden ze best wel eens gelijk kunnen hebben, maar toch, toen begreep ik er niets van en was ik diep teleurgesteld. Jaren later stond er opnieuw een advertentie in de krant, dit keer voor Rotterdam. Ik dacht, daar begin ik echt niet aan, maar een vriendin haalde mij over. Zij zei, je hebt het altijd zo leuk gevonden, ga er gewoon nog een keer voor!

Dit keer verliep het allemaal heel anders. Na alle testen en gesprekken werd ik aangenomen. Tjonge, wat was ik nerveus zeg en samen met mijn vader heb ik thuis alle rekentesten geoefend, dag in dag uit, met 1 doel, ik wilde in 1 keer slagen voor al mijn examens.

Volgens mij vond hij het zelf stiekem ook wel spannend en superleuk.

Geslaagd! en mijn ouders waren supertrots!

Nu ging het casino leven voor mij beginnen. Een geweldige tijd! Jaren lang met superleuke collega’s nachten doorgehaald, reizen gemaakt en dagen op het strand doorgebracht, want tja, als je ’s-nachts werkt, heb je overdag alle tijd, tijd om te sporten, te relaxen en terrasjes te pakken. Het kon gewoon niet op!

Als je in het casino gaat werken, weet je dat je vaak alle feestdagen werkt, maar ook op verjaardagen van vriendinnen, je familie, vaderdag, moederdag, pasen, sinterklaas, oftewel alle dagen waarop iets te vieren valt ben je er gewoon niet. Nu was ik dat thuis wel gewend hoor, met een schipper als vader.

Ik weet niet beter dat wij sinterklaas de dag ervoor of erna vierden en ook kerst vierden wij soms gewoon al op 22 december.

Thuis hebben ze er echt nooit een probleem van gemaakt! En mijn moeder maakte het voor ons altijd heel liefdevol opgelost en we maakten er altijd iets gezelligs van. Het leven was één groot feest en dat feest wil je graag delen, in die tijd was ik alleen en daten was geen probleem, maar probeer maar eens iets op te bouwen met iemand, als je alle weekenden werkt. Vaak werkte dat bij mij totaal niet. Niet gek dus dat ik uiteindelijk ging daten met een collega (en echt een hele leuke, ik denk toch echt de leukste). Samen hadden wij alle tijd om gave avonturen te beleven!

Na een late dienst nog samen tot 7 uur aan de baco, om vervolgens met de hond over het strand te wandelen en lekker cappuccino’s te gaan drinken in alle vroegte bij de strandtentjes van het Scheveningse strand. Een heerlijk moment als ze dan op het stand alles klaar gaan maken voor een nieuwe zonnige dag!

Die nachten, werden weken, maanden en jaren. Zoveel samen beleefd, van snowboarden in de lekkerste poedersneeuw tot surfen in Brazil. Samen alle tijd doorbrengen, dat kan gewoon allemaal, we werkten dezelfde nachten en hadden we zin om de volgende dag op reis te gaan, deden we dat gewoon.IMG_9836

Op het moment dat je dan samen over kinderen begint, weet je het gewoon. Dit leven wat je had, kan dan gewoon niet meer, het stopt en we gaan een nieuw avontuur tegemoet!

Werkten wij voorheen alle diensten samen, ging dit natuurlijk niet meer. ’s-nachts is er geen kinderopvang, dus we gingen om en om werken. Ik vaak overdag en Ed ’s-nachts. Nou ik kan je zeggen, dat is behoorlijk pittig. Na ons Belgisch avontuur met Silva die geboren is met 29 weken, hebben wij binnen een jaar gewoon nog een zoon gekregen en ook hij moest zo nodig te vroeg komen, met 31 weken vond hij het ook wel prima en gelukkig is alles goed verlopen.

Ik weet echt niet meer hoe wij dat voor elkaar kregen, allebei nachtdiensten werken, 2 baby’s die om en om ’s nachts wakker werden en GEEN oppas.

