Wat een energie heb jij! Maar wat als dat er niet meer is?

Avatar
geschreven door Susanne

Op instagram werd er zo vaak gevraagd waar ik toch al die energie vandaan haalde.

Mijn energie die juist de laatste tijd ver te zoeken is en ik geef het abseilen hiervan de schuld. De laatste tijd zat ik al hoog in mijn stress level en het abseilen was de genade klap. Mijn lichaam had er even genoeg van en schakelde mij uit door mij in een cocon te plaatsen. Voor even voelde dit zelfs lekker! Ik wilde even niks meer dan gewoon mijn kinderen naar school brengen en het huishouden doen. Even niet knallen, even niet overal een overdosis energie in stoppen maar gewoon alleen de dingen doen hier thuis.

Ik merk aan alles dat ik geen energie meer kan geven.

Daar waar ik zelfs vol overgave een foto kan plaatsen op instagram, plaats ik gewoon een foto zonder die energie erachter.  Ik ga even niet achter verkooppunten aan voor mijn magazine en ik heb even geen inspiratie voor een blog, of geen zin om deze te plaatsen. Al honderd onderwerpen opgeschreven en in mijn lijst blogs gekeken maar het lukte mij even niet. Dit is letterlijk voor het eerst dat ik geen inspiratie heb, wel genoeg onderwerpen maar ik krijg niks op papier.

Ik heb een schrijversblokkade en voor wie het opgevallen is ook een TikTok blokkade, al is daar online nog geen medische informatie over te vinden.

Al weken kijk ik TikTok filmpjes en hoop ik geïnspireerd te raken maar het blijft blanco in mijn hoofd. Eigenlijk heb ik gewoon een totale creatieve blokkade. Het lijkt wel alsof mijn brein mij heeft uitgezet. 

Nu ook weer! 

Dit stuk heb ik nu opgeschreven maar bij alles wat ik verder schrijf blokkeer ik of ben ik onzeker. Onzeker over wat ik allemaal ga schrijven en of dat wel goed is. Of ik er niemand mee kwets, of niemand over mijn woorden valt. Ik denk teveel na over mijn woordkeuzes en ik denk dat ik het nu goed geformuleerd heb maar het kan ook zijn dat ik dit zo weer weg haal omdat ik toch twijfel om mijn onzekerheid te delen.

Terwijl ik weer op de fiets wil stappen bedenk ik mij weer iets. Mijn vorige blog ging over meer tijd. Dat ik weer wat ruimte heb om over alles na te denken en is dat nu niet wat er gebeurt? Ik denk te veel na! Daar waar ik voorheen gewoon ging heb ik nu tijd om na te denken en dan word ik onzeker. Gek eigenlijk!

Ik stel mij altijd kwetsbaar op maar te zeggen dat ik onzeker ben over mijn woordkeuzes valt mij zwaar.

Iedereen denkt altijd dat ik een positivist ben terwijl ik eigenlijk een doemdenker ben. Wel wil ik heel graag als positief gezien worden want ik wil mensen inspireren met mijn blog. Inspireren om zich niet te laten leiden door hun angsten maar gewoon gaan. Je leeft maar één keer dus haal er alles uit en geniet. Toch kan ik dit zelf niet altijd en word ik net als nu weer gegrepen door mijn onzekerheid. 

Daar waar Robert zijn energie weer terug krijg krijg ik de ruimte om te vallen.

Om even het gaspedaal los te laten en keihard op de rem te trappen. Even geen social media of reageren op iedereen. Sterker nog ik denk dat ik gemiddeld 43 berichtjes open heb staan als ik weer op mijn telefoon kijk.  Het lukte mij even niet en ik vraag me nog steeds af hoe ik het deed.  Ik heb het momenteel al even te druk met mezelf, de kinderen en het huishouden laat staan wat ik er allemaal nog bij deed.

Wanneer dan? Hoe deed ik dat? 

Het lukt mij niet meer om te focussen en ik weet soms even niet waar ik moet beginnen. Mijn hoofd is één grote chaos vol met taken. Ik weet niet of ik het even niet kan of het even niet wil. De vermoeidheid van het harde werken komt er uit en ik wil het liefst zoveel mogelijk slapen. Het afvragen waar mijn energie gebleven is en de vraag wanneer hij terug komt legt een druk op mezelf. 

Mijn verlof zit er bijna op en dat doet pijn.

Pijn om te weten dat ik hem niet volledig heb benut waarvoor hij bedoeld was, namelijk te genieten van mijn kinderen. Net bevallen maar mezelf de kans niet gegeven om mij als een kraamvrouw te gedragen. Die roze wolk die overschaduwd werd door stress. Hard proberen door te gaan en de boel draaiende te houden zonder adem te halen.

‘Met je rug tegen de muur kan je alleen maar vooruit’ was wat ik heel hard riep. 

Knallen en doorgaan was in mijn ogen de beste optie maar was dit dat ook? Nog drie maanden te gaan en redelijk ingestort na al dat vechten. 

Bezig zijn met zoveel dingen zodat ik nooit echt naar mijn gevoel hoefde te luisteren al zei die op dat moment ook niet veel meer dan doorgaan. Nu is het moment dat mijn lichaam zegt stop. Al lijkt het voor jullie misschien nog veel wat ik doe ik doe de helft niet van wat ik deed of ik stop er niet dezelfde hoeveelheid passie in als daarvoor.

Mijn lichaam afgestompt van emotie die nu pas alleen maar bezig wil zijn met de kinderen en de rest boeit me niet meer of kan ik mij minder zorgen om maken.

Sorry als ik niet zo snel reageer als normaal of niet zoveel meer plaats. Ik kan het even niet en wil het ook even niet meer.

Ik richt mij even op mijzelf zonder druk van presteren. Nog drie maanden te gaan en die richt op mijn gezin en alles wat ik daarbuiten erbij kan doen is mooi meegenomen.

Liefs,

Laat een reactie achter