de voetbalfan, is zijn moeder dat ook?

voetbalfans
Carola
geschreven door Carola

Nu de kinderen alweer een tijdje op school zitten zijn ook de sporten weer gestart. Zaterdag begon voor mijn oudste het nieuwe voetbalseizoen, de voetbalfan

Hij is ruim 16 jaar dus is hij tweede jaars B maar omdat ze jongens te kort kwamen, en hij best wel een aardig balletje kan tikken is hij doorgeschoven naar A2. Voor de niet kenners onder ons: dit zijn jongens tot 19 jaar, het tweede selectieteam van de A’s en zij spelen de hele 45 minuten per helft. Zoals jullie in mijn Blog “Bescherming” hebben kunnen lezen was Gino vijf toen hij op voetbal ging. Ik heb zelf nooit wat met voetbal gehad. Het enige dat ik weet is dat mijn vader altijd op zondagavond naar Studio Sport keek. Ik heb één oudere zus en vijf nichtjes. Als wij bij elkaar kwamen speelden en dansten we altijd op Kinderen voor Kinderen. Mijn zus kreeg twee meiden dus mijn vader was wat blij dat onze eerste een jongen was.

Zowel hij als mijn schoonvader zijn, als ze kunnen, trouwe voetbalfans.

Voetbalfan

Laatst kwam ik een stuk tegen wat ik jaren geleden in het plaatselijk voetbalkrantje had geschreven om toen de vooroordelen van het voetbal een beetje weg te nemen. Begrijp me goed; het was en is nog steeds geen rozengeur en maneschijn maar als er plezier in het spel zit is het voor iedereen leuk.

Onderstaande stuk schreef ik in 2008 :

Toen ruim zeven jaar geleden onze zoon werd geboren moest ik vaak denken aan de woorden die mij regelmatig verteld werden: “Let maar op, over een paar jaar sta jij op het voetbalveld; als de regen met bakken uit de hemel komt vallen, of als de zon een pit in je reet schijnt! Fijn met al die ouders die allemaal een mening hebben over hoe er gevoetbald moet worden, en dan ook nog hun commentaar luidkeels tijdens de wedstrijd laten horen”. Ik moest er niet aan denken. Ik had helemaal niks met voetbal. Het is een agressieve sport, je bent heel je zaterdag kwijt en je hoort er altijd iets negatief over. Stiekem hoopte ik dan ook dat Gino voor een andere sport zou kiezen. Maar nee, het werd voetbal en van de kabouters ging hij van F4 naar F3.

Wat mij niet verteld was, is dat dat beeld niet helemaal klopt met de werkelijkheid. Natuurlijk is het niet altijd (zeg maar vaak) mooi weer, is het op zaterdag vroeg op maar het plezier daartegen is ontzettend groot: Als ik zie hoe de jongens onderling met elkaar omgaan en respect hebben voor hun trainers. Als ik met de andere ouders tijdens de wedstrijd gezellig sta te praten. Als ik hoor hoe positief iedereen wordt aangemoedigd vanaf de zijlaan. Of als ik na afloop van de wedstrijd nog even met de andere ouders een bakkie koffie drink in de kantine!

Ik begrijp wel dat het niet voor iedereen helemaal duidelijk is waarom ik dit op papier zet maar de daadwerkelijke reden moet nog komen: Ik had al verteld dat ik als moeder enorm veel plezier beleef om te zien hoe mijn kind met zijn team vol overgave een wedstrijd speelt. Maar als ze als F3 voor het eerst, in hun nog zo korte leven Kampioen worden, dan barst ik als moeder bijna uit mijn vel van Trots! DAT gevoel in onuitspreekbaar.

Had iemand me dat 7 jaar geleden maar verteld!

Inmiddels is er in de loop der jaren ook wel het één en ander gebeurd op de voetbalvelden maar dat hebben we toch ook merendeels, als volwassenen, zelf in de hand. Voor mezelf kan ik niet anders zeggen dat ik er nog steeds van geniet om mijn kind zijn favoriete sport met enorm veel plezier te zien uitoefenen.

Laat een reactie achter