Zwemles is voor de één een ramp en de andere kan ik niet blijer maken.

Avatar
geschreven door Susanne

Zwemles, ik heb er nog nooit een blog over geschreven en toch zitten wij er al een jaar lang elke zaterdag ochtend braaf in de sporthal waar je door de glazen vloer beneden in het zwembad je kinderen kan zien zwemmen.

Nou ja je moet af en toe stiekem heen en weer lopen want net zoals bij de luizenmoeder geldt hier een zwaaiverbod wat onmogelijk is met mijn kinderen. Floortje van twee ligt geregeld languit op de vloer om naar haar broertje en zusje te kijken en ook ik loop stiekem heen en weer om mijn duim op te steken omdat ze anders teleurgesteld zijn dat ik ze niet heb gezien.

Sorry personeel.

Terwijl ik één kind altijd huilend weg breng maakte de andere al een koprol in het water bij les één. Misschien heeft de één al wat kunnen afkijken bij de ander en was hij blij dat hij nu ook eindelijk zelf mocht zwemmen maar het ligt meer aan hun karakters.

Jente mijn dochter van vijf is motorisch sterk maar altijd onzeker. Zwemmen kon ze al heel vroeg maar zodra ze onzeker is of ze iets moet doen en er mensen kijken blokkeert ze. Al een jaar geleden liet ik haar op vakantie onder mijn toezicht zwemmen zonder bandjes en stal ze de show met haar mooie duik. Ik moet dan ook altijd lachen als ik haar op de zwemles weer twijfelachtig zie staan met haar handen naar voren, hoofd ertussen en heel voorzichtig laat ze zich vallen in het water terwijl ik weet dat ze ook super mooi kan springen.

Mats daarentegen is een durfal,  heeft lak aan anderen en doet waar hij zelf zin in heeft. Hoe anders is het dan als het ene kind je hart soms breekt omdat je het huilend achter moet laten terwijl het andere kind weer hard roept “ik vind zwemles zooo leuk mama”.

Zelf ben ik net als Mats en laat ik maar wat graag al mijn trucjes en salto’s aan de wereld zien ook al zijn ze niet altijd perfect. Jente die juist vaak de dingen heel mooi en goed kan hoor ik dan weer zeggen “nee hoor dat kan ik niet” als ik ze vraag het te laten zien aan vrienden. Ik ben dan ook blij met een foto die er dan weer is gemaakt als ze wat knaps deed want zelf zal ze het je niet laten zien of er mee te koop lopen zoals ik en Mats dat doen.

Het is dan ook moeilijk te begrijpen voor mij dat een kindje iets niet durft te laten zien terwijl je weet dat ze het kan.

Dankzij Jente leer ik beide situaties kennen en vind ik het verschrikkelijk om mijn ene kind verdrietig en onzeker te zien. Ik leer nu dat het niet altijd een kwestie is van opvoeding of er geen aandacht aan besteden en ze gewoon weg te sturen want ik doe toch echt hetzelfde met beide kinderen. Het ligt niet altijd aan de ouders of leraren en het is heel makkelijk oordelen als je kinderen hebt zoals Mats die geen enkel probleem heeft met zichzelf presenteren.

De zwemleraar en lerares zijn super lief en ook daar ligt het in deze situatie zeker niet aan. Dit is echt het karakter van het kind en ik had dit nooit geloofd mocht ik zelf niet in deze situatie zitten.

Super blij was ik dan ook dat de juffrouw bij de laatste kijkles voorstelde om Jente alleen in een klein groepje te laten afzwemmen want wat was ze onzeker toen iedereen kwam kijken en wat stond ze vaak huilend bij mijn schoot en moest ik ze weer wegsturen. Niet alleen voor Jente is dit een opluchting maar nog meer voor mij want ik weet dat ze het kan en ik vind het rot voor haar dat ze het dan niet durft en om haar zo verdrietig te zien. Zelf had ik waarschijnlijk doorgeduwd dat ze het gewoon moest gaan doen net zoals alle andere kinderen maar wat ben ik blij met deze oplossing.

Blij dat deze lerares naar een passende oplossing zoekt in plaats van iedere kind dezelfde verplichtingen op te leggen . Ieder kind is uniek dat leer ik nu. Blij dat ik door Jente leer om minder snel te oordelen over anderen.

Laat een reactie achter

1 reactie

  • Fijn om te merken dat ook andere ouders minstens zo veel van hun kinderen leren als hun kinderen van hen. Ik realiseer met dat met de dag meer!