Spijt dat ik op de weegschaal ben gaan staan.

Avatar
geschreven door Susanne

Al eerder heb ik verteld dat wij geen weegschaal in huis hebben en dat is maar goed ook! Als hij hier in huis zou staan zou ik mezelf te vaak gaan wegen, wat voor mij niet werkt.

Doordat ik vroeger zoveel op de weegschaal heb gestaan kon ik jarenlang bijna tot op de gram nauwkeurig vertellen wat ik woog, zonder op de weegschaal te moeten staan. Toen ik dit twee jaar geleden aan mijn vader vertelde, die weer hopeloos probeerden af te vallen moest ik dit natuurlijk bewijzen.

Toen ik bij mijn ouders thuis op de weegschaal ging staan, schoot te teller veel hoger dan ik had ingeschat. Nadat ik weer bijkwam van mijn hartstilstand kreeg ik door dat mijn vader met één voet achter mij op de weegschaal stond.

Welkom in onze familie en dit is nog maar een onschuldig grapje. Er zijn in al die jaren ook veel grapjes uit de hand gelopen. 

Afgelopen week moesten mijn kinderen dus naar het consultatie bureau en daar op de weegschaal staan. De laatste keer dat ik op de weegschaal had gestaan was bij de verloskundige, “38 weken zwanger”.

De vraag of ik ook even op de weegschaal mocht staan had ik nooit moeten stellen!

Nu wist ik wel aan de hand van mijn kleding dat ik nog niet helemaal op mijn oude gewicht was maar ik was verder verwijderd dan ik had gedacht. Ergens had ik nog een hoopje dat iemand een grapje met me uithaalde maar dat was helaas niet het geval. Okay ik moest weer door naar de kinderarts wat ook al geen succes was . Ik kon er niet te lang bij stilstaan maar thuis aangekomen baalde ik toch wel een beetje. Mijn man moest hard lachen toen hij dit hoorde en nam die avond  om mij te pesten mijn lievelingsdropjes mee.

Ik ben totaal geen snoepkont en er zijn ook maar weinig snoepjes die ik lust en dat weet mijn man. Dit was dus een bewuste actie om mij dwars te zitten met mijn spontane nieuwe goede voornemen “wat gezonder eten”.

Nu ik borstvoeding geef blijf ik denken dat ik alles kan en mag eten. Ik eet gemiddeld vijf boterhammen bij de lunch omdat ik zo’n honger heb. Die vijfhonderd calorieën die je extra verbruikt tijdens de borstvoeding is gewoon een fabel.

Boos dat ik was op mijn man dat hij deze snoepjes had meegenomen. Ik had moeite om mij in te houden en na een aantal dropjes dwong ik mijzelf er die avond vanaf te blijven. Toen ik de volgende avond beneden kwam, nadat ik Seppe de borst had gegeven en stiekem nog een dropje uit de pot wilde pakken, was er letterlijk geen één meer over. Op de bank zat Robert met de lege zak dropjes voor zijn neus.

Nu was ik “weer” boos en kreeg een déjavu.

Met drie broertjes en een vader die ook altijd op zoek waren naar eten, moest je je snoepgoed vroeger goed verstoppen wilde je het bewaren. En met goed verstoppen bedoel ik ook echt “goed” want iedereen wist dat er overal in huis wel wat verstopt lag.  Als ik bij mijn ouders thuis kom vraagt mijn man ook altijd wat ik zoek. Op de één of andere manier blijft dat een tik om alle laden open te trekken op zoek naar iets wat verstopt ligt. 

Mijn moeder had dus hetzelfde probleem als ik nu! 

Het probleem dat je niet eens de kans krijgt om te veel te snoepen. Mijn snoepjes zijn al op nog voordat ik er te veel van kan eten. Okay ik ben dan wat zwaarder dan de gemiddelde instagram powermama #fitbody maar dat is dan maar zo. 

Mijn extra kilo’s gooi ik maar op mijn goedgevulde borstvoedings borsten en ik ga me er verder niet meer mee bezig houden. Zolang ik geen extra garderobe moet aanschaffen vind ik het prima (hebben we het geld nu niet voor). Misschien is het ook waar dat de kilo’s er na iedere baby langzamer af gaan.

Gelukkig heb ik dan nog even want een baby zit er (voorlopig) niet meer in, of zoals mijn man zou zeggen nooit meer.

Laat een reactie achter