Rammelende eierstokken, zijn we nu compleet?

Lotte
geschreven door Lotte
Bijna iedere vrouw kent het fenomeen ‘rammelende eierstokken’ wel. Ik vond dat altijd maar een vreemde uitspraak maar inmiddels weet ik wel beter.
Alweer een paar jaar geleden begonnen die van mij te rammelen, eigenlijk was dat jaren daarvoor ook al wel eens gebeurd maar toen waren wij er beide toch nog niet helemaal klaar voor. We wilden ook eerst trouwen dus dat hebben wij eerst gedaan in 2013. Daarna besloten we nog eventjes te genieten van elkaar en moest ik op zoek naar een nieuwe baan, de kinderwens werd nog eventjes uitgesteld. Ik kreeg een half jaar contract waarna we erover spraken. Gaan we dat half jaar afwachten tot ik een vast contract heb (want dat was afgesproken) of gaan we nu gewoon voor onze kinderwens?
Het is tenslotte nooit gezegd dat het ook gelijk maar raak zou zijn en of ik mijn baan kan behouden zien we daarna wel. Na 3 maanden in dienst te zijn besloten we die pil maar eens aan de kant te schuiven. Ik was doodsbang dat het ons niet gegund zou zijn omdat ik genoeg mensen om me heen kende waarbij het niet lukte dus elke maand was het een teleurstelling.

Ik moest los laten of het wel of niet zou lukken want anders zou het sowieso niet lukken maakte ik mezelf wijs.

We hadden afgesproken dat als ik een week overtijd zou zijn ik pas mocht testen.
Één keer was ik 6 dagen overtijd dus ik kreeg Tom zover dat ik toch die test mocht doen. Helaas negatief.
Vlak daarna kreeg ik het in mijn rug (bleek spit te zijn) dus ik was even niet meer zo mobiel. Even wat rustiger aan dan maar en los laten. Een maand later, een dag na mijn verjaardag was ik een week overtijd. Ga ik voor mijn verjaardag testen of doe ik het erna? Tom gaf als reden, als je het op je verjaardag test en je bent niet zwanger dan zit dat de hele avond in je hoofd. Daar had hij gelijk in. Ik dronk die avond 2 alcoholische drankjes maar het voelde toch niet goed om te doen dus na die 2 drankjes gaf ik aan dat ik er wel weer klaar mee was. Ik drink nooit veel dus dat ik het bij die 2 drankjes hield zou niet opvallen. Mijn zus bleef toch net ietsje doorvragen voor mijn gevoel maar uiteindelijk gaf ze het op. Die avond of eigenlijk nacht lag ik er om 04:00 uur in.
Om 08:00 uur werd ik wakker met een drukkende blaas. Ik was een beetje aan het mopperen omdat ik nog zo moe was en moest plassen, waarop Tom aangaf ga toch even gewoon snel dan duik je erna je bed weer in. Toen werd ik wakker! Ik moest plassen en ik mocht testen! Ik dook de badkamer in en las de gebruiksaanwijzing en nog een keer en nog een keer. Ik liet de test in de badkamer en dook mijn bed weer in. Na 2 min stond ik weer in de badkamer en heb ik daar gewacht. Niet veel later kwam ik springend de slaapkamer binnen om Tom het goede nieuws te vertellen.

Uiteindelijk hebben we er ‘maar’ 7 maanden over gedaan..

 

Inmiddels zijn we trotse tweelingouders van Stijn en Bas, zijn zij de 2 jaar voorbij en heb ik mezelf regelmatig de vraag gesteld of we nu compleet zijn? Tom gaf na al het gebeuren in het eerste jaar gelijk al aan dat hij van mening was dat we nu wel compleet waren. Ikzelf kon dat nog niet zeggen dus ik riep dan ‘dat zien we over een paar jaar wel weer’.
Er is natuurlijk ook een kans dat we weer een tweeling krijgen……
Onze jongens slapen nu nog steeds geen 7 nachten in de week door, als we geluk hebben dan krijgen we er 3 of 4 en dat vind ik echt al heel erg fijn. Gelukkig zijn de keren dat we uit bed moeten ook weer op 1 hand te tellen ipv op 4 / 5 handen.
Op de goede dagen denk ik regelmatig nouuuu daar kan nog makkelijk een kindje bij. Op de zwaardere dagen denk ik whaaaaa neeeeee 2 is echt wel genoeg. Even terug hebben we een ander huis gekocht. Een hoekhuis, beneden ongeveer even groot maar met een andere indeling en hierdoor dus meer ruimte, de tuin veel groter en meer zon. Boven daarentegen iets kleiner. We zouden zelf op zolder gaan slapen maar die moeten we wel echt even omtoveren naar een slaapkamer. Uiteindelijk hebben we besloten dat we een muur gaan verplaatsen waardoor de kleinste kamer ook een volwaardige slaapkamer is. Zo kunnen we alle 3 op de 1ste verdieping slapen, vindt ik zelf ook wel wat prettiger. (De boys hebben vlak na de ziekenhuisperiode een eigen slaapkamer gekregen).

Vlak na de koop van het huis hadden we het wederom over de vraag of er compleet zijn of niet.

Tom zegt dat we met dit huis niet veel kanten op kunnen, zelf ben ik van mening dat we nog een mooie slaapkamer voor onszelf kunnen maken op de zolder. En daarbij is Tom nog steeds van mening dat we klaar zijn en dus compleet zijn. Maar gaf ook aan dat hij er misschien weer anders over denkt als de kinderen naar school gaan en hij dan een ‘zwak’ moment heeft, ik gaf als reactie daarop dat dat dan mijn kans zou zijn.
Momenteel zit ik in een 80% nee en 20% ja fase. Een lieve en wijze mama zei me onlangs dat haar verstand nee zegt en haar gevoel zegt ja. In deze uitspraak kan ik me wel heel goed vinden. Op dit moment zijn we gelukkig in onze huidige gezinssamenstelling, zijn we druk met de verhuizing/verbouwing dus op dit moment is het goed zo. Maar ik zal zeker nog niet zeggen dat we compleet zijn, er zal een moment komen dat mijn gevoel spreekt. Is het antwoord dan ja compleet dan is het goed zo, is het antwoord nee nog niet compleet dan zal ik goed in gesprek moeten met Tom en wat daar dan uitkomt zal niemand weten…

Dus ‘zijn we nu compleet’?

Ja, voor nu even wel.
Liefs, Lotte

Laat een reactie achter

1 reactie

  • Mooi geschreven, denk dat velen dit gevoel delen….hier was het echt echt compleet na de oudste….en je weet het he….inmiddels drie kids?