Vandaag neem ik jullie mee in een ochtend met een tweeling.

Wilma
geschreven door Wilma

Afgelopen maandag heb ik een medicatie verklaring aangevraagd omdat deze nodig is voor het vervolg onderzoek “dyslectie” bij onze oudste. Vrijdag ligt hij klaar dus vanmorgen iedereen op tijd uit bed getrommeld, oudste naar school bedden afgehaald wasmachine aan en even voor half negen  de tweeling uit bed. Het bekende was en aankleed ritueel maal twee inclussief langdurig toilet bezoek want hey wij worden zindelijk en we nemen er de tijd voor…..heeeeel veel tijd. Bekertje melk broodje en met nog een broodje in de knuistjes gaan we op pad. 

Wij zijn al vroeg bij de huisarts omdat er meestal stormloop is zo tegen half tien en die wil ik voor zijn want we gaan nog een naantje kopen. Nee hoor zegt de assistente het is naar de apotheek geschoven die zorgen voor de verklaring..oke met peuters aan de hand naar de apotheek. ‘Klopt’ zegt de apotheek alleen ben ik er achter gekomen dat er dan nog wel een handtekening op moet van de huisarts. Prima, geef de verklaring maar dan doe ik de rest… ‘nee, de verklaring heb ik nog niet want ik moet dat nagaan bij de huisarts’. Even een belletje met het verzoek of ik me wil melden bij de huisarts..

Tuurlijk, twee minder gezellig peuters met me mee trekkende…bij de huisarts  aangekomen.

boos-kind

‘Ogenblikje, ik bel even met de apotheek hoe we dit gaan doen….’ Grmph twee minder gezellig peuters worden nu twee onwillige peuters en ik heb gewoon weg geen zin om de schijn op te houden dus adem ik in en uit en zeg alleen maar dat wachten best lastig is als je nog maar twee bent. De verklaring komt niet over de balie heen vandaag, eerst moet er gesteggeld worden wie wat gaat doen, of ik maandag wil bellen .. intussen heb ik het gehad we gaan boodschappen doen en naantje kopen. 

Toen ging het mis ik dacht een zelfscanner en om de beurt scannen bleh fout gedacht alle registers gaan open.

driftbui.in_.supermarkt-300x212

Ik loop rustig door en probeer de boodschappen in te laden. Ondertussen knijpen ze elkaar en trekken bij elkaar de boodschappen uit de handen en ik hou vast aan mijn nee op de vraag hebben hebben hebben. Ongevraagd krijg ik advies dat het toch wel zielig is als ze iets niet mogen. Droog reageer ik ‘weet u wat zielig is, kinderen die altijd hun zin krijgen dat is zielig.’ En ik loop rustig verder. Heel soms is het even stil en vertel ik hen wat we kopen en wat ik zie. Tot het weer omslaat en er geen houden meer aan is en weer spreekt iemand me aan of dit wel echt een tweeling is want een tweeling heeft toch altijd een goede band….. ‘mevrouw, het is echt een tweeling en ook een tweeling is het wel eens niet met elkaar eens.’ ‘Nou’ zegt desbetreffende dame, ‘dan is het geen echte tweeling.’

Ik voel mijn stemming veranderen voor ik haar best hard midden in de winkel van repliek dien.

‘Heeft u kinderen, nee, ook geen tweeling’ vraag ik. Eh ‘nee’ zegt mevrouw. ‘precies dat bedoel ik’ zeg ik en wens haar een prettige dag verder. 

bozemoeder

Na het afrekenen giet het enorm buiten maar wij wandelen met zijn drietjes de regen in, de boze buien zijn weg en we spelen in de regen, genieten van de regen in ons gezicht en de natte armen en ik voel me gelukkig. 

Sinds een paar dagen hebben wij hand outs qua structuur en ik voel gewoon hoe ons gezin langzaam aan beetje stress kwijt raakt en meer geniet. 

Wilma

Laat een reactie achter