Tevreden zijn is geen werkwoord, het is een staat van zijn!   

Kathy
geschreven door Kathy

Interview aan mijzelf als klein meisje:

  • Hoeveel kinderen wil je later?

Drie kinderen; een jongen en twee meisjes. Ook in deze volgorde.

  • Hoe ziet je huis eruit?

Een jaren ‘30 huis. Met ornamenten, glas- in- loodramen, entree- site- deuren en een houten kachel. Granieten vloer in de hal en in de keuken. De poes en de hond bij het haardvuur en ik koekjesbakkend in de keuken met mijn drie kinderen.

  • En je man?

Mijn man is rijk, gaat veel op zakenreis en neemt voor iedereen iets moois mee.

  • Wat wil je later worden?

Kinderboekenschrijfster en kinderpsycholoog.

  • Wat vind je belangrijk?

Kinderen redden

  • Welk cijfer wil je halen om gelukkig te zijn?

Een 10+

 

Als kind had ik dit bedacht! Uitvergroot tot A3 formaat, Misschien nog wel groter want in je fantasie kan tenslotte alles.

Alles in mijn leven had een doel. Ik streepte af wat ik bereikt had of (nog) niet bereikt had. Dat voelde goed en ik zette alles op alles om nog meer doelen te halen. Vaak met succes. Ik won de felbegeerde potlodendoos met een tekenwedstrijd, ik won een medaille bij de atletiekdag, ik ontwikkelde mezelf in tekenen, piano spelen, turnen, fotograferen, en werd liever naar anderen. Mijn toekomstplannen had ik dus bedacht en ik was goed in doelen halen …maar…

De toekomst had andere plannen met mij:

er werden twee meisjes geboren. Ik woon in een jaren‘70 huis, met een hond, die onze twee poezen heeft verjaagd. Ik werk als juf op een basisschool en heb een eigen kindercoachpraktijk opgezet, die ik nu aan het afbouwen ben. Mijn man is leerkracht, gaat zeker niet op zakenreis, maar rijdt rond in zijn camper, die hij zelf opknapt. Sommige wensen zijn werkelijkheid geworden, sommigen niet. Is dit alles waar ik van droomde als klein meisje?

Nee!

Hebben sommige anderen meer van wat ik zou willen?

Ja!

Ben ik er ongelukkiger door geworden of maken de gedachten aan hoe het anders zou moeten zijn mij ongelukkig? Deze vraag houdt mij vaak bezig.

Geluk wordt niet gevonden, bedacht of heeft een doel, het is al.

Het zijn hele korte momenten die niet te vangen zijn met je verstand.

Het komt… je voelt het heel even… het gaat weer weg…

Vaak voel ik mij op de kleinste momenten gelukkig; als ik naar onze kinderen kijk, verliefd! als Sofie vol overgave in haar boek leest of als ze zich uitrekt op de manier die ze vanaf haar babytijd al doet, of Emma die creëert en haar emoties zo goed kan verwoorden in taal. Een wandeling met Saar terwijl de lucht lichter wordt en in de verte een moeder met haar kleintjes de ochtend tegemoet fietst. Het zijn de zoete smaken die ik bewust proef. Het zijn de stille momenten met Mark als we samen koken.

In het woord tevredenheid zit vrede.

Ik denk voornamelijk vrede naar jezelf. Wie je bent en wat je uitstraalt. Genieten van de kleine dingen. Niet in wat je hebt en doet. “goedemorgen tegen een vreemde, een verdwaald kind helpen zijn moeder te vinden, iemand die valt overeind helpen en de verspreide boodschappen van de grond rapen, een dankjewel tegen de leerkrachten, gewoon omdat ze meehelpen aan de ontwikkeling van je kind. Er is zoveel!!!

Kleine gebaren maken grote harten daar ben ik van overtuigd.

Interview aan mijzelf nu:

  • Wat wil je in de wereld neerzetten?

Mijn lach, mijn reikende hand, mijn ideeën en gedachten

  • Wat vind je belangrijk?

Zijn wie ik ben. Mensen van hart tot hart ontmoeten. Stralen!

p.s. het jaren 30 huis is inmiddels veranderd in een klein boerderijtje met kippen, moestuintje, en de zon op zien komen, hand in hand met mijn man, dochters en hopend de kleinkinderen die rondrennen in onze overwoekerde bloementuin.

 

Liefs Kathy

Laat een reactie achter