Van kraker naar moeder in een sneltrein

geschreven door Susanne

Mijn leven als sneltrein.

Op school kwam er een moeder naar me toe of ik bewust het winterjasje van Seppe gebruikte als deken? Deze moeder had een filmpje gezien hoe gevaarlijk het is om een kindje in zijn winterjas in de Maxi Cosi te vervoeren in de auto. In alle eerlijkheid moest ik “NEE” antwoorden. Ik had het die ochtend gewoon te druk en het was sneller om zijn jasje over hem heen te leggen dan aan te trekken. Helaas doe ik als moeder heel veel dingen op deze manier. Met vijf kinderen heb ik nog wel eens haast dus doe ik vaak dingen omdat ze makkelijker maar vooral ook sneller zijn.

Als ik mij aan alle regeltjes en voorschriften moet houden kom ik nergens meer.

Deze levensstijl heeft niet alleen betrekking op mijn opvoeding maar op mijn hele leven. Ik leef snel en doe honderd dingen tegelijk. Helaas is het zo dat wanneer je heel veel doet je ook wel eens tegen een muur aanloopt. Zo belandde ik door mijn zwangerschapshypertensie vanwege stress bij een psycholoog. Het is best moeilijk om mijn leven en wat ik allemaal doe en gedaan heb in één uurtje te vertellen. Zoals de psycholoog ook al zei “jij hebt nu al meer gedaan wat menig mens in drie levens kunnen doen”.  Dit klopt ook wel een beetje en zo ga ik ook mijn leven door.

Afgelopen week werd mijn vriendin dertig jaar oud en hebben wij als verassing een video opgenomen met leuke herinneringen. Leuke herinneringen zijn er zeker want niet alleen zijn we samen op surf vakantie geweest wij hebben ook samen gewoond.

Voordat ik hier in Barendrecht ben beland heb ik zeven jaar samengewoond in Sliedrecht. Toen deze relatie stuk liep heb ik met deze vriendin een half jaar samen anti-kraak gezeten in een flatje wat klaar was voor de sloop. Echt de flat was verschrikkelijk maar in ons hoofd maakte wij er een paleisje van. Het flatje had vier redelijke kamers en we hadden geen buren. Soms hadden wij niet eens warm water en kwam er vuurwerk uit de geiser. Het was zelfs zo erg dat wij een keer snel de flat uitrende omdat we dachten dat de sloop al was begonnen. Het bleek onze tweedehands wasmachine te zijn die al trillend bijna door de muur kwam zetten.

Tegen iedereen die vroeg waar wij woonden antwoordden wij: “in een vier kamer appartement met openslaande deuren naar het dakterras”. In werkelijkheid was het een oude deur naar een klein balkonnetje. We hadden uitzicht op de rivier, als je op een krukje ging staan ja. We hadden een inloop kast gemaakt van een slaapkamer die over was. Ook waren wij trotse bezitters van een heerlijke woonkeuken. Een woonkeuken 2  bij 2 meter met een vuurspuwende geiser, je moest niet claustrofobisch zijn. Wel hebben we daar nog een aantal kookfeestjes gegeven. Als wij er nog een jaar langer hadden gewoond hadden wij een penthouse gehad, met de sloop van de bovenwoningen natuurlijk. Wij hadden ook serieus de grootste tv van al onze vrienden waar wij graag over opschepte.

Misschien ken je ze nog wel zo’n ouderwetse dikke van de kringloop.

Ik heb daar in die flat een super leuke tijd gehad. Bijna alles was van de kringloop maar wij vonden het prachtig en hielden zelfs een house warming party. Deze periode deed mij beseffen dat je het leven zo leuk en mooi kan maken zoals je het je hoofd vertelt.

Natuurlijk hoort bij een druk en heftig leven ook verdriet want je kan geen geluk ervaren als je niet weet hoe verdriet voelt.

De psycholoog was ook maar van korte duur want nadat hij een aantal keren uitliep was ik er al behoorlijk klaar mee “want weet hij wel hoe druk ik het allemaal heb met mijn leven leven”.

Laat een reactie achter