Wat Seksueel misbruik met je doet?

geschreven door Anoniem
En toen kwam de vraag van Susanne: ‘Zou je willen vertellen wat seksueel misbruik met je doet?’
Mijn adem stokte alsof ik een mokerslag kreeg en mijn benen leken wel van spaghetti… Maar ik antwoorden luchtig dat ik dat graag wilde doen! Wie weet zou het anderen kunnen helpen, misbruik kunnen voorkomen of mensen een kijkje kunnen geven in het leven na seksueel misbruik.  Maar waar moet ik nu beginnen… Het heeft namelijk invloed op alles!

Echt werkelijk waar alles!

Van de stoel die ik kies in een restaurant (liefst met een muur achter me zodat ik overzicht heb en veilig ben) tot aan hoe ik mijn haar föhn (nooit met mijn rug naar de deur), of hoe ik mijn auto parkeer (met genoeg benzine en neus in de rijrichting). Ik doe zelden tot nooit iets zomaar zonder nadenken en dat is vermoeiend, altijd alert zijn. Ik ben namelijk altijd alert, hou alles en iedereen in de gaten, dag en nacht.

Als je me niet kent, is dit wat je ziet. Een vrouw van 45 met een lieve vent, vrolijke dochter en een kado dochter , een heerlijk huis, eigen bedrijf en genoeg sociale contacten. En dat is geen façade, het is iets waar ik hard voor heb gewerkt. Ik wilde ‘normaal’ zijn met een ‘normaal’ leven! Gewoon werken en een gezin.

Misschien klinkt dat ook normaal, kijk maar om je heen. Er zijn meer vrouwen met een baan en een gezin. Maar voor mij is dat niet zo normaal… Ik kom uit een gezin met een incest verleden. Mijn zusje heeft herinneringen, ik niet. Mijn vader is jaren later veroordeeld, een straf van 4 jaar. Misschien dat ik later hier meer over vertel, maar voor nu is dat even genoeg. Ik wil juist uitleggen over mijn leven nu, wat het met mij doet.

Voordat je denkt dat ik mijn verleden niet verwerkt heb, dat is niet zo.

Een trauma psycholoog heeft me heel wat jaren geholpen toen ik begin 20 was. Zoals ze zelf zei, ‘met een theelepeltje een voetbalveld afgraven’. We hebben samen geprobeerd bij mijn herinneringen te komen, maar dat zit zo goed verstopt, niet alles is naar boven gekomen. Verschillende misbruik situaties kwamen naar boven, maar herinneringen van thuis en mijn jeugd zaten diep verankerd. Diverse technieken heeft ze geprobeerd, maar mijn herinneringen weigerden om ook maar iets prijs te geven.

Om te voorkomen dat ik nu allerlei tips krijg over therapieën, ik zat bij de juiste persoon voor mij. Ze was en is een autoriteit in haar werk. Begeleid veelvuldig mensen met trauma’s, geeft wereldwijd lezingen en begeleid ook hulpverleners uit ramp/en oorlogsgebieden.

Ik ben me toen gaan richten bij de therapie op de toekomst, hoe kon ik ervoor zorgen dat ik gewoon zou functioneren.Niet meer doodsbang in dagelijkse, onschuldige situaties, zoals een mannenhand met donkeren haren. Het enige wat ik wilde was ‘normaal’ zijn. En een toekomst krijgen in plaatst van een verleden.

Maar heel soms sijpelt er iets door, knaagt aan me, triggert me  en maakt me aan het wankelen. Dat vreet van binnen, maakt me schrikkerig, zorgt ervoor dat ik nog meer de controle wil hebben. Niks mag aan mijn aandacht ontsnappen.

Wat is dat ‘iets’?

De moedige Griet op de Beeck die bij DWDD vertelt over haar incest verleden. Hulde en diep respect! Zo moedig en wat mij verbaasde, elk woord van haar kon ik aanvullen, herkende ik.

En nu, de hashtag #metoo.

Eindelijk durven vrouwen naar buiten te komen met hun verhaal. Super! Maar ook dat maakt me wankel, overal gaat het over misbruik. Ik kan het niet uit de weg gaan, maar wil het ook niet. Op de één of andere manier mag ik het niet van mezelf uit de weg gaan. Ik wil mijn angsten nooit uit de weg gaan, dus dit ook niet!  Maar ik merk dat het aan mijn basis rammelt. Ik heb al dagen een unheimlich gevoel in mijn buik, keelpijn, schrikkerig, gespannen en mijn lieve vent moet het ontgelden. Ik ben narrig en boos, niet op hem, maar hij mag even mentaal niet dichterbij komen. Mag deze warboel in mijn hoofd en lijf niet zien, dat voelt als zwakte en een soort naaktheid alsof in een vol voetbalstadion op de middenstip sta en dan pas ontdek dat ik niks aan heb…  Dus probeer ik hem van me te verwijderen met boze en geïrriteerde stem, ik laat hem wel weer toe als ik in mijn hoofd sterk ben! Niet eerlijk, dus ik ben regelmatig in conflict met mezelf. Maar ik zou nog liever mijn relatie stuk laten lopen dan mijn zwakte tonen.

Bovenstaande is een klein kijkje in mijn hoofd. Van een afstand bekeken… wat een bezopen reactie! Doe normaal, zeg dat je het moeilijk hebt en laat hem juist toe in plaats van hem mentaal zo ver mogelijk weg te duwen. Helaas is het niet zo simpel! Juist degene die het dichtste bij je staat…. daar zou ik nu het hardste voor weg willen lopen…..

Anoniem

Laat een reactie achter

2 reacties

  • Lieve anoniem, wat ontzettend stoer dat je hierover wilt praten! Onlangs zag ik een familielid van mij op fb een #metoo delen (familiesituatie is mij daar bekend). Ik heb er toen over nagedacht of ik dit ook wilde doen maar vond/vind dit geen prettig idee en daarbij gaat het bij mij om tweemaal een aanranding op jonge leeftijd (een onbekende en een familielid) wat ik in mijn hoofd niet groot genoeg vind ofzo. Ik cijfer dat stuk van mijn leven altijd weg maar het heeft me wel sterker gemaakt door er met mijn man over te praten. Dit is eigenlijk ook de eerste keer dat ik er toch buiten mijn gezin over naar buiten kom maar dit durf ik alleen maar omdat Lotte mijn anonieme persoontje is. Ik hoop dat je happy bent met jezelf, alles op jouw manier kunt doen en er hopelijk op ten duur toch op een andere manier mee verder kan zodat je nog meer van je eigen leven en je gezin kunt genieten dan je al doet. Dikke knuffel voor jou kanjer!

  • Wat is het toch heftig hè. Ik loop op 46 ook nog steeds tegen mn dissociatie periode aan. Ik blok, ik schiet in ptss bij boze mensen, ik blijf maar twijfelen aan mezelf, ik vermijd, ik zit vast, en toch lijkt het totaal niet zo, voor de wereld buiten mij. Ik durf dit dit in het diepst van haar wezen gekwetste, kwetsbare, zeer gevoelige, kleine meisje, die ergens nog zo bepalend is in mn daily reality, niet te laten zien. Bang voor wederom afwijzing en onbegrip.