Een puppy in huis, een kind erbij?

Avatar
geschreven door Susanne

Ik hoor nog iedereen zeggen ‘weet je het wel zeker, het is een kind erbij’.

Inmiddels had ik ook mijzelf wijsgemaakt dat het hetzelfde zou zijn als een baby. Zoveel mensen die mij vroegen waar ik nu weer aan begon dat ik er bijna niet meer van kon genieten. Als Robert dan vroeg vind je het nog wel leuk antwoorden ik ‘ ja hoor maar het wordt wel heel zwaar’. Dat hij mij aankeek en zag dat ik er tegen op zag.

Robine vraagt al zolang om een hond (want ze weet dat ze een paard niet gaat krijgen) dat we inmiddels hadden besloten haar een hond te geven voor haar verjaardag. Robine is echt een dierenvriend en heel trouw in het verzorgen maar natuurlijk besef ik dat Robine er niet altijd is. Nu Mats op school zit en Robine oud genoeg is besloten wij voor een hond te gaan.

In het asiel kom je bijna geen midden maat honden tegen die kindvriendelijk zijn. Toen ik bij een oude bekend deze hondjes zag besloten wij om maar eens te gaan kijken.

Robine was natuurlijk meteen verliefd maar het merendeel van mijn omgeving verklaarde mij voor gek. Veel te druk een hond erbij en dit was ik na de zoveelste opmerking ook gaan geloven maar we hadden het beloofd. O wat zag ik er inmiddels tegen op en wat was ik mijzelf en het gezin aan het voorbereiden. De kinderen kregen elke avond tijdens het eten te horen dat ze straks hun lievelings knuffels boven moesten laten en de hond met rust moeten laten als hij in de bench ligt. De schoenen en jassen werden netjes door de kinderen opgeruimd want anders vertelde ik ze dat de hond ze kapot zou bijten. Nog veel meer regels kwamen er elke avond voorbij en ook bij mijn kinderen groeide hierdoor de spanning.

Na mijn bevallingen ben ik een echt moeder geworden met moeder gevoelens en begon ik mijzelf schuldig te voelen dat ik een kindje bij haar moeder hond weg haalde. Ik kon al huilen bij de gedachte en voelde mijzelf echt heel slecht. Hoe kon ik een puppy weghalen bij zijn moeder “dit zou verboden moeten worden”.

Dus daar kwamen ze Lola (onze pup) brengen samen met moeder hond Luna.

Het grote moment was aangebroken en ze moesten afscheid nemen. In mijn hoofd zou de moeder hond haar pup blijven likken en blijven huilen dat ze haar kindje niet achter wilde laten maar het tegenovergestelde gebeurde. Luna liep blij met haar baasje mee en heeft geen één keer omgekeken. Lola die lekker lag te slapen werd later wakker en merkte wel dat haar moeder er niet was maar ging weer lekker verder kroelen.

Het was inmiddels al laat en nu zou het gebeuren ze moest in haar Bench beneden slapen. Slapeloze nachten zouden het worden en ik zou er wel een paar keer uit moeten voor de hond (ik ga er sowieso nog elke avond uit voor de kinderen). De hond ging eigenlijk gewoon in haar bench liggen en na een paar minuten piepen was het over. Die nacht is er niemand gekomen ook geen kind ” helemaal niemand”.

Om half zes begon de pup te piepen en heb ik haar buiten gezet om te plassen, eten en drinken gegeven en terug in de bench gedaan om verder te slapen. Ja nu was het even blaffen en piepen maar nog geen 5 minuten later was het over.

Een uur later kwamen de kinderen uit bed van de spanning en zijn we naar beneden gegaan.

Wat moest ik toen lachen om mijzelf. Hoe had ik mijzelf zo wijs kunnen maken dat het hetzelfde was als een baby. Natuurlijk ik weet het ik moet vaker de deur uit en ben even een politie agent maar ik heb geen 9 maanden op gehad en lichamelijk ben ik ook nog helemaal fit na het krijgen van een pup. Niks uitgescheurde bekkenbodum moeilijk lopen en er tig keer uit om de borst te geven. Een pup krijgt ’s nachts helemaal geen voeding.

Overdag ligt het veel te slapen en hebben wij het getroffen met zo’n rustige en tot nu toe makkelijke hond. Nooit geweten dat je ook zo trots kan zijn op je eigen hond (misschien toch net zoals bij een kind).

Na deze blog ga ik vast en zeker moeilijke momenten krijgen want zo gaat dat altijd als ik weer roep “was dit het nu”.

 Op dit moment kan ik hard om mijzelf lachen.

Laat een reactie achter