Prakken of potjes?

Jill
geschreven door Jill

Baby nummer twee is onderweg, dus het wordt een stukje meer plannen straks. Julian onze eerste zoon is tegen die tijd 2,5 jr. En ook al denkt hij er anders over hij kan nog net niet alles ‘zelluf’. Hij doet wel al heel veel zelf, maar toch zal hij de hulp van zijn ouders nog wel even een tijdje nodig hebben. Ik zeg tot hij een jaar of 18 is, het blijft een man hè…

In het kader van het mommy-shaming, wat op dit moment erg veel gebeurt wil ik wel melden dat ik deze blog vanuit mijn eigen perspectief schrijf en niemand veroordeel die het anders doet of heeft gedaan. Liefde aan je kind geven is en blijft het belangrijkste recept en dat zit niet in potjes of prakjes.

Net als bij Julian wil ik dus weer alles vers gaan maken en prakken. Ik zie hoeveel baad hij er bij heeft gehad. Hij eet nu alles lekker mee, lust heel veel en er is gelukkig weinig strijd geweest. Soms zegt hij nee, maar ja hij is nu eenmaal twee dus dat mag. Hoort bij zijn taakomschrijving van peuterpuber.

Al zegt dit natuurlijk niks over spruit nummer twee. Zie het verschil tussen mijn zus en mijzelf. Ik lust bijna alles, zij lust bijna niks. In ieder geval als kind. Ze eet nu zowaar een beetje meer. Wij zeiden altijd tegen haar hoe wil je dat “later” gaan doen als je zelf ooit kinderen krijgt en niks lust. Met de prakjes kom je er nog wel mee weg. Ik lust bijvoorbeeld ecgt geen witlof (dat komt door mijn moeder, die sneed de harten er nooit uit), maar gaf het wel aan Julian en hij at het wel, zodat hij het in ieder geval geproefd heeft. Maar bij mijn zus is het lijstje wat langer en tja hoe wil je dan “het goede voorbeeld” geven. En bij ons thuis kwam ook echt de appelmoes of ketchup niet op tafel om het eten lekkerder te maken. Ook een boterham in plaats van die vieze spruitjes kregen wij niet.

Bij ons thuis was het ouderwets “je eet maar wat de pot schaft”.

Ook heb ik een paar vriendinnen van mij gevraagd hoe zij hier in stonden. Vriendin K. noemde zichzelf een werkende moeder zonder kookkunsten en heeft haar kroost met potjes groot gebracht. En het is helemaal goed gekomen. En vriendin J. gaat de potjes en het prakken straks bij nummer twee mixen. Bij haar eerste kind is ze begonnen met potjes en toen ze naar vast eten over wilde stappen vond hij dat maar niks en baalde ze een beetje. Vriendin L. heeft bij al haar kids alles zelf klaar gemaakt. En haar twee oudste eten nu bijna alles, soms zelfs hele uitgesproken dingen zoals feta en olijven. Haar jongste is wat minder gecharmeerd van brood, maar voor de rest gaan alle groene groentes er tot haar grote verbazing gewoon in!

Terug naar baby nummer twee en mijn streven om weer lekker te gaan stommen, hakken en uiteindelijk prakken. Bij de eerste had ik natuurlijk veel meer tijd hiervoor, want er hing geen peuter aan mijn broek tijdens het koken of iemand die wilde dat ik met hem ging spelen. Ik ga nu wel met een speciale foodprocessor aan de slag om in het begin alles wat sneller en makkelijker klaar te hebben. En met behulp van het boek ‘Oppperdepop’ wat wij van vrienden kregen bij de eerste staan er snel wat lekkere recepten op tafel.

Later ga ik gewoon weer wat extra aardappels en groente koken om daarna lekker met mijn stamper in de weer te kunnen.

Laat een reactie achter