Rustig blijven, rustig ademen, het komt goed, ik weet het zeker.

Regina
geschreven door Regina

16 maart 17

Gefeliciteerd, u heeft een dochter,

1200 gram & 38 cm

Het was 12 juni 2010, zaterdagavond rond 22:00 uur. Alsof het gisteren was en als ik mijn ogen sluit ben ik weer voor eventjes in die supermooie vakantievilla in de Ardennen. Gezellig met een groep vrienden een weekendje weg. Een prachtige villa met zwembad in een schitterende omgeving, dit zou een heel bijzonder weekend gaan worden!

En wat was het gezellig, heel veel lekker eten, veel drank, de mannen lekker aan een bier-tje en de meiden aan de Sing Star, oftewel mee blèren met hits op de playstation! Niet normaal hoe vals er werd gezongen, daar stond ik dan, net een week terug van een heerlijke vakantie in Valencia met mijn moeder, 28 weken zwanger, in mijn joggingbroek… nat!

Wat?? Had ik nu serieus in mijn broek geplast??

En dan heb ik het niet over een paar druppels! Snel weggeslopen, niemand heeft het door! Gênant!! Snel een andere broek gepakt en zingen maar weer, maar nog geen 2 minuten later… neeee gewoon weer, en gewoon zeiknat. Dit was niet goed, meiden, ga Ed maar halen! En eventjes werd het helemaal stil in huis en waren er 20 verschrikte gezichten, ik denk dat iedereen dit moment nog precies weet!

Vanaf dit moment kwam ik in een soort trance, als een soort slowmotion om mij heen, gingen er mensen bellen, vragen stellen, voor me zorgen, nog meer regelen! Plat, ik moest maar plat blijven liggen! Het enige wat ik dacht is, rustig blijven, rustig ademen, het komt goed, het komt goed, ik weet het zeker. Maar ik zal die bezorgde angstige gezichten om mij heen nooit vergeten, terwijl ik maar voor mijzelf bleef herhalen, rustig maar, het komt echt wel goed, echt waar. Mijn lijf was daar, maar ik bevond mijzelf in een hele andere dimensie.

Een half uur later kwamen er 2 broeders, van die bonken van mannen, die wel even kwa-men kijken en ook nog eens moesten controleren of ik al ontsluiting had, mijn hemel, dit meen je toch niet, okey, niet bij nadenken, ja hoor, ik had al ontsluiting, dat was niet goed! Daarna ging het allemaal in een stroomversnelling. Voor ik het wist werd ik soort het huis uit gedragen op een brancard, ambulance in, voor mijn gevoel met 200 km per uur over die kronkel weggetjes door de Ardennen! Daar ergens bij een boer, stond er een helikopter klaar.

Daar ging ik, plat op brancard in de heli, samen met de arts, een ontzettend lieve man, dat weet ik nog goed. Hij keek bezorgd en vertelde over zijn vrouw die ook net bevallen was. Hij probeerde mij echt gerust te stellen, maar hoe gek is dat? Helemaal alleen met vreemden in een heli in het pikkedonker door de lucht, ik kreeg nog wel een koptelefoon op voor de herrie! Ik dacht nog, als de achterklep nu niet goed dicht zit, glij ik met brancard en al eruit! Ed paste er niet meer bij en reed intussen met vrienden achter ons aan,

bestemming: La Citadel, het universitair zieken in Liège oftewel Luik!

Wat een toestand, midden in de nacht, lag ik daar opeens in mijn eigen kamertje in een ziekenhuisbedje, waar ze alleen frans spraken, ik spreek nog precies 3 woorden frans. Met han-den en voeten werk werd mij duidelijk dat het niet zo goed was. Okey, zover was ik al. Voor het rijpen van de longetjes kreeg ik direct injecties in mijn been, ik kreeg een infuus en iedere extra dag was nu meegenomen. Ik kon het nog maar niet bevatten, maar ik lag prima. Geluk-kig was Ed ook inmiddels aangekomen, samen met onze vrienden, zaten we daar in die kamer, tja wat zeg je dan tegen elkaar? Tjonge wat een toestand? of Het komt echt wel goed? Niemand wist hoe dit zou lopen en met een dikke knuffel namen we afscheid.

Daar zaten we dan, met z’n tweetjes. Het weekendje van de vrienden was weer afgelopen en iedereen ging weer aan het werk en terug naar de alledaagse dingen. Wij niet, uren slopen voorbij en avonds waren we maar weer dankbaar dat er weer een dag om was. Wat zeg je op dat moment tegen je ouders en familie? Ik zeg je eerlijk, zo weinig mogelijk. Je zit ver weg, nie-mand kan iets voor je doen en je wilt niemand onnodig bezorgd maken!

Donderdag 17 juni, 08.00 uur.

