Wel of niet in het eigen bedje slapen?

geschreven door Susanne

Vroeger was ik een voorstander van in het eigen bedje slapen maar tegenwoordig ben ik een voorstander van slaap.

Lijkt Seppe misschien een makkelijke baby, in werkelijkheid is hij dit niet altijd. Seppe is net als Jente aan het begin, heel veel wakker en al te veel willen. Mats en Floortje waren zoete baby’s, die kwamen voor de borst, legde je weg, na wat mopperen sliepen ze alweer. Seppe is anders en kan zichzelf soms te lang wakker houden waardoor hij niet meer in slaap komt, dan uren wakker blijft en op elk geluidje reageert. Leg je hem dan weg is het lang huilen, het liefst ligt hij gewoon hele dagen in je armen. Hij gaat wat graag mee in de wagen , dan slaapt hij heerlijk in de buitenlucht met gehobbel en geluiden om hem heen. ‘s Avonds wanneer het dan stil is (al is dat hier eigenlijk nooit) en hij weer te lang wakker is begint het. Zodra je hem dan in zijn eigen bedje legt springen zijn ogen wijd open en begint het gehuil.

Bij Jente wilde ik de perfecte moeder zijn en hield ik mij aan de regels die er van je verwacht worden. Misschien komt het ook omdat Robert al een kindje had en ik daardoor nog meer de drang had mij te bewijzen (een soort concurrentie strijd). Jente liet ik dan vaak 10 minuten in haar eigen bedje huilen waarna ik ging kijken, een aai over de bol en weer 10 minuten. Dit principe werkt echt heel goed en Jente leerde prima slapen in haar eigen bedje maar bij Seppe wil ik dit nog niet. Vaak zat ik terwijl Jente aan het huilen was zelf ook op de trap met traanogen spastisch naar de wekker van mijn telefoon te kijken of de tien minuten al om waren.

Inmiddels heb ik niet meer de drang om de perfecte moeder te zijn en weet ik ook dat alles vanzelf wel goed komt.

Slapen in je eigen bed is ook helemaal niet zo natuurlijk en je baby krijgt er niks van als hij de hele nacht bij je ligt, alleen maar goed voor de hechting. Ik wil hiermee niet zeggen dat met kinderen in je bed slapen goed is maar ik wil Seppe gewoon nog niet laten huilen. Ik vind het ook wel makkelijk want ik weet dat hij stil is in mijn armen en voor de borstvoeding hoef ik er ook niet uit. Als ik dit allemaal eerder had geweten had ik een aanschuif wieg gekocht al bij Jente.

Ik weet ook wel dat hem steeds uit zijn bedje tillen wanneer hij huilt en vermoeid is juist een averechts effect heeft omdat je hem hiermee nog meer overprikkelt maar ik en Seppe zijn nog niet klaar om de strijd aan te gaan. Op dit moment kan ik het nog opbrengen, vind ik het stiekem nog lekker ook en ik slaap beter dan verwacht. Zijn eigen bedje komt echt wel en Jente liet ik ook nog niet huilen op deze leeftijd waardoor ik vaak uren naast haar wiegje zat te schommelen. Pas toen ik ging werken begon ik met deze methode dus Seppe heeft nog even of misschien wel langer of misschien wel nooit.

Ik kijk deze keer wel wat mijn moedergevoel zegt want ik voed mijn kinderen allang niet meer op volgens de boekjes.

En mijn man die gaat er toch knipjes inzetten dus voor meer kinderen hoeft hij niet terug naar zijn eigen bed en ach daar vinden wij inmiddels toch wel onze maniertjes voor😜.

Laat een reactie achter

Laat een reactie achter