Hadden wij daar niet over nagedacht dan?? Uhhh, jazeker wel, maar dat valt soms in de praktijk toch wat tegen en dat is echt de understatement van het jaar. Nu pas besef ik dat zoveel mensen om mij heen het maar normaal vinden dat opa’s en oma’s altijd bijspringen en oppassen. En dan denk je, maar opa en oma zijn is toch het mooiste wat er is??? Jaaa, dat is ook zo! Bij ons zijn de opa’s en oma’s echt wel gek en verliefd op onze liefjes, maar oppassen gaat bij ons vaak niet om een paar uurtjes, maar om hele nachten. 3 of 4 keer per nacht eruit was geen uitzondering, dan nog maar niet te spreken over het inbakenen en al het gedoe erom heen.

Nu na jaren begrijp ik heel goed dat dan oppassen niet altijd vanzelfsprekend is. Houden ze daarom minder van mijn kinderen? Ik weet heel zeker van niet. Soms zie ik vrienden die overdag werken, dan gaan de kinderen overdag al 2 dagen naar opa en oma en als je dan op Facebook weer foto’s voorbij ziet komen van alle etentjes in het weekend, dan heb ik echt wel eens gezucht, serieus waar. Ik hoop maar dat zij echt goed realiseren hoe kostbaar een fijne oppas is!

Drie jaar geleden ging het casino reorganiseren en voor alle rust en regelmaat binnen ons gezin heb ik ervoor gekozen minder te gaan werken. De allerbeste beslissing ooit. Ook al mis ik dat leventje van toen soms best wel, ik heb er zoveel moois voor terug gekregen! Een nieuwe carrière gestart in de koffie, als MissLatte, freelance barista, oftewel lekker koffiezetten

met een mooi figuurtje van melkschuim, maar het allermooiste, mijn kinderen zien opgroeien en alles meegekregen van hun kleine bijzondere leventjes, dat had ik nooit willen missen!

Bij de geboorte van de kids was ons nichtje Nathalie 15 jaar! Met alle liefde paste zij toen af en toe een uurtje op, zorgde zo liefdevol voor onze bollies, draaide haar hand niet om voor de zoveelste poepluier en bleef slapen als wij echt in nood waren. Nu zijn de kinderen 5 en 6 en Nathalie is inmiddels 21 jaar. Zij past nog steeds op, de kinderen (en ik) zijn gek op haar en haar vriend Steef! En al mogen de kinderen echt als het niet anders kan wel een nachtje bij oma of een uurtje bij Paula(haar zus), Naatje is al zolang onze redder in nood en dat mag ook wel eens gezegd. Als ik een pizza wil eten met mijn vriendinnen, of een avondje naar de sauna wil met mijn lief, dan komt ze gelijk en als ik dan thuis kom, is mijn keuken schoongemaakt en opgeruimd omdat ze weet dat ik het zo ontzettend druk heb. Dat vind ik echt ongelooflijk lief.

Ed en ik gaan één keer per jaar een nachtje samen op stedentrip en dan neemt zij alle zorg op zich, doet leuke dingen met de kids, verwend ze en zorgt ook nog voor Onni de hond en onze akelige kat! Zij gunt het ons zo dat wij af en toe ook samen mogen genieten, iets wat ook oh zo belangrijk is. Dat doet me echt wat! En als ik soms wat verdrietig ben pept ze mij ook nog op, met lieve kadootjes, een fotoboekje van mijn moeder of chocola met moederdag.

Uiteraard beloon ik haar wel, maar voor mijn gevoel kan het nooit genoeg zijn. Zo’n lieve oppas is goud waard! Gelukkig doen we samen ook vaak nog iets gezelligs!

Lieve naat, jij weet als geen ander hoe ons leven is, en dat liefde bij ons heel vaak heel weinig nemen en heel veel geven is! Deze zomer ga je samen met Paula heerlijk mee naar Menorca, Neeee, niet om op te passen, maar om met elkaar te genieten van het goede leven! En daar hebben wij ontzettend veel zin inIMG_2321

Love you

Regina

Laat een reactie achter