Wat als het jou overkomt?

Carola
geschreven door Carola

Susanne appte me om te vragen of ik al een nieuwe blog had. Net zoals meerdere bloggers heb ik diverse ideeën in mijn hoofd zitten maar nog niet op papier gezet. Dus toen Susanne mij benaderde wist ik al wat ik ging schrijven.

Maar dat veranderde toen mijn 12-jarige dochter op vrijdagmiddag thuis kwam.

Ze was om 12:10 uit en ik was vrij, dus we zouden samen een boterhammetje eten. Ik stond in de keuken toen ze aan de achterdeur stond te rammelen. Deze was nog dicht omdat ik boodschappen had gedaan. Ze heeft haar eigen sleutel dus ik vond het al raar dat ze die niet gebruikte. Terwijl ik aanstalten maakte om naar de achterdeur te lopen zag ik haar naar haar fiets toe rennen om haar tas en sleutels te pakken. Ze rende terug en deed de deur open. Toen ze binnenkwam vloog ze naar me toe, omhelsde me en zei dat ze blij was dat ze huis was. In eerste instantie vond ik het lief maar toen voelde ik aan haar dat ze helemaal bezweet was. Ik vroeg haar wat er aan de hand was.

Op de weg van school naar huis fiets ze over een stuk dijk. Normaal is het daar redelijk druk want er zijn meer mensen die van dit stukje dijk gebruik maken om naar hun school/werk/huis te gaan. Ze was nu echter alleen omdat ze eerder uit was dan haar vriendin. Terwijl ze op de dijk fiets komt er een auto naast haar rijden en de man doet zijn raampje naar beneden. Hij ziet haar ploeteren tegen de wind in dus vraagt hij aan haar “of het nog wel gaat!?” “Ze mag wel een stukje met hem meerijden, dan brengt hij haar thuis en legt haar fiets wel in de kofferbak!?” Vanaf het moment dat mijn dochter merkt dat hij naast haar rijdt en zijn raampje open doet voelt ze gelijk een angst. Dit voelt niet goed aan. Ze antwoordt niet maar gaat als een bezetene fietsen. Ze fietst zelfs om, om op een stuk fietspad te komen waar paaltjes staan dus waar auto’s niet meer door kunnen. Hij heeft haar niet gevolgd, maar toch!

Ze weet dat ze niet met vreemden mee mag gaan, maar erover praten is duidelijk wat anders dan het meemaken!

Toen ik dit hoorde stond mijn hart even stil. Ik moest er niet aandenken wat er allemaal had kunnen gebeuren. Op dat moment ben ik zooooo blij dat ze zo goed heeft gehandeld maar ook hoor ik in mijn hoofd de keren dat ik tegen haar zei: “kijk je uit, niet met vreemden meegaan hé!”. “Jaaaaa mam, ik heb je gehoord, ik ben geen baby meer!”

Ze heeft nu de leeftijd om het nieuws te volgen en het verhaal van Anne Faber heeft haar wat gedaan. Ze voelde zich ook kwetsbaar en was blij dat ze zo snel weg kon fietsen; Anne Faber kon dit helaas niet. Ik zeg ook altijd tegen haar “probeer met elkaar mee te fietsen”, maar in dit geval was het op klaarlichte dag om 12.15 uur in de middag. Tegenhouden kan ik het niet maar hoe kan ik voorkomen dat iemand mijn meissie “kwaad” doet. Ik kan het niet voorkomen en dat maakt me machteloos. Ik moet haar vertrouwen en haar het vertrouwen geven dat het goed gaat. Maar het idee dat iemand haar wat wil aandoen zorgt ervoor dat mijn maag omdraait en ik me klote voel. Ik wil haar beschermen maar dat gaat gewoon niet altijd!

Toen ze nog klein was hadden we een geheim “wachtwoord” afgesproken. Alleen haar naaste omgeving wist dit. Als iemand iets van haar zou willen die ze niet kende moest ze om het “wachtwoord” vragen. Normaal is iemand dat even van slag en dat zou haar moment dan zijn om weg te rennen of te gaan gillen. Of het daadwerkelijk zou helpen weet ik natuurlijk niet maar dat gaf haar en mij wel vertrouwen. Ook vond ze het spannend dat wij een “geheim” wachtwoord” hadden en dus praatte ze er ook regelmatig over. Voor mij weer een momentje om het er nogmaals in te peperen niet met vreemden mee te gaan of iets aan te nemen.

We hebben de politie gebeld en alle gegevens doorgegeven maar helaas kunnen ze er weinig mee doen. Er is uiteraard melding van gemaakt en de wijkagenten houden het stuk dijk nu meer in de gaten. Maar de angst zit er nu in. Hoelang dat weet ik niet, maar het voelt alsof hij onder mijn huid is gaan zitten en nog lang niet weg zal gaan!

Bovenstaand stuk heb ik in de dagen geschreven nadat dit was gebeurd. Ik had hem ook zo ingeleverd bij Susanne. Echter naar mate de dagen verstrijken en ik merk dat mijn dochter ’s avonds, nu het weer donker is, niet meer alleen thuis wil zijn word ik ook steeds bozer.

Heeft die klootzak dan niet door dat hij het leven van een 12-jarige in één klap heeft veranderd?! Hij had Godverdomme mijn dochter met rust moeten laten. En niet alleen mijn dochter maar elk willekeurig meisje. Heeft hij er wel eens over nagedacht over hoe hij het zou vinden als zijn zus of zijn moeder iets zou worden aangedaan?! Ik voel een woede in me waar ik geen uiting aan kan geven!

Laat een reactie achter

2 reacties

  • Kippenvel bij je verhaal, ook herkenning, het gevoel dat hij onder je huid zit de boosheid…..dat zal nog wel even duren het wordt minder…maar bij gebeurtenissen laait het weer op….veel sterkte