Zo moe dat het voelt alsof ik in een jetlag ben blijven hangen

Jill
geschreven door Jill

Ik dacht vroeger wel eens jeetje wat ben ik vandaag weer moe, zelfs na meer dan acht uur slapen.

Hoe kwam dat toch?

Volgens mijn moeder was ik als kind ook altijd moe, dus dacht ‘het was nu eenmaal zo en het hoort bij mij’. Na een avondje doorhalen en veel te laat naar bed, tel daar wat alcohol bij op en heel veel dansen, wist je ook waardoor het kwam. Op de één of andere manier ben ik die vermoeidheid een aantal jaar geleden een beetje kwijt geraakt. Vraag mij niet hoe. Meer (buiten) sporten, want ja ik was gestart met hardlopen en zelfs ook blijven hardlopen door mijn vriend. Mijn vriend die zelf namelijk ook regelmatig loopt, denk hierbij aan lid van een hardloop club en af en toe zelfs een halve- of een hele marathon loopt. Anyway, dus kon ik met recht zeggen dat ik mij eens een keer lekker fit voelde.

Energie voor tien, nou ja bijna dan.

Zelfs tijdens mijn zwangerschap viel het mee met de vermoeidheid. Geen marathon lopen voor mij, maar verder best fit. Doordat ik toen soms tijdelijk of soms zelfs even geen werk had een voordeel. Namelijk meer rust. Geen stress van allerlei laatste moment dingen regelen voor de uitzetlijst of de vluchtkoffer. En een geplande keizersnede zorgde daarbij ook voor duidelijkheid (zie mijn eerste blog).  Maar pas geleden was ik zo MOE met dikke vette hoofdletters.

Echt waar zo moe ben ik nog nooit geweest. Pfeiffer moe, al had ik dat nog nooit gehad.

Zo moe dat ik bijna apathisch op de bank zat te vechten tegen de slaap, omdat ik niet in slaap mocht vallen terwijl mijn zoon speelde in de huiskamer. Je weet maar nooit wat er gebeurt als je even niet kijkt.

Echt ik heb zitten vechten tegen de slaap ondanks dat ik genoeg sliep. We maken best aardige nachten bij ons thuis, zelfs met die peuter. Soms ook een paar achter elkaar. Het was een soort deken van vermoeidheid die ik niet van mij af kon schudden. En als ik op mijn werk was viel het best mee, op de after lunch dip na. Omdat mijn vorige zwangerschap zo relaxt was had ik deze niet zo zien aankomen. En het is niet zo dat iedereen je hier voor waarschuwt, maar ik had het in de wandelgangen wel eens gehoord. Als je zwanger bent en je hebt nog een kind of misschien zelfs meerdere kinderen lopen, je werk, het huishouden, een sociaal leven en een lieve vriend die ook nog wat aandacht en gezelligheid verdient, dan kan het best pittig zijn.

Ik mag ook weer van geluk spreken dat ik niet misselijk was de eerste periode, dat kost ook nog al wat energie kan ik mij zo voorstellen. Ik zag mezelf al in een volle metro zitten met een kots zakje of dat ik de Appie Hein moest uitrennen opzoek naar de eerste de beste prullenbak. Nee dat allemaal niet maar jeetje wat ben ik MOE geweest.

Gelukkig is het tweede trimester begonnen en ben ik nu soms gewoon moe van een lange dag.

Als het goed is heb ik steeds weer wat meer energie. Misschien niet voor mijn bootcamp lessen, maar wel genoeg om weer met mijn zoon te dansen door de huiskamer of een klein rondje te hardlopen of te fietsen. En als het tijdens het derde trimester weer terug komt ben ik nu voorbereid. En is het qua jaargetijde ook geoorloofd om met een dekentje en een kop thee op de bank te zitten.

Laat een reactie achter