Vandaag zou Ed naar huis vertrekken, even schonen kleren halen en dingen gaan regelen. Nee hoor meneer, blijft u maar hier, uw vrouw heeft een infectie en wij gaan zo direct een spoed keizersnede doen. !!!

Dit was het moment, je kijkt elkaar aan, toch emotioneel, komt het echt allemaal goed? Tijdens mijn zwangerschap had ik echt van alles gelezen, over yoga, je baby uitzet, maar een spoed bevalling? Pfff, dat totaal niet. Samen zaten we te wachten in de OK. Spulletjes lagen netjes klaar en ik zei tegen Ed, dat naaldje van die ruggenprik valt best mee! Wat een giller, het was de verdovingsnaald die ik had zien liggen! Maar goed ook!!

Daar was ze, Silva Mare, 1200 gram en 38 cm. Een piepklein mensje, een meisje met een piepklein kreetje. Één kleine glimp heb ik van haar opgevangen en weg was ze.

’s-Ochtends is ze geboren en ’s-avonds om 20:00 uur mocht ik haar voor het eerst bewonderen. Met bed en al werd ik gewoon de couveuseafdeling opgereden, hoe gek is dat. Iedereen daar was zo ontzettend lief, niemand sprak 1 woord Nederlands, maar de warmte die je dan voelt zegt alles. Daar lag ze, ik brak heel even, tranen over mijn wangen. Ik kon het bijna niet aanzien. Arm klein schepseltje, zo ieniemienie, zo’n klein dun lijfje, maar alles erop en eraan. Toch niet te geloven hoe dankbaar je dan bent. Ik mocht zolang blijven als ik wilde en eenmaal terug op de kamer hebben we er samen om gehuild, tranen van blijdschap, maar ook van alle spanningen, je houd jezelf wel groot tegenover elkaar en de hele wereld, maar beseft op dat moment maar al te goed, hoe het leven soms aan een zijden draadje hangt.

Geluk, dat hadden wij. Okey, Silva had nog een lange weg te gaan, maar als je dat ziet wat er met andere kindjes daar mis is!? Dat is echt niet te doen. Je krijgt een band met de andere ouders en ziet veel verdriet, het is een heftige tijd, een heel eigen wereldje, je leeft in een cocoon! 

Drie weken lang zijn we in Luik gebleven. Silva in haar glazen bedje en wij in een hotel. Silva deed het geweldig goed. Het meest bijzondere vond ik dat ik vanaf de eerst dag, uren met haar mocht kroelen (Kangoeroeën), zij bloot op mijn borst (of bij Ed), dekentje eroverheen, dan viel ik soms in slaap en voelde ik hele kleine vingertjes kriebelen. Ze was zo dichtbij, kusjes op haar lieve hoofdje. Ze werd er zo heerlijk rustig van.

thumbnail_FullSizeRender

Na haar geboorte vroeg de verpleging aan mij, ga je borstvoeding geven? Pff, daar had ik ook nog niet zo over nagedacht. Het geeft niet hoor, zei de aardige dame, maar anders krijgt Silva via haar sonde melk van de moedermelk bank. Wat??? Serieus? Ja, zei ze, moeders die te veel melk kolven, doneren dat, dat wordt gereinigd en gaat naar de prematuurtjes. Nothing beats moedermelk. Okey, werkt dat zo?! Nou super dat dat bestaat, maar dan ga ik kolven. En

kolven ging ik. Kolf gehuurd en 8 x per dag zat ik met dat ding. Aan het begin maar 10 ml, echt een giller, maar hoe gelukkig waren we als het al bijna 30 ml was!

En Silva? Silva groeide als kool. Er was één verpleegster, die ons zei: Jullie dochter is echt zo’n vechtertje, zo sterk! Zonder die sterke wil, had ze het niet zo ver gered. Dus zo waren mijn dagen, kolven, eten, naar Silva, kolven, eten, kolven, naar Silva, kolven, eten, kolven en naar Silva. Oh ja, tijdens het eten en de spaarzame momentjes keken we naar het WK voetbal! We hebben echt alle wedstrijden gezien!

Deze drie bijzondere weken waren Ed en ik echt samen, dag en nacht, het was een roller-coaster, maar we hebben het echt samen gefikst en daar ben ik ontzettend trots op.

Totaal heeft Silva 11 weken in het ziekenhuis gelegen, waarvan 3 in Luik, 4 weken in Dordrecht en 4 weken in het Julianaziekenhuis in Den Haag. Met 40 weken kregen wij haar mee naar huis, ze woog 2400 gram.

Ik kijk dankbaar en met veel liefde terug op dit bijzondere moment in ons leven. Het was niet de makkelijkste tijd. Silva is nu 6 jaar en groeit op als een vrolijk, lief en pienter meisje, ze is nog altijd een echte doorzetter, geeft nooit op en daar ben ik supertrots op.

LIFE IS TOUGH MY DARLING, BUT SO ARE YOU

 

 

 

Laat een reactie achter

3 reacties